SEA - SHIPS - WAVES & THOUGHTS

Ο καλός Δράκος - Αποσπάσματα από τη "Λι" του Νίκου Καββαδία

2012-02-08T12:59:00.001+02:00

Αποσπάσματα από τη "Λι" του Νίκου Καββαδία:

"... Στάθηκε μπροστά μου πατώντας ανάλαφρα στα δάχτυλα των ποδιών για να δείξει ψηλότερη.

-Λοιπόν θα με πάρεις;

-Ναι. Πώς σε λένε;

Μού'πε κάτι που θά'ταν αδύνατο να το θυμηθώ και να το ξαναπώ.

-Θα σε λέω Λι, της είπα.

Συμφώνησε.

-Πόσο χρονών είσαι;

Σήκωσε τα δάχτυλα και με μούντζωσε και με τα δέκα δάχτυλα.

Κατάλαβα.

[...]

Μπήκαμε στο Καρρέ. Πήρα ένα αυγό ωμό και της τό'δωσα. Τό'σπασε και τό'δωσε του αδερφού της. Το κατάπιε σα φίδι.

-Φάε ό,τι θέλεις, της είπα.

-Δώσε μου, αποκρίθηκε.

-Διάλεξε μόνη σου.

Δίστασε. Πήρε λίγο απ'όλα και τα τύλιξε σ'ένα χαρτί. Κίνησε να φύγει. Την κάθισα δίπλα μου με το ζόρι. Πήρα ένα μπισκότο και το πλησίασα στο στόμα της. Έσφιξε τα χείλα της.

-Γιατί δεν τρως;

-Πρέπει να το πάω στο σπίτι.

-Φάε αυτό, θα σου δώσω κι άλλο.

-Και το άλλο θα το πάω.

-Ποιός σ'έμαθε έτσι;

-Κανείς.

Τότε;

Τσιμουδιά. Το πήρε, έκοψε λίγο και το μάσησε ανόρεχτα. Έδωσε το περισσότερο στον αδελφό της που το κατάπιε σα γλάρος.

[...]

Το απόγευμα ανέβηκα στον Ασύρματο. Έλαμπε από την πάστρα. Το ίδιο κι η κάμαρά μου. Η μικρή καθόταν σ'ένα πεζούλι, το μωρό κοιμόταν στα γόνατά της. Σηκώθηκε και τό'βαλε στην πλάτη.

-Πολλά βιβλία, είπε, είναι δικά σου;

-Ναι.

-Και τά'χεις διαβάσει;

-Όλα.

-Θα ξέρεις πολλά.

-Όχι περισσότερα από σένα, συλλογίστηκα, κι ό,τι δεν ξέρω το μαθαίνω τώρα από σένα, στα σαράντα μου.

[...]

Είμαι ένας ατζαμής - ο μεγαλύτερος που ξέρω- στις κρίσιμες ώρες. Λέω κάτι κουβέντες, που δεν έχουν καμιά θέση κείνη την ώρα και που τις θυμούνται οι άλλοι και περισσότερο απ'όλους εγώ όταν έρχονται στο νου μου, την ώρα που πάω να κοιμηθώ, και με βασανίζουν. Είναι κάτι παγίδες που στήνω σ'εμένα τον ίδιο.

-Θα με θυμάσαι όταν φύγω; τη ρώτησα. Θα με θυμάσαι;

Δεν αποκρίθηκε. Γιατί τό'πα; Για να μου απαντήσει μ'ευχαριστίες; Να μου δείξει τί μου χρωστούσε; Ποιός δαίμονας ξέρει; Και με γαργαλάει με την ουρά του, καταστρέφει την ευτυχισμένη στιγμή και κάνει τους άλλους να τραβιούνται από μένα.

[...]

-Πάρε όσα αυγά περίσσεψαν, είπε, και μια ντουζίνα κονσέρβες σολομό. Δώσε τα στην ψυχοκόρη σου να μην πάνε χαμένα. Κάθε πρωί ερχόταν και μου γέμιζε το θερμός νερό.

Της τό'πα.

-Τώρα είμαι πλούσια, είπε. Καμιά σ'όλα τα Σαμπάν δεν έχει το βιος μου.

Κατέβασε το κεφάλι της.

-Το ευχαριστώ είναι πρόστυχη πληρωμή. Όταν δυο άνθρωποι ζούνε ο ένας με την ανάσα του άλλου δε χωράει πληρωμη.

-Θα ξαναγυρίσω, της είπα.

-Κανείς δεν ξαναγυρίζει. Ο καλός Δράκος κατεβαίνει στα σπίτια μας μονάχα μια φορά. Πολλοί δεν τον έχουν ούτε συναντήσει. Εγώ τον είδα.

-Τότε γιατί δεν τον δένεις με σκοινί της Μανίλλα, να μη σου φύγει.

-Όσοι τον αγγίσανε μίκρυνε. Έγινε ένα σκουλήκι ίσαμε το νύχι μου. Σκλαβωμένος δε μπορεί πια να κάνει καλό.

-Πώς είναι;

-... είναι κεντημένος με χρυσές κλωστές σε μεταξωτό του Σαντούνγκ.

-Και πώς βοηθάει;

-Δε βοηθάει. Προλαβαίνει. Όταν κάποιος πέσει στο ποτάμι, κανείς δικός του δεν τον βοηθάει. Δεν πρέπει. Το σωστό είναι να τον προλαβαίνουν πριν πέσει.

Είναι νάνος, σκέφτηκα. Δεν είναι φυσικό να μιλάει έτσι.

-Την αλήθεια, πες μου την αλήθεια, της είπα. Πόσο χρονών είσαι;

-Όσο και προχτές που με ρώτησες. Δέκα. Μα γιατί ρωτάς;

[...]

Στο τελωνείο του Πειραιά, ένας ελεγκτής, ψάχνοντας τις αποσκευές μου, βρήκε στον πάτο ενός σάκου που δεν είχε ανοίξει από την ημέρα που αφήσαμε το καράβι ένα μικρό δέμα από στρατσόχαρτο. Το άνοιξε. Ξετύλιξε με προσοχή μια μικρή παλιά παντιέρα πού'χε στο μάκρος της ένα Δράκοντα κεντημένο με χρυσοκλωνά ξεφτισμένη.

Τη χαρακτήρισε "αντικείμενο άνευ αξίας" και την ξανάβαλε στη θέση της."

========================

Μαγικά λόγια, σχεδόν αποκαλυπτικά. Γιατί έτσι είναι τα κείμενα με αξία σχεδόν προφητικά. Οποτε και να τα διαβάσεις θα πεις "Για δες - αυτό μου θυμίζει ... η Για φαντάσου λες και γνωριζει τι συμβαινει σήμερα".

Δεν ξέρω τι ο καθένας διαβαζει ανάμεσα στις γραμμές και τα νοήματα του Μαρκόνι, ούτε και θέλω να μάθω. Νομίζω όμως οτι ο καθένας μας, ήτε έχει ακούσει για τον Δράκο, ήτε έχει συναντίσει τον τελώνη του Πειραιά, κάτι θα βρεί οικείο στην πιο πάνω ιστορία.

ioannispk - son of a pirate

Ουρανοξύστες & ο Πύργος της Βαβέλ

2012-01-11T13:24:00.000+02:00

Αναλυτές της Barcleys Capital δήλωσαν πρόσφατα οτι συχνά τα ψηλότερα κτίρια του κόσμου (ουρανοξύστες) είναι απλά το αποτέλεσμα μιας ευρύτερης οικοδομικής έκρηξης, γεγονός που αντανακλά μια εσφαλμένη κατανομή του κεφαλαίου και μια επικείμενη οικονομική διόρθωση.
Παραδείγματα περιλαμβάνουν το Empire State Building, χτίστηκε όταν η Μεγάλη Ύφεση ήταν σε εξέλιξη, το παγκόσμια ψηλότερο κτίριο Burj Khalifa, που χτίστηκε λίγο πριν από το Ντουμπάι βυθιστεί στην οικονομική ύφεση.

Κατά την αφήγηση στη Γένεση, ο Πύργος της Βαβέλ ήταν ένα ψηλό κτίριο, προφανώς ένα πολιτικό κέντρο στη Μεσοποταμία, που κτιζόταν με σκοπό την αύξηση της φήμης και της εξουσίας του λαού των κατασκευαστών του, και στόχο να φθάσει «μέχρι τον ουρανό». Όμως λόγω της βλασφημίας αυτής, ο Θεός σύγχυσε τις γλώσσες των κατασκευαστών, με αποτέλεσμα να καταστεί αδύνατη η ολοκλήρωση, του και αυτοί να διασπαρούν σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο.

Η σύγκριση είναι προφανής ενώ τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης πράγματι προκαλούν σύνχυση και διασπορά στου ¨γιούς των ανθρώπων".

Σήμερα η Κίνα και οι Ινδίες είναι οι μεγαλύτεροι κατασκευαστές ψηλών κτιρίων.

Μια έκρηξη δανεισμού μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση το 2008, ώθησε τις τιμές ακινητων υψηλότερα στην δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου (την Κίνα). Σε μια έκθεση της, η JPMorgan Chase είπε ότι η κινεζική αγορά ακινήτων θα μπορούσε να μειωθεί έως και κατά 20% σε αξία σε μεγάλες πόλεις της χώρας μέσα στα επόμενα 12 έως 18 μήνες.

Θα πρέπει - αναρωτιέμαι, να ανησυχούν οι επενδυτές για την Κίνα, η οποία σήμερα κατασκευάζει 53% του συνόλου των ψηλών κτίριων στον κόσμο ?

Οι γραφές συνηγορούν πάντως και οι αναλυτές συνάδουν.

ioannispk - son of a pirate

ΔτΒ [Γεν 11] Ο Πύργος της Βαβέλ

1 Καὶ ἦν πᾶσα ἡ γῆ χεῖλος ἕν, καὶ φωνὴ μία πᾶσι.
2 καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κινῆσαι αὐτοὺς ἀπὸ ἀνατολῶν, εὗρον πεδίον ἐν γῇ Σενναὰρ καὶ κατῴκησαν ἐκεῖ.
3 καὶ εἶπεν ἄνθρωπος τῷ πλησίον αὐτοῦ· δεῦτε πλινθεύσωμεν πλίνθους καὶ ὀπτήσωμεν αὐτὰς πυρί. καὶ ἐγένετο αὐτοῖς ἡ πλίνθος εἰς λίθον, καὶ ἄσφαλτος ἦν αὐτοῖς ὁ πηλός.
4καὶ εἶπαν· δεῦτε οἰκοδομήσωμεν ἑαυτοῖς πόλιν καὶ πύργον, οὗ ἔσται ἡ κεφαλὴ ἕως τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ποιήσωμεν ἑαυτοῖς ὄνομα πρὸ τοῦ διασπαρῆναι ἡμᾶς ἐπὶ προσώπου πάσης τῆς γῆς.
5 καὶ κατέβη Κύριος ἰδεῖν τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον, ὃν ᾠκοδόμησαν οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων.
6 καὶ εἶπε Κύριος· ἰδοὺ γένος ἓν καὶ χεῖλος ἓν πάντων, καὶ τοῦτο ἤρξαντο ποιῆσαι, καὶ νῦν οὐκ ἐκλείψει ἀπ᾿ αὐτῶν πάντα, ὅσα ἂν ἐπιθῶνται ποιεῖν.
7δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν, ἵνα μὴ ἀκούσωσιν ἕκαστος τὴν φωνὴν τοῦ πλησίον.
8 καὶ διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐκεῖθεν ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐπαύσαντο οἰκοδομοῦντες τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον.
9 διὰ τοῦτο ἐκλήθη τὸ ὄνομα αὐτῆς Σύγχυσις, ὅτι ἐκεῖ συνέχεε Κύριος τὰ χείλη πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐκεῖθεν διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς.

Πολύ αμφιβάλλω αν φτάσουμε μια μέρα στη Μπατάβια

2012-01-04T16:12:00.003+02:00

Στον Ατλαντικό Ωκεανό, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα πλοίο δέχεται πυρά και βυθίζεται από ένα γερμανικό υποβρύχιο, το οποίο με τη σειρά του τορπιλίζεται και χάνεται για πάντα στο βάθος της θάλασσας. Οι διάφοροι (και διαφορετικοί) επιζώντες του πλοίου προσπαθούν να επιβιώσουν με αρμονία σε μια μικρή σωσίβια λέμβο, μέχρι τη στιγμή που επιβιβάζεται και ο μοναδικός Γερμανός επιζών, ο καπετάνιος του υποβρυχίου.
Στην αρχή το κουμάντο της βάρκας το αναλαμβάνει με πρωτοβουλία ένας εργοστασιάρχης που έχει μάθει να διοικεί κόσμο. Μετά μέρος του πληρώματος της λέμβου εξεγείρεται και βάζει επικεφαλής ένα αριστερό συνδικαλιστή από το μηχανοστάσιο.
Στο τέλος το πηδάλιο το παίρνει ο Γερμανός, γιατί είναι ο μόνος που ξέρει να προσανατολίζεται. (Προσοχη στην σημειολογία).

Aπό την κινηματογραφική ταινία "Σωσίβια Λέμβος" (Lifeboat, 1944) του Άλφρεντ Χίτσκοκ, με σενάριο Τζων Στάϊνμπεκ, Τζο Σουέρλινγκ και Μπεν Χεκτ, βασισμένο σε μία ιδέα του σκηνοθέτη.

Οι ομοιότητες με την τρέχουσα κατάσταση στην Ελλάδα είναι αν μη τι άλλο εντυπωσιακές.
Πως τελειώνει όμως το σενάριο ? Μόλις εμφανίζεται η σωτηρία (στην συγκεκριμένη περίπτωση με την μορφή ενος πλοίου), οι ισοροπίες που στο μεταξύ είχαν επέλθει στην βάρκα πάνε περίπατο - όλοι ξεχνάνε τις δυσκολείες και αυτούς που πραγματικά δούλεψαν για αυτές και τα πράγματα επανέρχονται στη πρότερή τους κατάσταση.

Κάποιοι κριτικοί κινηματογράφου μετά τις πρώτες θριαμβευτικές κριτικές, άρχισαν να επικρίνουν την ταινία για τη δήθεν "θετική" απεικόνιση του γερμανικού χαρακτήρα. Σήμερα η άποψη που επικρατεί είναι η ακριβώς αντίθετη αφού η ταινία χαρακτηρίζεται σχεδόν σαν Αμερικάνικη προπαγάνδα !
Κατα το γύρισμα της ταινείας ...

Όταν η ηθοποιός Μαίρη Άντερσον ρώτησε το σκηνοθέτη ποια ήταν η καλύτερη πλευρά της (για τη κινηματογραφική λήψη) έλαβε από το σκηνοθέτη την απάντηση: "Αγαπητή, μου κάθεσαι ήδη πάνω της".
Η Ταλούλα Μπάνκχεντ δεν φορούσε εσώρουχα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, κάτι που παρατήρησαν οι συμπρωταγωνιστές της ανεβαίνοντας τη σκάλα για τη δεξαμενή όπου γίνονταν τα γυρίσματα. Όταν το ανέφεραν στο Χίτσκοκ εκείνος απάντησε ότι ναι μεν είναι ένα σοβαρό θέμα, "αλλά δεν είμαι σίγουρος αν πρέπει να απασχολεί τον ενδυματολόγο, το μακιγιάζ η τον κομμωτή".
Ο Χίτσκοκ όντας δυσαρεστημένος από την μουσική που έγραψε ο συνθέτης για την ταινία προσπάθησε να αποτρέψει τη χρήση μουσικής θέτοντας στον συνθέτη το ερώτημα "Μα από που ακούγεται η μουσική στην μέση του ωκεανού;" για να λάβει την ακόλουθη απάντηση από το συνθέτη: "Ας μας εξηγήσει ο κύριος Χίτσκοκ που ακριβώς στέκεται η κάμερα στη μέση του ωκεανού και θα του πω από που ακούγεται η μουσική!".

Απο τα ποιό πάνω συμπεραίνουμε οτι ακόμα και για ένα επαγκελματία της οργάνωσης και μεθοδικότητας όπως ο Χιτσκοκ, το να πείσεις τον περίγυρο να μοιραστεί το πάθος και το όνειρό σου είναι ένα πρόβλημα. "Ενα πρόβλημα τόσο σοβαρό που αν το αντιμεωπίσεις με οτιδήποτε άλλο απο στωικότητα και ψυχραιμία οι στόχοι και το ίδιο το όνειρο κινδυνεύουν.

Εχω την αίσθηση οτι στην Ελλάδα το όνειρο εχει παθάνει ! Αχολούμαστε με τα οπίσθια της Μαίρη Άντερσον και τα εσώρουχα (η την έλειψή τους) της Ταλούλα Μπάνκχεντ και συμπεριφερόμαστε σαν να είμαστε ήδη στο κατάστρωμα του πλοίου της σωτηρίας, ενω ο Γερμανός κρατούσε το πηδάλιο "ΠΗΔΗΞΕ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ" μαζί με την γοργόνα της πλώρης του Καββαδία.

Τελειώνω τις σκέψεις μιας ακόμα μέρας που θέλω να ξεχάσω με ένα απο τα αγαπημένα μου - ποιού άλλου - του Μαρκόνι Ν Καββαδία - που τόσο με εκφράζει.

Ενας δόκιμος στη γέφυρα σε ώρα κινδύνου
Στο ημερολόγιο γράψαμε: <<Κυκλών και καταιγίς>>.
Εστείλαμε το S.O.S μακριά σε άλλα καράβια,
κι εγώ κοιτάζοντας χλωμός τον άγριον Ινδικό
πολύ αμφιβάλλω αν φτάσουμε μια μέρα στη Μπατάβια.

Μπατάβια - η Τζακάρτα της Ινδονησίας.

ioannispk - son of a long lost pirate

A century in 10 minutes

2012-01-04T14:37:00.000+02:00

Ένας αιώνας σε 10 λεπτά από Stefanelonikitelo

Winter Colours

2012-01-03T23:24:00.000+02:00

The eve of 2011

2011-12-31T20:23:00.000+02:00

ΒΟΥΤΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΒΡΑΧΙΑ ΤΟΥ CAPE FINISTERRE

2011-12-04T17:56:00.002+02:00

Οταν ακόμα η ανθρωπότητα πίστευε οτι η γη είναι επιπεδη το ακρωτήριο Finisterre (Λατ. "τέλος γης") εθεωρήτο σαν το δυτικότερο μερος του τότε γνωστού κόσμου και πρακτικώς το τέλος του. Φυσικά ο κόσμος εκτείνετε πέραν του Ατλαντικού, αλλα το ακρωτήριο Finisterre παραμένει το τέλος της Ισπανικής γης προς τη Δύση.

Το ακρωτήριο Finisterre είναι ακόμη και σήμερα προορισμός και το τέλος ενός μακρυνού προσκυνηματικού ταξιδιού για τους Καθολικούς προσκυνητές, που ακολουθούν τον “δρόμο του Αγίου Ιακόβου”. Το “τέλος” βρίσκετε περίπου 90 Χιλ. δυτικά του Santiago de Compostela.

Οι ταξιδιώτες αποκαλούσαν τον δρόμο προς το Santiago de Compostela “γαλαξία” διότι ακολουθεί την φορά του γαλαξία προς την Δύση. Σαν έφθαναν στο τέλος του ταξιδιού τους, που για μερικούς από αυτούς ξεκινούσε ακόμα και από την Φλάνδρα (χάριζαν την ζωή αν έφθανες ως το ακρωτήρι κουβαλώντας ένα βαρύ φορτίο), έκαιγαν τα ρούχα τους και βουτούσαν στα νερά του ωκεανού για να εξαγνιστούν.

Ξαναγεννημένοι και με τις αμαρτίες τους παραγεγραμμένες, κρατώντας ένα κοχύλι - σύμβολο, έπαιρναν το δρόμο της επιστροφής για να επανενταχθούν στην κοινωνία, ακόμα και όταν αυτή μαστίζονταν στο μεσαίωνα απο την μαύρη πανούκλα.

Δεν είναι πολλα τα προσκυνήματα που αναγώριζε σαν τόσο σημαντικά η Καθολική εκκλησία (ίσως 3 η 4 σε σύνολο). Τα βράχια του Finisterre όμως ήταν και είναι ένα από αυτά.

Λίγοι είναι αυτοί που δεν έχουν ακολουθήσει με τα μάτια τον γαλαξία στον ουρανό και δεν θαυμάσαν την ουράνια ομορφιά. Πολλοί όμως είναι εκείνοι που δέσμιοι της καθημερινότητας δεν βρήκαν την δύναμη να ξεκινήσουν το ταξίδι στο τέλος του γαλαξία - στα βράχια του “cape Finisterre”.

Οσο μαζεύνται τα σύννεφα στον ορίζοντα του παρόντος και με τον καιρό του αύριο να μοιάζει κλειστός ολόγυρα, προσεύχομαι να ανοίξει μια χαραμάδα στον ουρανό, να φανεί ο γαλαξίας. Μήπως και καταφέρω να ξεκινήσω έστω και αργά το ταξίδι για το “cape Finisterre”, για την βουτιά στον εξαγνιστικό Ατλαντικό. Άλωστε και τον πρώτο ευλογεί και τον έσχατο θεραπεύει.

ioannispk - son of a pirate

No definition found.

Search the web for "παραμένει" »

Ασκητική - Ν. Καζαντζάκης

2011-11-30T18:15:00.000+02:00

Στην Ασκητική ο Ν. Καζαντζάκης περιγράφει την πορεία του ανθρώπου μέσα από τέσσερα σκαλοπάτια:

Πρώτο σκαλοπάτι: ΕΓΩ.

Δεύτερο: Η ΡΑΤΣΑ.

Τρίτο: Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ.

Τέταρτο: Η ΓΗΣ.

Διαβάζω στο πρώτο σκαλοπάτι, αναφέρει: "Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω. Να είσαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις".

Στο δεύτερο ( ράτσα) γράφει:" Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου.... Δεν είσαι λεύτερος. Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου. Όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται. Όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφαλή σου. Μην πεθάνεις για να μην πεθάνουμε! φωνάζουν μέσα σου οι νεκροί."

Στο τρίτο ( ανθρωπότητα), το απόσπασμα γράφει: "Δε μιλάς εσύ . Μήτε είναι η ράτσα μονάχα μέσα σου που φωνάζει,μέσα σου οι αρίφνητες γενεές των ανθρώπων - άσπροι , κίτρινοι , μαύροι - χιμούν και φωνάζουν .Λευτερώσου κι από τη ράτσα , πολέμα να ζήσεις όλο τον αγωνιζόμενον άνθρωπο".

Και καταλήγει στο τέταρτο ( γη), "Δε φωνάζεις εσύ. Δε φωνάζει η ράτσα σου μέσα στο εφήμερο στήθος σου. Δε φωνάζουν μονάχα οι άσπρες, οι κίτρινες, οι μαύρες γενεές των ανθρώπων στην καρδιά σου. Η Γης αλάκερη, με τα ζώα, με τους ανθρώπους και τους θεούς της μέσα στο στήθος σου φωνάζει"

Παρ' όλο που ο Καζαντζάκης ήτανε 'Ελληνας και κατα τα γραφόμενά του "φωνάζει μέσα στο στήθος του κεθένα μας" - μάλλον κουφαθήκαμε σαν έθνος και ούτε στο πρώτο σκαλοπάτι δεν είμαστε.

Γιατί που να πάρει και να σηκώσει - ΓΙΑΤΙ ?

ioannispk - son of a pirate

EPIΣΤΟΛΗ Β΄ ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ

2011-11-30T17:49:00.000+02:00

1 Τοῦτο δὲ γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί·
2 ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι,
3 ἄστοργοι, ἄσπονδοι, διάβολοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι,
4 προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι,
5 ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι. καὶ τούτους ἀποτρέπου.
6 ἐκ τούτων γάρ εἰσιν οἱ ἐνδύνοντες εἰς τὰς οἰκίας καὶ αἰχμαλωτίζοντες γυναικάρια σεσωρευμένα ἁμαρτίαις, ἀγόμενα ἐπιθυμίαις ποικίλαις,
7 πάντοτε μανθάνοντα καὶ μηδέποτε εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν δυνάμενα.

Τα πρώτα λίγο ως πολύ όλοι τα γνωρίζουν, τα φαντάζονται κτλ. Αλωστε τι αξία θα είχαν οι μη φιλάργυροι, οι ταπεινοί, οι καλοί γενικά, αν δεν υπήρχαν οι "αλλοί" για να συγκριθούν μαζί τους. Φτηνό το επιχείρημα αλλα δουλεύει. Οσο για τα γυναικάρια, άστο καλύτερα, ευτυχώς που υπάρχουν και αποφορτίζετε η περίσια τεστοστερόνη. Αν δεν υπήρχαν αναρωτιέμαι πως θα ήταν η κοινωνία. Μια μικρή γεύση την έχει κανείς επισκεπτόμενος την Σ Αραβία. Λοιπάμε αλλά μερικά προβλήματα είναι πιο σύνθετα απο όσο φαίνονται.

Στέκομαι στο τελευταίο - 7 - που μεταφράζετε περίπου "που πάντοτε μαθαίνουν και ποτέ δε δύνανται να έρθουν σε επίγνωση της αλήθειας".

Εντυπωσιακό κατα την άποψη μου και αντικατοπτρίζει την διαχρονική πραγματικότητα με ακρίβεια.

Θέλω να πιστεύω οτι οι καιροί που ζούμε ΔΕΝ είναι έσχατοι με την ένοια της παντελούς απώλειας όπως εκφράζεται συχνά από πολλούς. Είναι όμως ημέρες που μπορούμε να βελτιώσουμε την ζωή μας και τον εαυτό μας, όπως κάθε μέρα άλωστε.

ioannispk - son of a pirate

Διαπιστωσεις

2011-11-18T12:22:00.001+02:00

Απο την ειδησεογραφεία των τελευταίων ημερών διαπιστώνω:

1) Οι Σοσιαλιστές και illuminati αριστερίζονες θεωρούν (τουλάχιστον προσφάτως) την φοροδιαφυγή ως κλοπή.

2) Οι Φιλελεύθεροι διατυπώνουν την θεωρία οτι η φορολόγιση της ιδιοκτησίας είναι κλοπή.

3) Οι ακραίοι αριστεροί συμπεριλαβμανομένων των αναρχικών θεωρούν την ιδιοκτησία κλοπή.

Προφανώς το χάσμα είναι αγεφύρωτο προς ζημία του συνόλου που σε όποια πλευρά και να ανοίκει ιδεολογικά, βιοπορίζετε καθημερινά στα πλαίσια της κοινωνικής συνύπαρξης που προυποθέτει κατά την ταπεινή μου γνώμη:

α. Διάθεση για δημιουργία (άρα παραγωγή αγαθών) - είναι στην φύση του ανθρώπου.
β. Υπαρξη ιδιοκτησίας.
γ. Συμβολή στην διατήρηση του κοινωνικού ιστού.

Ολα τα πιο πάνω στα πλαίσια του αχαιοελληνικού "ΜΕΤΡΟΥ", η απώλεια του οποίου οδηγει με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή.

Ο Καζαντζάκης έγραψε στα ταξιδιωτικά του οτι όταν εξήχθει στην Ευρώπη το μοντέλο του "καλού κ' αγαθού - άριστου" ανθρώπου, η Αγγλία ας πούμε δημιούργησε τον Gentleman. Γράφει ο Καζαντζάκης,

... Χωρίς τα ιπποτικά εύσημα της αριστοκρατικής του καταγωγής, ευγενής χωρίς οικόσημα και σπαθιά, χωρίς χρυσοποίκιλτες φορεσιές και δονκιχωτικά οράματα, "μυαλωμένος, πραχτικός, χωρίς μεγάλη φαντασία, με τρόπους απλούς και σεμνή στολή", "ο τζέντλεμαν πια είναι εκείνος που καλλιέργησε αρμονικά τις ατομικές και κοινωνικές του ιδιότητες, που συγκρατεί τα πάθη του, που ποτέ δε μιλάει για τον εαυτό του, μήτε κακολογάει τους άλλους, κύριος των νεύρων του, 'καπετάνιος της ψυχής του'".

Τι θαυμάσιο ... "ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ" ...

Αν και το πρότυπο αυτό έχει φθαρεί και στιλιτεύετε απο πολλούς, ενδεχομένως να πρέπει να το επανεισάγουμε και εξ αυτού να θυμιθούμε αυτό που είναι βαθιά κρυμένο μεσα μας - δηλαδή το "ΑΡΙΣΤΟ" το "ΚΑΛΟ Κ΄ΑΓΑΘΟ". Να υποτάξουμε δηλαδή το κτήνος - μέσα μας. Τα πιο κάτω πάλι απο τον Καζαντζάκη - Ταξιδεύωντας στην Αγγλία

«Τούτες τις σκέψες έκανα περπατώντας κάμποσους μήνες στο εγγλέζικο χώμα κι αναπνέοντας, σε μιαν τόσο αποκαλυπτική στιγμή, τον αγέρα της Αγγλίας. Αγάπησα το λαό αυτόν, θάμασα τις θεμελιακές για τον άνθρωπο αρετές του? την υπερηφάνια, την αξιοπρέπεια, το πείσμα, την αντοχή, την πειθαρχία. Λίγα λόγια, πολλά έργα, ανθρωπιά μεγάλη. Αποφασιστικές μάχες έδωκε ο άνθρωπος και στο υγρό τούτο καταπράσινο νησί του Βορρά, μακριά από την άγια Μεσόγειο. Όπως σε όλους τους ανθρώπινους αγώνες, κι εδώ οι οχτροί ήταν οι ίδιοι: ο άνθρωπος με το μέσα του χτήνος, το φως με το μέσα του σκοτάδι. Κι όπως παντού, κι εδώ το ανθρώπινο αίμα χύθηκε ποταμός, πλερώθηκε κι εδώ βαριά κι η πιο ασήμαντη νίκη.» Από τον πρόλογο του συγγραφέα.

Μιλώντας για το Ήτον σημειώνει:

"...Στη μικρή τούτη φημισμένη πολιτεία όπου αναθρέφεται η εγγλέζικη αριστοκρατία, το ελληνικό πνέμα, φωτεινό, τολμηρό κι ισορροπημένο, συνεχίζει εξόριστο στην υπερβόρεια ομίχλη το εξαίσιο έργο του"

Κρατώ το "ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ, ... ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΕΞΟΡΙΣΤΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ".

Τι τραγικό να μην μπορούμε σαν έθνος - σαν κοινωνία να αποδεχθούμε την πραγματοκότητα και να αφυπνίσουμε αυτο που νομοτελειακά υπάρχει μέσα μας και επιβιώνει παρέα με τη Καρυάτιδα του Λονδίνου εξόριστο. 'Εκλεγαν λέει οι αδελφές της όταν την πήρε ο Elgin. Το κλάμα ακούγονταν μέχρι το Φάληρο.

Φαντάσου πως θα σπάραζε η Ελληνική ψυχή σαν χωρίστικε απο το ΠΝΕΥΜΑ της και το έβλεπε να φεύγει - ίδια βουλήση - εξόριστο, κι ακόμα πως θρηνεί που παραμένει ως σήμερα μακριά της.

ioannispk - son of a pirate

Τζόζεφ Στίγκλιτζ: Πώς θα θεραπεύσουμε την οικονομία

2011-10-16T11:55:00.000+03:00

Η θεραπεία για την αντιμετώπιση του «ιού» της παγκόσμιας οικονομίας προκύπτει απευθείας από τη διάγνωση: ισχυρές κρατικές δαπάνες, οι οποίες θα στοχεύουν στην προώθηση της ενεργειακής αποδοτικότητας, την άμβλυνση των ανισοτήτων και μια μεταρρύθμιση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, η οποία θα προβάλλει μια εναλλακτική στη συγκέντρωση τεράστιων αποθεμάτων ξένου συναλλάγματος.

Οι ηγέτες της παγκόσμιας κοινότητας και οι ψηφοφόροι, που τους εκλέγουν, θα πρέπει να το αντιληφθούν. Οσο οι προοπτικές της ανάπτυξης συνεχίζουν να αποδυναμώνονται, δεν θα έχουν άλλη επιλογή. Πόσο πόνο θα πρέπει να αντέξουν ακόμη;

ΤΖΟΖΕΦ E. ΣΤΙΓΚΛΙΤΖ, καθηγητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια και κάτοχος Νόμπελ Οικονομίας.

Copyright: Project Syndicate, 2011.

Ενοχλήσεις

2011-10-08T16:29:00.000+03:00

Οι στιγμές του κοιωνικού ξεγυμώματος που ζούμε τις τελαιταίες μέρες δείχνουν περίτρανα την φτώχια μας. Και δεν ενοώ την μονεταριστική φτώχια αλλά την ψυχική.

Με ενοχλεί που τείνουμε να στραφούμε ο ένα εναντίων του άλλου, εθελοτυφλώντας απέναντι στη πραγματικότητα που μας οδήγησε στην κατάστασή μας, που δεν είναι άλλη απο την πευματική μας φτώχια.

Σαν λαός διαθέτουμε ζηλευτή οξυδέρκια, την οποία αλλοίμονο δεν καταφέραμε ποτέ να τιθασεύσουμε αρνούμενοι τα φώτα του Ανθρωπισμου - του Διαφωτισμού - της Αναγέννησης, του Δυτικού πολιτισμού γενικά που δεν είναι τίποτα περισσότερο απο παράγωγο του δικού μας Ελληνικού πολιτισμού, φυσικά διανθισμένο μέσα στους αιώνες.

Παραμένουμε βολεμένοι πίσω απο την Βυζαντινή και μετέπειτα Οθωμανική - ραγιάδικης νοοτροπίας μας που μας βολεύει.

Είναι ανάγκη να επανεισάγουμε τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό που κάποτε μεταλαμπαδεύσαμε στην Ευρώπη και να ξαναβρούμε παλιές θαμένες αξίες όπως η ανιδιοτελής προσφορά, η υστεροφημία, η φιλοπατρία - με άλλα λογια την Εθνική μας ταυτότητα.

ioannispk - son of a pirate

Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα - ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

2011-09-22T16:51:00.000+03:00

Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα - ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ

(από τον εκδότη)

«Ο Νίκος Μπελογιάννης γράφει ένα βιβλίο για το ρόλο του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα, για να επιβεβαιώσει, στο πεδίο της οικονομίας και στη συνάφειά της με την κοινωνία και την πολιτική, το παραπάνω θεώρημα. Κατά το συγγραφέα ο ανολοκλήρωτος αστικοδημοκρατικός μετασχηματισμός, η αρπακτικότητα της «αστοκοτζαμπάσικης» συμμαχίας, οι δεσμοί εξάρτησης και υποταγής στον ξένο παράγοντα, που ως εγγυητή τους είχαν τη μοναρχία και ως ιδεολογικό επικάλυμμα τη μεγάλη ιδέα. Τέλος, η ψευδής θεωρία της φτώχειας ως εγγενούς χαρακτηριστικού της ελληνικής πραγματικότητα, ήταν οι μεγάλοι ένοχοι για την ψεύτικη ανεξαρτησία, την οικονομική κακουχία της χώρας και τη δυστυχία του λαού».

====================

Σήμερα, που η Ελλάδα δοκιμάζεται, μαζί με το λαό της από μια παράλληλη χρεοκοπία, όπως οι παλιότερες, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αναφέρουμε κάποια σημαντικά αποσπάσματα από αυτό το βιβλίο – κατάθεση του Νίκου Μπελογιάννη.

1. Το 1843 ήρθε η πρώτη χρεοκοπία, αφού όλοι έκαναν «το κατά δύναμη» για να την προκαλέσουν. Η κυβέρνηση δήλωσε ότι δεν μπορούσε να πληρώσει το τοκοχρεολύσιο του δανείου του 1833. Η Ελλάδα βρέθηκε πολύ φτωχότερη, απ’ ό,τι ήταν την ημέρα που έκανε το δάνειο. Με το χρέος να έχει φτάσει τα 90 εκατομμύρια από τα 60. Και με έσοδα 14 εκατομμύρια, έπρεπε κάθε χρόνο να πληρώνει για μια δόση 6 εκατομμύρια. Δηλαδή, το 43%! Οι «προστάτιδες δυνάμεις» πήραν μέτρα. Όχι βέβαια για να μας σώσουν, αλλά για ν’ αρπάξουν ό,τι είχε απομείνει (σελ. 95).

Το «τπωχεύσαμεν» εξόργισε τους ομολογιούχους

2. Το Μάη του 1893 ο πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης, δεν δέχτηκε τους εκβιαστικούς όρους των ξένων ομολογιούχων και παραιτήθηκε. Τότε, ο βασιλιάς διόρισε πρωθυπουργό τον Σωτηρόπουλο, με συνεργάτες το Ράλλη και τον Ευταξία. Ολους ανθρώπους του παλατιού και πρόθυμους να πουλήσουν όσο όσο την Ελλάδα. Αυτοί, με τις κομπίνες τους, μόλις κατάφεραν να πάρουν ένα δάνειο 9,7 εκατομμύρια ονομαστικά και 5,5 πραγματικά. Με τιμή έκδοσης να κατέβει στα 65% και ο τόκος να φθάσει στα 9%. Αυτή την πορεία, όμως, με την πλειοψηφία του στη Βουλή, ο Χ. Τρικούπης την έκοψε στη μέση. Ξανάγινε πρωθυπουργός, χωρίς, όμως, να μπορέσει να εξασφαλίσει κανένα δάνειο τότε στη Βουλή, στις 9-10 Δεκεμβρίου του 1893, δήλωσε ότι η χώρα βρίσκεται σε αδυναμία να πληρώσει τα τοκομερίδια, ξεστομίζοντας το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν».

3. Πίσω από τον προσχηματικό πόλεμο του 1897, με τη Τουρκία και την ήττα της Ελλάδας ήταν οι ομολογιούχοι. Κυρίως οι Γερμανοί, που είχαν ζημιωθεί από την πτώχευση. Ολοι αυτοί μαζί, οργάνωσαν και επέβαλαν Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου, για είσπραξη, διάθεση, προσόδων αρκετών για την υπηρεσία του δανείου της πολεμικής αποζημίωσης προς την Τουρκία, αλλά και όλων των άλλων εθνικών χρεών.

Εξευτελιστικός έλεγχος για οικονομικά, εθνικά και πολιτικά θέματα

Οι πατέρες του έθνους ψήφισαν το νόμο που ζήταγαν οι τοκογλύφοι ομολογιούχοι «περί διεθνούς οικονομικού ελέγχου». Τότε η Ελλάδα υποδουλώθηκε οικονομικά. Για να πάρουν οι τοκογλύφοι τα λεφτά τους, τους παραχωρήσαμε όλα τα κρατικά μονοπώλια, καίρια τελωνεία κ.τ.λ. Για να απομείνουν σ’ εμάς οι ψηφίσεις νέων φορολογικών νομοσχεδίων καταπίεσης του λαού.

Για να τονίσει (σελ. 193) ο Νίκος Μπελογιάννης, ότι:

Πραγματικά, τούτος ο έλεγχος του ΔΟΕ που φορτώθηκε στις πλάτες μας, ήταν ο βαρύτερος και ξεφτυλιστικότερος από κάθε άλλον έλεγχο που επιβλήθηκε σ’ οποιαδήποτε άλλη χώρα. Στην ουσία δεν ήταν μονάχα οικονομικός, αλλά και διπλωματικός κι ακόμα και πολιτικός. Ενας έλεγχος εξευτελιστικός, όπως φοβόμαστε θα πως είναι ο έλεγχος του ΔΝΤ, στους μηχανισμούς το οποίου θα μαρτυρήσουμε, όπως πιστεύει η πλειοψηφία Ελλήνων και Ελληνίδων ότι θα συμβεί σήμερα και αύριο.

=================

Η άτιμη η ιστορία γιατί να επαναλαμβάνεται ;

ioannispk - son of a pirate

Το Υποσύνολο του λαού

2010-12-23T17:29:00.001+02:00

Οσο περισσότερο ακούω τα ΜΜΕ και διαβάζω εφημερίδες, τόσο περισσότερο πείθομαι οτι

Ο λαός και άρα ο καθένας απο μας ως μέλος του, είναι περιζήτητος.
Ο λαός είναι ένα υποσύνολο της κοινωνίας (sic).

Σχεδόν καθημερινά ακούω η μαθαίνω ότι κάποιος όπως ας πούμε ένας αρχηγός κόμματος η ένας μητροπολίτης η τέλος πάντων κάποιος με αξίωμα (και όχι όπως εμείς οι άλλοι), έχει σαφή γνώμη για το πως και επιθυμεί να σώσει τον ... ΛΑΟ απο τα δεινά του. Σε συλλογικότερο επίπεδο το ίδιο κάνουν τα κόμματα οι πολιτικές φατρίες (εντός των κομμάτων), τα σωματεία, οι συντεχνίες, η εκκλησία, ο τοπικός σατραπίσκος κομματάρχης κτλ.

Συνάγω λοιπόν ότι αφού τόσοι μα τόσοι πολλοί μιλούν περί και για τον ΛΑΟ με μια διαλεκτική και φρασεολογία που "θέτει εαυτούς εκτός του ΛΑΟΥ" , τότε ο ΛΑΟΣ είναι υποσύνολο και μάλιστα πλανημένο της κοινωνίας, υγειά μέλη της οποίας αποτελούν οι σοφοί σωτήρες, που όπως είπαμε πιο πάνω ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΟΣ. Αυτό άλλωστε ομολογούν και οι ίδιοι με τον λόγο τους.

Από την άλλη όμως αυτή η πλανημένη μάζα (ενδεχομένως και για πολλούς αναμάρτητος ούσα), παραμένει αξιοπρόσεκτα περιζήτητη για όλους τους προαναφερθέντες, διότι ασχολούνται με αυτήν διακαώς και συνεχώς, αγνοώντας την δυσαρέσκεια του ... μειοψηφούντος (σε σχέση με αυτούς) ΛΑΟΥ, ο οποίος δυσανασχετεί με αυτή την εμμονή τους, που πλειστάκις τους καλεί να τον αφήσουν στην ησυχία του. Δεν θέλει ρε παιδί μου να σωθεί ο ΛΑΟΣ - γούστο του.

Αναρωτιέμαι λοιπόν διότι πολλοί ερίζουν για το σαρκίο μου (μέλος του ΛΑΟΥ γαρ). Σε ποιόν ρημάδι οργανισμό, πρόσωπο, κόμμα, εκκλησία, τζάκι, συνδικάτο ανοίκω ? Για ενημερώστε με σας παρακαλώ για να ξέρω ποιόν θα ευχαριστήσω όταν θα έχω σωθεί πάντα ερήμην μου και για κάτι που έχει γίνει χωρίς την συμβολή μου.
Διότι έτσι είναι ο ΛΑΟΣ πάσχει από δεινά τα οποία τον ταλανίζουν ΧΩΡΙΣ να φταίει, έχουν γίνει ΧΩΡΙΣ την συμβολή του και για αυτό πρέπει να καθαρθεί (με την Δαντική έννοια) ΕΡΗΜΗΝ ΤΟΥ.

ioannispk - son of a pirate

Μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

2010-12-04T15:59:00.003+02:00

Στους δύσκολους καιρούς που μας επιφύλαγε η μοίρα να ζούμε, λίγες παραμένουν οι αναλλοίωτες αξίες αναφοράς και ακόμα λιγότερες οι πολιτιστικές οάσεις για να δροσίσει κάποιος την δίψα που αναπόφευκτα φέρνει η καθημερινή αναζήτηση διεξόδου.
Χρειάζεται να ψάξει κανείς κάτι αμόλυντο - αγνό, μια συμπαντική αν γίνετε αλήθεια για να αντλήσει κουράγιο. Σταχυολογώ μερικούς στοίχους ...

Εμβατήριο για λεηλασίες

Ο βασιλιάς καινούργιες χώρες θα κατακτήσει
και τη φελλάδα των φτωχών κι αυτήν θα την ζητήσει
Του κόσμου το βασίλειο λαμπρά για να στηθεί
πρέπει το φτωχοκάλυβο να ξεθεμελιωθεί.

Ένα το χελιδόνι

Θε μου Πρωτομάστορα μ' έχτισες μέσα στα βουνά
Θε μου Πρωτομάστορα μ' έκλεισες μες στη θάλασσα!

Μπέρτολτ Μπρέχτ Οδυσσέας Ελύτης

Ο Οδυσσέας Ελύτης στην ομιλία του κατά την απονομή του Νόμπελ κατέληγε ...
....

Τότε όμως η Ποίηση; Τι αντιπροσωπεύει μέσα σε μια τέτοια κοινωνία; Απαντώ: τον μόνο χώρο όπου η δύναμη του αριθμού δεν έχει πέραση.

...

Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα. Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε. Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση και δη στους καιρούς τους δύσκολους είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας παρ' όλ' αυτά βρίσκεται στα χέρια μας.

Της αγάπης αίματα

Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν

 και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε

 οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων  

μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο   

Στ' ανοιχτά του πελάγου με καρτέρεσαν  

Με μπομπάρδες τρικάταρτες και μου ρίξανε  

αμαρτία μου να 'χα κι εγώ μιαν αγάπη

 μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο   

Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε  

τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου  

την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν  

μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Όσο οξειδωμένοι και να αισθανόμαστε, όσο και μάταιος να φαντάζει ο πόλεμος με τους αριθμούς, "η μοίρα μας παρ' όλ' αυτά βρίσκεται στα χέρια μας".

ioannispk - son of a pirate

Stone built blues

2010-11-15T14:51:00.000+02:00

Stone built blues

Imprisoned to eternal order,

tightly masoned red stones

gaze bonded at the afternoon light.

Rebels protrude, a path aloft.

Below water flows hastily

to meet the Aegean blue.

To join the mother sea.

To become salty - alive.

For such is the purpose

to be salty to join the sea,

where order is neigh a bond

nor is the light a maze of green.

For order at sea is the wave

and cleansing path aloft

the blue light - abundant to all,

rebels and obedient alike.

ioannispk - son of a pirate

MAL DU DEPART

2010-10-26T17:09:00.001+03:00

Ο Νίκος Καββαδίας έγραψε στο ποίημα του MAL DU DEPART

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

...

Θα πάψω πιά για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πιά ξεχάσει,
κι η μάνα μου, χαρούμενη, θα λέει σ' όποιον ρωτά :
"Ηταν μιά λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει . . . "

Μα ο εαυτός μου μιά βραδιάν εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει, κι άφοβα το φταίστη θα χτυπήσει.

εν μέσω παγκόσμιας θύελλας πολλές φορές αναρωτιέμαι αν όλα αυτά που πίστεψα μέχρι σήμερα και μάλιστα όχι από "πάθηση" όπως έλεγε ο συχωρεμένος ο μπάρμπας μου ΛΧ, αλλά από καθαρή θέληση για μάθηση, δεν ήταν τίποτα άλλο από μια ουτοπία. Μια ... "λόξα νεανική" ... που ΠΡΕΠΕΙ να περάσει !

Άκουγα τον Πρωθυπουργό να μιλάει χτες το βράδυ για τα δεινά της χώρας, τις προσπάθειες που γίνονται, τις μεθόδους που ακολουθούνται, τις θυσίες που πρέπει να κάνουμε (ίσως όχι όλοι αλλά κάποιοι από εμάς) για να γλυτώσουμε από το κακό και επιτέλους να βρούμε το δρόμο μας. ΤΟΝ ΣΩΣΤΟ δρόμο - και έλεγα - δεν μπορεί σίγουρα αυτά που νόμιζες μέχρι σήμερα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια ΛΟΞΑ ΝΕΑΝΙΚΗ.

Έλα όμως που έρχεται η αργή φωνή του Μαρκόνη, με τα παράσιτα του άλλου κόσμου να την διακόπτουν και να την αλλοιώνουν και μου φωνάζει ...

Μα ο εαυτός μου μιά βραδιάν εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει,

Ε! την τρέμω αυτή την ώρα. Γιατί είναι πιο τραγική και απ' την ημέρα της Χριστιανικής κρίσεως. Γιατί εκείνη την ώρα θα κάμει κανείς τον τελικό απολογισμό του, όχι για το άχρηστο και ενδεχομένως γέρικο κορμί του αλλά για το αύριο - την αιωνιότητα στις μνήμες των κατοπινών γενεών - την υστεροφημία.

Για τούτο λοιπόν και σαν δειλός και βολεμένος μεσήλικας που είμαι λουφάζω και προσεύχομαι να έχει δίκιο ο πρωθυπουργός και όλοι οι άλλοι σοφοί που θέλουν να μας σώσουνε.
Να ήταν πράγματι μια νεανική τρέλα (thought crime) αυτά που πίστεψα και σίγουρα να έχει περάσει, κατά που νομίζουνε τουλάχιστον οι φίλοι μου.
Γιατί αλλιώς θα πρέπει να ζήσω αιώνια με τις Ερινύες μου αφού το ανάξιο χέρι μου - θα παραμείνει ... ανάξιο και κουλό - δέσμιο.

ioannispk - son of a pirate

Δημήτριος τυφλός ουδέ βλέπει ουδέν

2010-10-18T12:24:00.002+03:00

«Δημήτριος τυφλός ουδέ βλέπει ουδέν παίζων αστραγάλους έκλεψεν αυτώ Ερμίας αστραγάλους» λέει μια επιγραφή από τη Δήλο, δείχνοντας το πάθος για τον τζόγο, που δεν σέβεται ούτε τις ανθρώπινες αξίες.

Κάθε φορά που ακούω τους πολιτικούς να μιλούν, δεν ξέρω γιατί, αλλά μου έρχεται αυτόματα στο μυαλό η πιο πάνω επιγραφή. Κια πράγματι πόσο μοιάζει το πάθος του τζόγου με το πάθος για την ΑΡΧΗ.

Με λάγνο βλέμμα περιφέρονται οι εκφραστές του λαού (sic) προσποιούμενοι όλοι τους αδικημένους, τους παρεξηγημένους ιδεαλιστές που αλίμονο η ζωή τους έταξε να μάχονται ένα μάταιο και μοναχικό αγώνα. Τόσο έκδηλη είναι η μανία τους να εκλεγούν που θυμίζει κάποιους κακόμοιρους που ζητιανεύουν στο δρόμο την δόση τους. Τι κρίμα όμως ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ αντιληπτοί, δεν τους ακούνε που τούς τα λένε και ... για αυτό υποφέρει Ο ΛΑΟΣ (οχι οι ίδιοι) τόσα δεινά.

GET LOST !!!

Στον πραγματικό κόσμο αν δοκιμάζεις μια μέθοδο η πρακτική στη δουλειά σου και δεν αποδίδει - τότε την αλλάζεις όσο χρειάζεται μέχρι να δουλέψει. Αν λοιπόν τόσα χρόνια κανείς δεν κατανοεί τους πολιτικούς τότε γιατί δεν εξετάζουν την πιθανότητα να έχουν λάθος προσέγγιση τουλάχιστον για να μην πω τίποτα περισσότερο.

Λυπάμαι αλλά σπανίως ο γιαλός είναι στραβός συνήθως φταίει το αρμένισμα για τα καραβοτσακίσματα.

ΒΑΡΕΘΗΚΑ !!! Δεν θέλω να ακούω άλλες μπούρδες.

«Δημήτριος τυφλός ουδέ βλέπει ουδέν παίζων αστραγάλους έκλεψεν αυτώ Ερμίας αστραγάλους»

Τελικά μήπως είμαστε ΕΜΕΙΣ τυφλοί και δεν βλέπουμε την κοροϊδία τους ?

ioannispk - son of a pirate

Δεν θέλω να είμαι τέτοιος πολίτης !

2010-09-22T11:14:00.002+03:00

Με την χώρα μας να διανύει μια δύσκολη περίοδο, ο όρος "πολίτης" ακούγετε όλο και πιο συχνά στα ΜΜΕ, όπου διάφοροι εκλεγμένοι και μη φιλονικούν για το τι πρέπει και δεν πρέπει - και τι οφείλει να πράττει ο πολίτης η το κράτος - πάντα για το καλό του πολίτη. Με τον τρόπο που εκφράζετε ο όρος "πολίτης" από τους διαφόρους ομιλητές δημιουργείτε η εντύπωση ότι

Ο πολίτης είναι ένα είδος ζώου, χωρίς κρίση, χωρίς ευθύνη.
Δεν αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και έχει άμεση ανάγκη επεξηγήσεων από ειδικούς.
Ενεργεί σπασμωδικά - σχεδόν κυκλοθυμικά και με κίνητρο βασικά τα ένστικτα που χρησιμοποιούνται στην εκπαίδευση των ζώων του τσίρκου - πόνος = τιμωρία = ανυπακοή, ικανοποίηση = επιβράβευση = υπακοή.
Ο πολίτης έχει πάντα δίκιο (εκτός αν έχει άδικο - sic).
Ο πολίτης Ποτέ δεν ευθύνεται

Επιπροσθέτως αντιλαμβάνομαι ότι μοναδικό καθήκον των πολιτικών είναι να ικανοποιούν τις όποιες επιθυμίες των πολιτών ενώ μερικές φορές, σαν στοργικοί πατέρες οφείλουν να τους τιμωρούν νουθετώντας τους, αφαιρώντας έστω και προσωρινά μερικά προνόμια που στο παρελθόν τους εκχώρησαν, υπονοώντας ότι ίσως και να επιστραφούν στο μέλλον - ΑΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Ε λοιπόν τέτοιος πολίτης - προϊόν βλακώδους λαϊκισμού ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ - ΑΡΝΟΥΜΑΙ ! Ούτε θέλω να με εκπροσωπούν πολιτικοί που με υποβιβάζουν με αυτό το τρόπο.
Γνωρίζω μια χαρά τις ευθύνες μου και μπορώ να διακρίνω - παρά την μυωπία μου - την σοβαρότητα της κατάστασης. Αντιλαμβάνομαι άριστα ότι

Αν δεν βρούμε δανεικά, θα διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός.
Αν δεν αλλάξουμε τις κρατικές και κοινωνικές πρακτικές μας δεν θα βρούμε δανειστές.
Οι μεταρρυθμίσεις που τουλάχιστον λέγεται ότι γίνονται (π. χ., η εφαρμογή των κοινοτικών κανονισμών στις προμήθειες του Δημοσίου) θα έπρεπε να τις είχαμε εφαρμόσει μόνοι μας και δεν ήταν ανάγκη να "κάνουμε" πως τους επιβάλουν οι "κακοί" ξένοι για να τους δεχθεί καλύτερα ο ευαίσθητος πολίτης.
Δεν μας ζηλεύουν ούτε μας εχθρεύονται οι "ξένοι" - δεν έχουν λόγο άλλωστε. Δεν έχει κανείς παρά να επισκεφθεί μια οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης, όπου με ανοιχτό μυαλό θα διαπιστώσει ότι και εκεί μια χαρά είναι τα πράγματα - για να μην πω καλύτερα και χαρακτηριστώ ανθέλληνας.
Δεν υπάρχει κανένας (νόμιμος) τρόπος να αυξάνει κανείς τον πλούτο του (πόσο μάλλον συνεχώς) εκτός της εργασίας - που σημαίνει παραγωγικότητα - ανταγωνιστικότητα - ευελιξία - πρωτοτυπία - σεβασμός στον αντίπαλο κτλ.Τουλάχιστον στο σύστημα κανόνων που υιοθετούμε.
Οδηγηθήκαμε σε αυτή την κατάσταση από καθαρό στρουθοκαμηλισμό και την πρακτική να σπρώχνουμε κάτω από το χαλί τα σκουπίδια μας με την ελπίδα ότι είτε θα τα καθαρίσει κάποιος άλλος, είτε ότι το χαλί μας είναι τόσο μεγάλο που μπορεί να σκεπάσει τα πάντα.

Παρακαλώ πολύ τους κυβερνώντες και επιθυμούντες να κυβερνήσουν να μας σέβονται λίγο περισσότερο και να σταματήσουν να αντιμετωπίζουν τον πολίτη σαν προβληματικό παιδί. Όσο το κάνουν αυτό ο πολίτης θα αντιδρά σαν ένα τέτοιο - εκτός φυσικά αν αυτό είναι το ζητούμενο οπότε μια χαρά τα πάνε και μπράβο!
'Άλλωστε όπως συχνά έλεγε ο καλός μου φίλος ΑΑΔ - μπορείς να πάρεις πιστοποίηση ποιότητας ακόμα και αν παράγεις Σ..τα!

ioannispk - son of a pirate

Περι Σίτου

2010-08-23T12:30:00.001+03:00

Διαβάζω ότι :

Οι οκτώ πλουσιότερες χώρες του κόσμου, που αποτελούν το 13,3% του πληθυσμού της Γης, το 4% των χωρών μελών του ΟΗΕ, αλλά κατέχουν το 63% του παγκόσμιου πλούτου, δεν επιτρέπουν τη συμμετοχή στο διεθνές εμπόριο, με δίκαιους όρους, των φτωχών γεωργικών χωρών.
Πέντε μεγάλες πολυεθνικές (Archer Daniels Midland, Cargil, Con Agra, Bunge, Dreyfuss) ελέγχουν το 80% της αγοράς των σιτηρών και κερδοσκοπούν αγοράζοντας μαζικά τις μελλοντικές σοδειές.
Πέντε-έξι φαρμακοβιομηχανίες (Monsanto, Bayer, Dupont, Basf, Dow κ.ά.) ελέγχουν το 75% της αγοράς παρασιτοκτόνων και σπόρων.
Ισάριθμες εταιρείες (Wal-Mart κ. ά.) ελέγχουν την παγκόσμια διανομή τροφίμων.

Είμαστε σίγουροι ότι οι διακυμάνσεις στις τιμές των σιτηρών είναι προϊόν φυσικών καταστροφών μόνο ? Είμαστε σίγουροι ότι η πείνα στον τρίτο κόσμο λόγο έλλειψης πόρων για καλλιέργεια η και αγορά σιτηρών είναι προϊόν των κλιματικών αλλαγών ?

Μήπως την πείνα δεν την γεννά η φύση αλλά το παγκόσμιο καθεστώς όπου οι λεγόμενες "δυνάμεις της αγοράς" δεν ελέγχονται από καμία εξουσία ?

Αναγνωρίζω ότι εξ ορισμού η δουλειά του "ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΥ" είναι να μεγιστοποιεί το κέρδος 'ΚΕΡΔΟΣ + ΣΚΟΠΟΣ" , αλλά ο σκοπός δεν αγιάζει πάντοτε τα μέσα ούτε αποτελεί εφαλτήριο για κάθε λογής αυθαιρεσίες.

Προσδοκώ ... Ούτε και ξέρω πλέον τι ... Μάλλον τίποτα διότι αν η εκμετάλλευση κάθε πιθανής πηγής κέρδους ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων η παράπλευρων απωλειών είναι θεσμοθετημένο και νομικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, ελπίδα δεν υπάρχει !

ioannispk - son of a potentially hungry pirate

True Freedom

2010-08-02T11:42:00.002+03:00

Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ ένα Βουδιστικό Μοναστήρι, χαμένο μέσα σε πυκνή βλάστηση, στα βουνά στης Νότιας Κορέας.

Όλα τα κτήρια ήταν ξύλινα και η κατασκευή είχε γίνει με τέτοιο τρόπο ώστε να μην υπάρχει ούτε ένα καρφί να πληγώνει το ξύλο ... Περιτριγυρισμένοι από φροντισμένους κήπους, οι μοναχοί ήταν σεμνοί, χαρούμενοι και σε αρμονία με το κόσμο που τους επισκέπτονταν, χωρίς ακρότητες και υπερβολές. Εντελώς ακτήμονες έμοιαζαν απαλλαγμένοι από το άγχος που προξενεί η ιδιοκτησία, ενώ είχαν αποθέσει την καθημερινή τους ύπαρξη στα χέρια του Θεού και άρα υποτασσόμενοι στην παντοδυναμία Του, είχαν επίσης απαλλαγεί από την φθορά της προσμονής του αύριο.

Στην αρμονία των μοναστηριακών κήπων θυμήθηκα ένα τραγούδι που έμαθα από τις εκπομπές του Γιάννη Πετρίδη - χρόνια πριν, τότε που ο άνθρωπος πατούσε το φεγγάρι εν μέσω ειδήσεων για την εισβολή στο Λάος, τον βομβαρδισμό της Πνομ Πεχ και του πολέμου στο Βιετνάμ. Ο Μωχάμετ Αλι γνώριζε την ήτα από τον Joe Frazier και ο Morrison άφηνε για πάντα τον κόσμο. Ακόμα το ακούω σαν αμετανόητος μεσήλικας έφηβος που παραμένω. Τα ερμήνευε με την βραχνή της φωνή η Janis Joplin ...

Me & Bobby McGee
......

Freedom's just another word for nothing left to lose,
Nothing don't mean nothing honey if it ain't free,

Na na na na na na na na,
Hey now Bobby now, Bobby McGee, yeah.

....
Δεν παραθέτω του στοίχους για να μην χαλάσω την αρμονία της στιγμής (τουλάχιστον εγώ έτσι την νιώθω) .

Οι Βουδιστές μοναχοί δεν είχαν τίποτα να απολέσουν και έχοντας εναποθέσει "τον άρτον τον επιούσιον" στα χέρια του Δημιουργού τους αισθάνονταν απόλυτα ελεύθεροι ... "γεννηθήτω το θέλημά σου".

Η έκφραση της συμπαντικής αλήθειας μπορεί να διαφέρει από λαό σε λαό, αλλά το νόημα παραμένει αναλλοίωτο.

Ένοιωσα βαθιά θλίψη φεύγοντας και ένα δυσεκπλήρωτο κενό. Το χάσμα μεταξύ της καθημερινότητας και αυτού που αντιλαμβάνομαι σαν μοναδική συμπαντική αλήθεια, μοιάζει τόσο μα τόσο αγεφύρωτο.

Nothing don't mean nothing honey if it ain't free ...

Ακόμα και το κενό στερείται νοήματος αν δεν συνδέεται με την ελευθερία, αυτή που του δίνει η συμπαντική αλήθεια που το ερμηνεύει και όχι η ματωμένη καρικατούρα των ανθρώπινων εγχειρημάτων.

Η επικράτηση της στρεβλής ελευθερίας, μέσων των διαφόρων πολιτικών ιδεολογημάτων είναι εντυπωσιακή. Η διαχρονική ειρωνεία του Σωκράτη στην αρχή της απολογίας του τα λέει όλα ...

«Δεν ξέρω, άνδρες Αθηναίοι, αν οι κατήγοροί μου σας επηρέασαν. Γιατί κι εμένα, λίγο ακόμα και θα με έκαναν να ξεχάσω ποιος είμαι, τόσο πειστικά μιλούσαν. Αν και, εδώ που τα λέμε, δεν είπαν τίποτα το αληθινό. Πιο μεγάλη εντύπωση όμως από όλα τα ψέματα που είπαν, μου έκανε αυτό: που έλεγαν ότι πρέπει να με προσέχετε, για να μην σας εξαπατήσω επειδή είμαι τάχα δεινός ρήτορας. Αυτό μου φάνηκε το πιο αδιάντροπο ψέμα, γιατί είναι βέβαιο ότι θα διαψευσθούν ευθύς αμέσως έμπρακτα, καθώς θα αποδειχθεί ότι δεν είμαι τρομερός στο να μιλάω, εκτός αν αυτοί λένε δεινό ρήτορα, όποιον λέει την αλήθεια».

Τι κρίμα που δεν εξαπατηθήκαμε από τον Σωκράτη ! Θα ήταν ίσως η μόνη απάτη στην ιστορία της ανθρωπότητας που θα απέφερε καλό στο σύνολο.

ioannispk - son of a pirate

ΥΓ

"Me and Bobby McGee" is a song written by Kris Kristofferson and Fred Foster, originally performed by Roger Miller, and later by Janis Joplin, who topped the U.S. singles charts with the song in 1971.

Light cage

2010-07-19T16:28:00.001+03:00

Light Cage

And there I saw my thoughts trapped.
Aegean summer light showering around.
I sought shelter in the comfort of my childhood
shadows - bliss is the belfry.

Saint George's bells tolled midsummer noon.
One last line remains to cast off.
Then there shall be the open sea.
Set a blue sail - homebound .

A blue roof and a water mattress.
Homebound to the Archipelagos.
Never shall I be slave to the shadows,
neigh shall I seek shelter from light.

For Abdulah - Ioannispk Son of a pirate

http://sonofapirate.blogspot.com/2010/07/light-cage.html

Η προφητεία του Βησσαρίωνα

2010-05-26T17:52:00.001+03:00

«...Μόνο με νέες δομές, με καλή οργάνωση και με την ευνομία θα σωθεί ο τόπος, με την αναπροσαρμογή προς τις νέες πολιτικές και κοινωνικές ανάγκες... Μεγάλη επομένως είναι η ευθύνη πολλών αρχόντων που παρακολουθούσαν με τρόμο τον κατήφορο του κράτους, που ακόμη έφθαναν ώς το σημείο να ψέγουν τους εαυτούς τους για τη συμμετοχή τους στις αδικίες και οι οποίοι, μολονότι υποστήριζαν την ανάγκη να γίνει κάτι, δέσμιοι όμως και οι ίδιοι του καθεστώτος, της διεφθαρμένης κοινωνίας, δεν είχαν το σθένος ν’ αντιδράσουν δίνοντας το καλό, ζωογόνο παράδειγμα».

Το παραπάνω απόσπασμα γράφτηκε πριν από 566 χρόνια, από το χέρι του Βησσαρίωνα (μετέπειτα ουνίτη καρδινάλιου), μαθητή του Πλήθωνα, με τη μορφή προτρεπτικού υπομνήματος προς τον Δεσπότη του Μυστρά Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. (Αποστ. Βακαλόπουλου «Ο χαρακτήρας των Ελλήνων»).

Αφορμή για το πιο πάνω έδωσε άρθρο του του Κώστα Λεονταριδη από την Καθημερινή, ο οποίος μεταξύ άλλων σημειώνει.

«...Οι δανειστές μας ούτε αφελείς ούτε φιλάνθρωποι είναι. Τα 110 δισ. ευρώ που θα εκταμιεύονται σταδιακά δεν δόθηκαν για να τα χρησιμοποιήσουμε με δικές μας εμπνεύσεις. Θα τα εισπράξουμε εφόσον τηρήσουμε κατά γράμμα τα συμφωνηθέντα κι όσα άλλα στην πορεία μάς ζητηθεί να εφαρμόσουμε.

Αυτή είναι η βαριά αλήθεια που για λόγους ψυχικής υγιεινής καλό είναι να τη χωνέψουμε μια ώρα αρχύτερα. Κι ας εμπεδώσουμε ότι το «πακέτο σωτηρίας» δίνεται στην Ελλάδα για να μη διασαλευτεί κι άλλο η τιμή της Ευρωζώνης, αλλιώς πιθανότατα θα μας άφηναν να πνιγούμε.

Αυτά τα κοινότοπα καλό είναι να τα θυμόμαστε καθημερινά:

α) για να μη χάνουμε τη ψυχραιμία και τον χρόνο μας με συναισθηματικές δολιχοδρομίες και

β) να προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα, αφού οι παραμορφωτικοί καθρέφτες, που συντηρούσαν την ευζωία μας, θρυμματίστηκαν».

Δεν νομίζω οτι χρειάζονται περισσότερα σχόλια.

ioannispk - son of a pirate

Προσοχή στην ελεγχόμενη Χρεοκοπία

2010-05-21T13:52:00.001+03:00

Πρόσφατα η Κυρία Μερκελ πρότεινε το μοντέλο της ελεγχόμενης χρεοκοπίας για τα ... "κράτη του ευρωπαϊκού Νότου".

Αντιπαρέρχομαι τον υπαινιγμό αφού είναι πλέον σαφές ότι αναφέρεται στην Ελλάδα και την περίπτωση που αυτή δεν κατορθώσει να εφαρμόσει το πρόγραμμα που έχει συμφωνήσει με την Ευρωζώνη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Ακόμα είναι προφανές ότι κανένα Ευρωπαϊκό κράτος δεν θέλει να βρεθεί αντιμέτωπο ξανά με μια Ελληνικού τύπου κρίση. Έτσι, προωθούν ένα αυστηρότερο πλαίσιο εφαρμογής των δημοσιονομικών κανόνων και σκληρότερες ποινές για όσα κράτη-μέλη αδυνατούν να προσαρμοστούν.
Προβλέπονται ποινές από τις απλές συστάσεις μέχρι και τη διακοπή της χρηματοδότησης από τα κοινοτικά ταμεία και ακόμα "έως τον εξοστρακισμό" από την Ευρωζώνη. Η πρόταση θα συζητηθεί σήμερα 21 Μαΐου 2010 στο Eurogroup.

Η Συνθήκη της Λισσαβώνας δεν προβλέπει διαδικασία εξόδου μιας χώρας από την Ευρωζώνη. Η Γερμανία και οι χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά θέλουν να θεσπιστεί μια διαδικασία ελεγχόμενης χρεοκοπίας ενός κράτους-μέλους.
Δηλαδή, αν το κράτος που αδυνατεί να διορθώσει τα δημοσιονομικά του προβλήματα, παρά τις διαδικασίες και τα μέτρα που έχει λάβει - ΚΑΘ ΥΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΦΥΣΙΚΑ - και ΑΡΑ ΑΔΥΝΑΤΕΙ να εξυπηρετήσει τις δανειακές του ανάγκες από τις αγορές, θα πάψει να στηρίζεται από την Ευρωζώνη και θα υποχρεώνεται σε αναδιάρθρωση του χρέους του.
Που με απλά λόγια θα πει, κάνε αυτά που σου λέμε αλλά αν αποτύχει η συνταγή τότε... δεν θα υπάρχει πλέον πρόσβαση ούτε στα κοινοτικά ταμεία ούτε στις αγορές για να χρηματοδοτήσεις την ανάπτυξη και το χρέος σου.
Συνεπώς όχι μόνο φταις που απέτυχαν τα μέτρα που εμείς σου είπαμε να εφαρμόσεις αλλά , η ανάκτηση της δυνατότητας υποτίμησης του νομίσματος (που σαν μέλος της Ευρωζώνης δεν έχεις) είναι η μόνη διέξοδος.
Δηλαδή δεν χρειάζεται να αποφασίσουν οι "παρά τας Βρυξέλλας" για την έξοδό σου από το ευρώ. Θα είναι δική σου επιλογή γιατί δεν μπορεί να παραμείνεις εντός έτσι κι αλλιώς.

Όμορφα και καλά και πάνω από όλα δίκαια ... Το κουστουμάκι είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μας και μάλιστα έχουμε κάνει ήδη την πρώτη πρόβα.

Φυσικά ούτε τυχαίο είναι που η Ελλάδα βρέθηκε σε αυτή την θέση, ούτε είναι άμοιρος ευθυνών ο λαός που και λάθος νοοτροπία έχει και στρουθοκαμηλίζει. Από την άλλη δεν είναι νομοτελειακό ότι θα οδηγηθεί η χώρα σε αυτή την ατραπό. Άλλωστε, η Μέρκελ μία πρόταση διατύπωσε και δεν είναι απαραίτητο να υιοθετηθεί και να εφαρμοστεί άμεσα. Μην ξεχνάμε ότι η καμπάνα χτυπά και για άλλους - όχι μόνο για μας.

Το βέβαιο είναι ότι η Ελλάδα έχει τον χρόνο και την ευκαιρία να αποφύγει μια ελεγχόμενη χρεοκοπία - κάτω όμως από μερικές προϋποθέσεις όπως

Να αντιληφθούν όλοι, και πρωτίστως τα μέλη της κυβέρνησης, ότι η αλλαγή νοοτροπίας είναι μονόδρομος.
Να θάψουμε όσο πιο βαθιά μπορούμε στο παρελθόν τον άμυαλο και "τζίτζικα" εαυτό μας και διδασκόμενοι από τον σχετικό μύθο του Αίσωπου να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε το αύριο.
Να αρχίσουμε να αγαπάμε την δουλειά και να ΑΠΟΤΑΞΟΥΜΕ με βδελυγμία το ΒΟΛΕΜΑ και τους θιασώτες του.
Να μάθουμε πως το εμείς προηγείται του εγώ και να αποκτήσουμε επιτέλους εθνική συνείδηση και όχι τοπικιστική και ατομική.

Σίγουρα ο κατάλογος με τα πρέπει είναι μακρύς και εγώ ο πιο ακατάλληλος για να τον συμπληρώσω. Αισθάνομαι όμως απελπισία και αδιέξοδο και πάνω από όλα αισθάνομαι ντροπή για το αύριο που παραδίδω στα παιδιά μου.

ioannispk - son of a pirate

Η οικομική διάσωση της Ελλάδος

2010-05-07T16:33:00.007+03:00

Αναρωτιέμαι αν οι πρόσφατες βαρύγδουπες δηλώσεις εκ Δυσμών για την διάσωση της χώρας μας αφορούν πράγματι μόνο εμάς και αν τα κίνητρα είναι αυτά της αδελφότητας και της αλληλοβοήθειας. Το πιο κάτω γράφημα δείχνει τις σχέσεις αλληλεξάρτησης χρεών πέντε ευρωπαϊκών χωρών - αυτών με το μεγαλύτερο χρέος.

(δανείζομαι το γράφημα από τους NY Times)

Την περασμένη εβδομάδα η Ευρωπαϊκή ηγεσία πανικοβλήθηκε - πολύ αργά κατά την γνώμη μου- όταν συνειδητοποίησε ότι η ζώνη του ευρώ, η ίδια, ήταν σε κίνδυνο κατάρρευσης.
Αν η ζώνη του ευρώ αποδεικνύεται απρόθυμη να προστατεύσει ένα μέλος όπως η Ελλάδα, τότε οι επενδυτές ομολόγων θα στέψουν την προσοχή τους και σε άλλα μέλη όπως η Πορτογαλία και η Ισπανία για να κάνουν ότι ακριβώς έκαναν και στην Ελλάδα. Νομίζω ότι ο λόγος είναι προφανής από το ποιο πάνω γράφημα.

Λαμβάνοντας υπ' όψιν αυτό το όχι ευχάριστο σενάριο της κατάρρευσης του Ευρώ, οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να κάνουν τα πάντα, συνεπικουρούμενοι από το ΔΝΤ ώστε να προσφέρουν μία διέξοδο στην Ελλάδα (και άρα την ευρωζώνη), ενδεδυμένοι τον μανδύα της αλληλεγγύης, εξαιρουμένων ελαχίστων που τόλμησαν να πουν την αλήθεια.

Το πρόγραμμα, όπως ανακοινώθηκε έχει μάλλον μικρές πιθανότητες επιτυχίας για την αποφυγή ενδεχόμενης Ελληνικής χρεοκοπίας, αλλά μπορεί να επιβραδύνει ή ακόμα και να αποτρέψει μια επικίνδυνη κλιμάκωση της κρίσης στην υπόλοιπη Ευρώπη, γεγονός που θα είχε τεράστιες παράπλευρες ζημίες . Στο μεταξύ και μέχρι να χρεοκοπήσει η Ελλάδα (αν τελικά συμβεί αυτό) κερδίζεται τουλάχιστον χρόνος, ώστε να προετοιμαστούν οι κατάλληλοι Ευρωπαϊκοί μηχανισμοί.

Άρα το λεγόμενο πρόγραμμα σταθερότητας, δεν έχει να κάνει καθόλου με την Ελλάδα. Έχει να κάνει με την Ευρωζώνη και το νόμισμά της. Ακόμα έχει να κάνει με την έλλειψη μηχανισμών αποφάσεων μέσα στην Ευρώπη. Φοβάμαι ότι σύντομα θα πρέπει να αποφασιστεί ποιός πρέπει (αξίζει) να σωθεί και ποιός όχι. Φοβάμαι ακόμα ότι όταν θα παίρνονται αυτές οι αποφάσεις εμείς θα είμαστε απόντες, όπως απόντες είμαστε και σε άλλες ιστορικές στιγμές - πλην αυτών της αρχαιότητας.

Πολλοί θα πουν πως οι τράπεζες με τα υπερκέρδη τους πρέπει να πληρώσουν τουλάχιστον μέρος της ζημιάς και άρα δεν υπάρχει λόγος για προγράμματα σταθερότητας και Ευρωπαϊκή παρέμβαση. Φοβάμαι ότι αυτό πιο εύκολα το λέει κανείς παρά το κάνει.

Οι τράπεζες είναι ισχυρές για έναν βασικό λόγο - θεμελίωσαν ζωτικής σημασίας δομές στο επίκεντρο των οικονομιών μας και πλέον τις ορίζουν. Οι δομές αυτές όμως παραμένουν εξ ορισμού εύθραυστες και ευάλωτες. Η αφαίρεση τους λοιπόν από τις οικονομίες χρειάζεται προσοχή αλλιώς κυνδυνεύει να καταστραφεί η ίδια η κοινωνία. Γι' αυτό και πρέπει να προσέχει κανείς τι ζητά, από ποιόν το ζητά και τέλος τι εύχεται να συμβεί.

ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ....

ioannispk - son of a pirate

Spreads – A risk Analysis Table

2010-04-19T14:14:00.005+03:00

Η διακύμανση για τα spreads των ελληνικών ομολόγων εξαρτάται από την εμπιστοσύνη των αγορών στη δυνατότητα της χώρας να εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος της και τη φερεγγυότητα της κυβερνητικής πολιτικής, η επιτυχία της οποίας εξαρτάται κατά ένα μεγάλο βαθμό από την κατανόηση της τρέχουσας κατάστασης από τον μέσο Έλληνα.
Ίσως οι πιο κάτω ερωτήσεις να μην απέχουν και πολύ από ένα υποθετικό πίνακα ανάλυσης του κινδύνου που θα εκπονούσε ένα επενδυτής Ελληνικών ομολόγων.

Είναι ο μέσος Ελληνας ενημερωμένος αρκετά για το μέγεθος των οικονομικών υποχρεώσεων της χώρας?
Ο μέσος Ελληνας είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι τις τελευταίες δεκαετίες έζησε πάνω από τις δυνατότητές του?
Οι Έλληνες γνωρίζουν ότι το δημόσιο χρέος που αναλογεί στον κάθε Ελληνα σήμερα είναι πολλαπλάσιο από αυτό που αναλογούσε σε κάθε Ούγγρο το 2008 η Αργεντινό το 2001 όταν η χώρες τους περιήλθαν σε δεινή οικονομική κατάσταση?
Είναι άραγε αντιληπτό ότι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα για τη χώρα μας είναι η χαμηλή ανταγωνιστικότητα της οικονομίας?
Αν υποθέσουμε ότι με κάποιο τρόπο όλο το χρέος μας χαριζόταν σήμερα, είναι αντιληπτό ότι αύριο θα έπρεπε η χώρα μας να δανειστεί και πάλι?

Αν μπορούσαμε να πείσουμε του επενδυτές ότι οι απαντήσεις σε όλα τα πιο πάνω είναι ΝΑΙ τότε χαράς ευαγγέλια διότι το spread είναι χαμηλό και άρα η πιθανότητα επένδυσης δεν πρέπει να αποκλείεται.
Αυτά όμως είναι μόνο όνειρα, διότι στην Ελληνική πραγματικότητα φοβάμαι ότι οι απαντήσεις σε όλα τα πιο πάνω ερωτήματα είναι αρνητικές και άρα ουδείς σώφρων επενδύει ενώ τα spreads αυξάνονται.
Νομίζω είναι μάλλον πλάνη να πιστεύει κανείς ότι τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα θα καταφέρει να πείσει όλους το Έλληνες να ομοψυχίσουν και με την βοήθεια ενός από μηχανής Θεού να απαντήσουν θετικά στα πιο πάνω ερωτήματα, ρίχνοντας τα spreads στα τάρταρα.
Πόλεμος πατέρας πάντων γαρ, μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις ομοψυχούμε, εκτός κι αν στρέφουμε την ενέργειά μας ο ένας εναντίων του άλλου.
Με δεδομένο ότι οι Έλληνες δεν χαρακτηρίζονται λοιπόν ούτε για την υπομονή, ούτε για την εθνική ομοψυχία ούτε φυσικά για την «εντός των συνόρων τους εργατικότητα», οι πιθανοί επενδυτές μάλλον εκπλήσσονται που δεν έχουμε πτωχεύσει ακόμη και στέφουν το βλέμμα τους αλλού όταν πρόκειται να επενδύσουν σε κρατικά ομόλογα.
Με ΔΝΤ η χωρίς χρωστάμε στα παιδιά μας να διορθώσουμε όσα περισσότερα λάθη μπορούμε και να πάψουμε να συγχωρούμε και να δικαιολογούμε τους εαυτούς μας.

ioannispk - son of a pirate

Η σκιά ενός καρφιού - A Nail's Shadow

2010-04-15T16:15:00.005+03:00

Ο παλιός φίλος μου ο Abdulah ξύπνησε...

A Nail's Shadow
A nail casts it's shadow over old flaking paint.
It looks so dominating in this small world.
Yet it takes for just a hammer to cast it's shadow
upon the nail to dwarf it's short lived glory.

It's all a matter of scale !
In the cosmos man is dwarfed ...
Like cosmic dust, infinitesimally small,
is blown away to an eternal cycle of learning.

It's all a matter of scale !
In his micro-cosmos man is grandiose ...
Like cosmic dust, infinitesimally small,
he shall be blown away to an eternal cycle of knowledge.

An eternal cycle of learning and knowledge.
Eternity is a curse in human terms.
Man is and should remain mortal.
Knowledge, kindness and love are immortal.

God help us find our scale ...
Like cosmic dust, infinitesimally small,
blow us closer to you and spare us
from the eternal mortal cycle.

Δια τον Abduah - ioannispk son of a long lost pirate

Ο Σκελετόβραχος

2009-09-15T13:11:00.001+03:00

Στο μυθιστόρημα της Εύας Βλάμη (γράφτηκε αρκετά χρόνια πριν) ο «Σκελετόβραχος», ο Γαλαξιδιώτης καπετάν Θύμιος ο Σκελετόβραχος πίστευε ότι τα πανιά θα επιβιώσουν έναντι των μηχανών. Έφτιαξε λοιπόν ένα τρανό μπάρκο και κίνησε να αποδείξει πως ελπίδα για τις μηχανές δεν υπάρχει, για να καταλήξει να χαθεί στη θάλασσα, στο μέσο ενός κυκλώνα.

Προσπάθησε ο Σκελετόβραχος΄να τονε ξορκίσει με μουσκέτα γεμάτα αλάτι και καρφιά και άλλα ναυτικά κόλπα αλλά δεν τα κατάφερε.

Τα πανιά έχασαν οι μηχανές κέρδισαν και στην αναμπουμπούλα όλοι ξέχασαν οτι αυτό που πραγματικά νίκησε ήταν ο κυκλώνας ...

Στις μέρες μας οι "κυκλώνες" που μας απασχολούν δεν είναι πια μετεωρολογικά φαινόμενα μόνο. Είναι πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά, συνυφασμένα με τα αδιέξοδα που έχει οδηγηθεί ο κόσμος μας, που δεν τον κυβερνάνε ούτε οι μηχανές - ούτε τα πανιά αλλά η ψυχρή λογιστική και το κέρδος, αντάμα με την απίστευτη Χείμερα της αιώνια ανάπτυξης.

Ας μην πέφτουμε την πλάνη του Σκελετόβραχου, ο εχθρός δεν είναι η μέθοδος - ο δρόμος που θα φτάσουμε στην ευημερία (αφού αυτό λίγο ως πολύ είναι σχεδόν αποφασισμένο είτε από το βέλος του χρόνου είτε από την ΕΟΚ). Εχθρός είναι αυτό που έχουμε μέσα μας και μας κάνει κοντόφθαλμους εξουσιολάγνους. Σκοπός είναι να διατηρήσουμε το μπάρκο του σκελετόβραχου που το λέμε πατρίδα ατόφιο, κι ας πάει με τα πανια. Βυθισμένο και με πηγμένο το πλήρωμα, είναι χρήσιμο μόνο σαν αντιπαράδειγμα και μωρίας εγκώμιο.

Νιώθω πως είμαι πλήρωμα στο μπάρκο του Σκελετόβραχου. Ακούω τον κυκλώνα να λυσσομανά και τα καρφιά να τρίζουν καθώς τα κύματα χτυπάνε τις μπάντες. Τα μάτια μου τσούζουν από τις αλμυρές σπιλιάδες του αέρα. Πάλι όμως νομίζω πως αντί να προετοιμαζόμαστε για την πραγματική μάχη με τον κυκλώνα που μας περιβάλει, ξοδεύουμε πόρους και δυνάμεις για ανούσιες και αδιέξοδες αναμετρήσεις ανάμεσά μας.

Είναι καιρός να παραδεχτούμε πως ο Σκελετόβραχος ΕΚΑΝΕ ΛΑΘΟΣ. Δεν χρειαζότανε να τα βάλει με τις μηχανές. Για τους ανέμους και τις θύελλες έπρεπε να προετοιμάζετε και με έξυπνες κινήσεις να τις αποφεύγει, αν δεν μπορούσε να τα βάλει μαζί τους.

Άλλωστε δια στόματος του κοινοτικού επιτρόπου επιφορτισμένου με τα οικονομικά (Κου Αλμουνια), μας έγινε γνωστό (14/09/2009) πως ... " όλοι οι πολιτικοί ηγέτες και τα κόμματα στην Ελλάδα γνωρίζουν πλήρως την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ". Που σε μένα τον αδαή σημαίνει πως ο στόχος τώρα πια είναι να επιπλεύσουμε ... με κουπιά - πανιά - η μηχανές αυτό μάλλον θα το κουβεντιάσουμε ζωντανοί και στεγνοί πια στην στεριά.

Για κοίτα φίλε μου σε τι αδιέξοδα ερχόμαστε και μετά μου λες συμπτώσεις. Ε λοιπόν δεν το πιστεύω. Ο Σκελετόβραχος έπεσε θύμα μιας σκευωρίας και της στενομυαλιάς του. Πέθανε για να αποδείξει το προφανές - πως πάνω από όλα πρέπει να βλέπεις τον πραγματικό εχθρό σου καθαρά και να μάθεις να ελίσσεσαι πολεμώντας με τα μέσα που διαθέτεις. Το πλήρωμα όπως πάντα φυσικά αμέτοχο στις αποφάσεις και ηρωικά ΠΕΘΑΜΕΝΟ.

ioannispk son of a pirate

Λόγια της πλώρης

2009-09-03T14:03:00.010+03:00

Όχι δεν θα μιλήσουμε για τον Ανδρέα Καρκαβίτσα ούτε για το ομώνυμο βιβλίο. Η πλώρη από τα παλιά χρόνια ήταν και παραμένει ίσως το μέρος του καραβιού όπου γίνονται κουβέντες και κριτικές, μακριά από την γέφυρα, τα μάτια και τα αυτιά της τραπεζαρίας και των καπνιστηρίων.
Οι καπεταναίοι γίνονταν αντιληπτοί αν πλησίαζαν, η κουβέντα άλλαζε γρήγορα για να συνεχίσει με την απομάκρυνση του αξιωματικού. Για αυτό τον λόγο δεν ήταν λίγες οι φορές που ο Πλοίαρχος ρωτούσε δήθεν αδιάφορα τον Γραμματικό « … και τι λένε στην πλώρη?».
Αυτή η απλή ερώτηση και η απάντησή της (feedback), με όση ανακρίβεια και να περιείχε ήταν ένα είδος διορθωτικής κίνησης στο έτσι κι αλλιώς απολυταρχικό σύστημα που βασιλεύει στα βαπόρια (δεν γίνεται διαφορετικά άλλωστε).
Άκουγε ο καπετάνιος τα «λόγια της πλώρης» και ανάλογα έπαιρνε τα μέτρα του. Ετσι και οι ισορροπίες κρατιόνταν και τα συμφέροντα δεν διακυβεύονταν αλλά και η Πλοιαρχία διατηρούταν …
Στις μέρες μας αναρωτιέμαι αν αυτή η ερώτηση τίθεται ποτέ από τους άρχοντες και κυβερνώντες προς τους … «Γραμματικούς» τους, για τον κοσμάκη δεν το κουβεντιάζουμε, μόνο ειρωνικά τον ρωτάνε κάτι δημοσιογράφοι "... εσείς τι λέτε? ... ποια είναι η γνώμη σας?".
Αν ΝΑΙ τότε οι γραμματικοί δεν έχουν το δάχτυλο στον σφυγμό του λαού. Τους ξεφεύγουν πολλά και δίνουν λάθος πληροφορίες (feedback). Η πάλι καλά τα λένε οι γραμματικοί αλλά οι «καπεταναίοι» έχουνε τα αυτιά τους βουλωμένα.
Αν από την άλλη αυτή η ερώτηση δεν τίθεται ποτέ, έ τότε τι να πω μάλλον δεν κάνουν για καπεταναίοι.
Νομίζω ότι στα 150 χρόνια ύπαρξης του Ελληνικού κράτους τα … «λόγια της πλώρης» η δεν έφτασαν ποτέ στα αυτιά της εξουσίας, η μεταδίδονται παραφρασμένα. Δεν εξηγείται αλλιώς η παντελής έλλειψη κατανόησης μεταξύ λαού και κυβερνώντων. Ενός λαού που συνεχίζει μαζοχιστικά να συντηρεί με την ψήφο του μια κατάσταση προφανώς άρρωστη, που προάγει τους αμόρφωτους εγωπαθείς «ταγούς» και καταβαραθρώνει κάθε μορφή ΚΑΛΟΥ Κ ΑΓΑΘΟΥ, μετατρέποντας τον πολίτη σε αυλικό ραγιά, που το μόνο που προσδοκά είναι η ελεημοσύνη αυτών που ο ίδιος (ενδεχομένως μη έχοντας εναλλακτική πρόταση) εξέλεξε.

Άντε αλλάξτε κουβέντα τώρα γιατί πλησιάζει ο Καπτα Γιώργος / Καπτα Κώστας η όπως αλλιώς τόνε λένε, γιατί βαριακούει λιγάκι και μας βλέπω στον μπαλαούρο.

ioannispk son of a pirate

Διψα για Ζωη

2009-08-28T13:34:00.003+03:00

- Άντε γεια σας και αν Θέλει ο Αη Νικόλας θα ξαναβρεθούμε.

Κάτι τέτοιο θα είπαν όταν τα δέσανε προσωρινά - μέχρι να ανοίξει πάλι η αγορά. Φυσικά το προσωρινό έγινε μόνιμο και οι οικονομικές συνθήκες τα καταδίκασαν να σαπίζουν στην ντάνα.

Δεν θα αναφερθώ ούτε στα καμένα ούτε στο όνειρο του Ομπάμα για καθαρή ενέργεια. Το μέλλον, τουλάχιστον όσο απομένει στα πλαίσια του βιολογικού μου προσδόκιμου, φαντάζει συννεφιασμένο.
Ο κόσμος μοιάζει με καράβι που κάνει τα τελευταία ταξίδια του, λίγο πριν το δέσουν "προσωρινά" όσο να κοπάσει η κρίση. Φυσικά για τους ναυτικούς που ξέρουν καλά αυτή την διαδικασία, η ντάνα είναι ισοδύναμη με την βαριά σκουριά - το θάνατο.

Είχα την τύχη να ζήσω τις "καλές" εποχές, όταν τα βαπόρια αρμένιζαν περήφανα και τα ματσακόνια αντηχούσαν στην κουβέρτα. Τα κολολαδωμένα ποδάρια γύριζαν το στρόφαλο και η προπέλα σκάλιζε την πορεία μαστορικά.

Ταυτόχρονα ζω τον εφιάλτη του κάθε ανθρώπου που αγαπά την θάλασσα και το θαλασσινό επάγγελμα. Στη κουβέρτα ησυχία και μόνο γλάροι κάθονται στα ρέλια. Στον μηχανοστάσιο νεκρική σιγή. Ακούς μονάχα σταγόνες νερού να πέφτουν από τα μπούνια στην σεντίνα και να αντηχούν μέχρι ψηλά τα σπειράγια.

Ας μου σβήσει κάποιος την δίψα για ζωή. Ας ξεριζωθούν οι ναυτικές μνήμες από την ψυχή μου. Δεν θέλω να σβήσω άπραγος στην ντάνα. Θέλω να με καταπιεί το κύμα μάχιμο.

ioannispk - son of a pirate

ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ

2009-08-18T10:32:00.005+03:00

Σπάνια παρακολουθώ ειδήσεις στην τηλεόραση, αφού προτιμώ την έντυπη ενημέρωση. Μου ταιριάζει καλύτερα. Προ ημερών όμως έκανα μια εξαίρεση και να τα "καινά" δαιμόνια εμφανίστηκαν πάλι.

Άκουσα εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου να υποστηρίζουν κάθιδροι πως μόνο αυτοί έχουν την λύση για την ευημερία του λαού και πως ότι έγινε μέχρι τώρα δεν είναι παρά ένα μικρό λάθος που όλοι δικαιούνται να κάνουν (τώρα πως γίνεται και τα λάθη επαναλαμβάνονται από την εποχή του Καποδίστρια μέχρι σήμερα αυτό δεν το ξέρω - αδαής γαρ). Κατάλαβαν λέει όμως καλά τι πρέπει να γίνει για αυτό και στο εξής θα φροντίσουν να "τρώμε με χρυσά κουτάλια", τα οποία ελπίζω να μην παραγγείλουν σε γνωστούς οίκους κοσμημάτων (αλλοδαπών και ημεδαπών) διότι είναι πανάκριβοι.

Χωρίς να θέλω σκέφτηκα ένα ωραίο προεκλογικό φιλμάκι κινουμένων σχεδίων που κυκλοφορεί αυτή την εποχή στην Ιαπωνία. Η ιστορία εκτυλίσσετε περίπου έτσι ...

Ένα ζευγάρι δειπνεί καθισμένο αντικριστά σε ένα ρομαντικό εστιατόριο.
Ο καλοβαλμένος άνδρας λέει στην όμορφη συνδαιτυμόνα του.

- Αν με παντρευτείς θα πληρώνω όλα τα έξοδα σου. Τα παιδιά θα πηγαίνουν στα καλύτερα σχολεία και δεν θα χρειάζεται να στεναχωριέσαι για την ιατρική περίθαλψη αφού θα φροντίσω και για αυτό. Ακόμα θα ενισχύω το εισόδημα σου ώστε να μπορείς να ξοδεύεις περισσότερα και φυσικά θα φροντίσω να ζούμε στο κατάλληλο σπίτι σε ασφαλή και όμορφη γειτονιά.

- Και πως θα τα κάνεις όλα αυτά με τα εισοδήματα που έχεις ? (ρωτά η κοπέλα).

- Α! αυτό θα το σκεφτώ αφού παντρευτούμε! (απαντά αποστομωτικά ο άνδρας).

Ας αναλογιστούμε τις ομοιότητες που έχει ένα γάμος με την διακυβέρνηση μιας χώρας από τα εκλεγμένα κόμματα (συμπολίτευση και αντιπολίτευση).
Σε αντίθεση μάλιστα με τον γάμο, που μπορεί να είναι και βραχύβιος, τα κόμματα (δεν είναι και πολλά) είναι σχεδόν διαχρονικά και οι επιλογές τόσο μα τόσο περιορισμένες. Στην πράξη είναι σαν να κοιτάς ένα κλασικό Εγγλέζικο δρόμο με κολλητά αραδιασμένα σπίτια (Terraced Houses) και να σου ζητάνε να διαλέξεις αν θες να μείνεις στο 105 η στο 107 - ούτε καν απέναντι.

Πραγματικά ελπίζω αυτά που άκουσα στην τηλεόραση για το μέλλον να μην έχουν καμία σχέση με το Γιαπωνέζικο φιλμάκι και οι δικοί μας "Γαμπροί" να έχουν λογαριάσει καλά το κόστος του γάμου έχοντας εξασφαλίσει τους κατάλληλους πόρους ... αφού προσωπικά μου είναι αδιάφορο αν θα μένω στο 105 η στο 107. Έτσι κι αλλιώς η στέγη στάζει και τα ποντίκια αλωνίζουν.

ioannispk son of a pirate

Επιθεώρηση πλοίου

2009-08-05T11:23:00.002+03:00

5 Αυγούστου 2009 - The New York Times

Στο Λούβρο πολλοί φωτογραφίζουν, λίγοι παρατηρούν

Το να περάσει κανείς ένα πρωινό χαζεύοντας τον κόσμο που κοιτάζει τα έργα τέχνης δεν είναι επιστημονικό πείραμα. Είναι όμως αφορμή για να θέσει το μόνιμο ερώτημα: Τι ακριβώς αναζητούμε όταν τριγυρίζουμε τα μουσεία ως τουρίστες; Τις προάλλες, δύο κορίτσια με λουλουδάτα φορέματα τριγύριζαν στο Λούβρο. Σταματούσαν σε κάποια γλυπτά και τα περιτριγύριζαν. Κοιτούσαν αργά και δεν βιάζονταν. Το ασυνήθιστο ήταν ότι σταματούσαν.

Και πιο κάτω …

Οι ταξιδιώτες που έκαναν τον μεγάλο γύρο της Ευρώπης τον 18ο αιώνα περνούσαν μήνες και χρόνια μαθαίνοντας γλώσσες, συζητώντας με διανοούμενους και φτιάχνοντας σκίτσα των όσων έβλεπαν. Μετά οι φωτογραφικές μηχανές αντικατέστησαν τα σκίτσα, η ευκολία ήρθε στη θέση της ουσιαστικής ενασχόλησης και πολύς κόσμος έχασε την επιθυμία να κοιτάει πραγματικά. Φανταζόμαστε ότι επειδή η μηχανή μας έχει αιχμαλωτίσει μια εικόνα ή επειδή αυτή βρίσκεται αιωνίως διαθέσιμη στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ, η ενασχόληση με το πρωτότυπο είναι χαμένος χρόνος.

Με αφορμή τα πιο πάνω σκέφτηκα πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος που εμείς οι «ναυτικοί», στεριανοί και μη βλέπουμε και επιθεωρούμε τα καράβια. Μοιάζει πολύ με τον τρόπο που οι άνθρωποι κοιτάνε τα μουσεία. Κανείς δεν μπαίνει πια στον κόπο να παρατηρήσει ούτε να σκιτσάρει. Τα καράβια είναι μόνο μια συλλογή ψηφιοποιημένων εικόνων στον υπολογιστή.
Παρόλο που μου αρέσει η νέα τεχνολογία και προσπαθώ να την ακολουθώ όσο μπορώ, δεν παύω να πιστεύω ότι εκτός από τρόπους καλής συμπεριφοράς πρέπει να διδάσκουμε στα παιδιά μας και την «λελογισμένη χρήση της τεχνολογίας».

Δεν υπάρχει τίποτα πιο άμεσο από την όραση, την ακοή, την αφή, την όσφρηση και την γεύση στην επιθεώρηση ενός πλοίου. Μάλιστα την γεύση κι ας κρύβει μύριους κινδύνους με μικρόβια και όσοι έχουν επαφή με τα βαπόρια είμαι σίγουρος ότι ξέρουν τι εννοώ.

Λέω λοιπόν να αφήσουμε στην άκρη τις αδιάβροχες, φανταστικές myriad pixel digital cameras και να κρατήσουμε λίγο σημειώσεις στο μπλοκάκι μας (οι ποιο μοντέρνοι στο moleskin) και ακόμα καλύτερα ας κάνουμε νοητές σημειώσεις. Ξέρω πως όλα αυτά είναι λιγάκι ρομαντικά και ακόμα ενάντια στους κανόνες. Δεν είναι με άλλα λόγια καθόλου politically correct, αλλά από την άλλη ποιος είπε ότι μου αρέσει το political correctness ?

Καλό Αύγουστο – ioannispk son of a pirate

Οι εκλογές τελείωσαν

2009-06-10T11:03:00.002+03:00

Οι εκλογές τελείωσαν. Με εξαίρεση ελάχιστους οι ποιο πολλοί θεωρούν ότι νίκησαν, ενώ μερικοί βλέπουν τους εαυτούς τους ως Μεγάλους Μάγιστρους και ρυθμιστές των πραγμάτων.
Η ουσία είναι ότι περίπου 47% των ψηφοφόρων απείχε των εκλογών - που θυμίζω έγιναν για το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Φυσικά λίγος λόγος έγινε για αυτό και ακόμα λιγότερο ασχολήθηκαν οι υποψήφιοι με εξηγήσεις για το πως νομίζουν ότι μπορούν να εκπροσωπήσουν την χώρα μας καλύτερα.
Αναρωτιέμαι αν η απαξίωση δεν είχε να κάνει με το θεσμό αλλά με τα πρόσωπα που δείχνουν να μην κατανοούν τον ρόλο τους αφού ακόμα και τις Ευρωεκλογές επιμένουν να διεξάγουν με ΤΟΠΙΚΑ και ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ.
Θυμίζω ακόμα ότι το Ευρωκοινοβούλιο δεν είναι το ίδιο πράγμα με την "Commission" τα μέλη της οποίας διορίζονται και δεν εκλέγονται και αλίμονο είναι υπεύθυνα για τις περισσότερες Ευρωπαϊκές αποφάσεις.
Δεν θυμάμαι να άκουσα από κανένα σχετική αναφορά στην προφανή αυτή έλλειψη Δημοκρατίας στους κόλπους της Ε ΕΝΩΣΗΣ, που λόγω μεγέθους πλέον αναρωτιέμαι αν παραμένει Γεωπολιτική και Οικονομική ένωση η απλά μια μεγιστοποιημένη αγορά που διευκολύνει τις πωλήσεις και τις εν γένη επιχειρηματικές δραστηριότητες, αδιαφορώντας για τα υπόλοιπα.

ioannispk son of a pirate

Don't Vote your self down the drain

2009-06-03T14:20:00.005+03:00

Οι πολιτικές υποσχέσεις καταλήγουν σύντομα στον υπόνομο ειδικά μετά από ¨νίκες" πραγματικές και μη.
Μετά μένουν τα γνωστά ποιόν ξέρεις, ποιος σε ξέρει, τι μπορείς να δώσεις, τίνος γνωστός είσαι κτλ.

Σε αυτές τις εκλογές ας μην στείλουμε τις συνειδήσεις μας στον υπόνομο. Ας πράξουμε με την στάση μας ανάλογα με το τι μας προστάζει αυτή η εσωτερική φωνή που έχουμε μέσα μας και ΟΧΙ με γνώμονα το τι μπορεί να κερδίσουμε από τον Α η τον Β.

Κάθε στάση που πηγάζει από εσωτερική διεργασία είναι ωφέλιμη και αποδεκτή. Καταδικαστέα είναι μόνο τα πελατολόγια και τα κομματολόγια, η ασυνειδησία, τα κοπάδια των οπαδών - χρωματιστών προβάτων που βελάζουν εχθρικά το ένα στο άλλο θριαμβολογώντας την νίκη τους.

Ας θριαμβεύσει για μια φορά η μοναδικότητα και η ιδιαιτερότητα του καθένα μας όποια και να είναι. Δεν νοείται νίκη "ομοίου επί ομοίω" - δεν υπάρχει λογική ισότητας και κοινού συμφέροντος βασισμένη σε πολεμικές κραυγές και αλλαλαγμούς.

ΚΑΛΕΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

ioannispk son of a pirate

Συνταγή πολιτικής μακροβιότητας

2009-06-02T12:02:00.003+03:00

Λοιπόν θα χρειαστείτε

Μερικά κόμματα με όσο το δυνατόν πιο ασαφείς προτάσεις.
Δύο η τρεις αρχηγούς κομμάτων με πλατύ χαμόγελο (γνώσεις και ευφυΐα όχι απαραίτητες).
Μερικές ντουζίνες φανατισμένους οπαδούς.
Μια χώρα αγανακτισμένη με πλήθος προβλημάτων (όσο ποιο πολλά τόσο ποιο καλά).
Πολίτες (αν είναι δυνατόν χωρίς ενδιαφέροντα, γνώσεις η πολιτικές απόψεις και προτάσεις).

Με τα πιο πάνω στο χέρι διεξάγετε δημοκρατικές εκλογές ( τι έχετε να φοβηθείτε άλλωστε) και φροντίζετε τα κόμματα να μη απηχούν την γνώμη και τα θέλω των πολιτών. Οι πολίτες με τον χρόνο θα αδιαφορήσουν αφήνοντας την ψηφοφορία στα χέρια των οπαδών (Βλέπε 3 πιο πάνω) - άρα η μακροβιότητα του κόμματός σας είναι εξασφαλισμένη !!!

Καλές Ευρω-εκλογές

ioannispk son of a pirate

Πολιτικές Ορθότητες

2009-06-02T11:18:00.009+03:00

Πρόσφατα μου εξηγούσε κάποιος σε τι τρομερούς κινδύνους εκθέτω τον εαυτό μου περπατώντας στο σπίτι η στο γραφείο με ένα φλιτζάνι (γιατί εγώ τέτοιο έχω ακόμα κούπες - cups - δεν αγόρασα) καφέ η τσάι στο χέρι. Για αυτό λέει και οι ΑΓΡΥΠΝΟΙ φρουροί των πολυεθνικών εταιρειών (οσονούπω και κρατικών - τα έχω μπερδέψει τώρα τελευταία), έχουν απαγορεύσει τέτοιες ανάρμοστες συμπεριφορές στους υπαλλήλους τους.

Φοβερό πραγματικά !!!
Μπορεί λέει να πέσει το καυτό υγρό πάνω μου και να προκαλέσει έγκαυμα, η ακόμα χειρότερα μπορεί να χυθεί πάνω στο ανήλικο παιδί μου προκαλώντας μόνιμες βλάβες. Και ναι μεν στην πρώτη περίπτωση πρόκειται περί αυτο-αυτοτραυματισμού και η μόνη ζημιά που προξενώ στην κοινωνία είναι οικονομική επιβαρύνοντας με την ανοησία μου το σύστημα υγείας, στην δεύτερη τα πράγματά είναι διαφορετικά.

Σαν ανεύθυνος γονιός ανατρέφω λάθος ένα μελλοντικό πολίτη και άρα υπομονεύω την ευνομούμενη κοινωνία με τις πράξεις μου. Σημαδεμένο για πάντα το παιδί μου (ψυχικά και σωματικά) και με βαριά τα συμπλέγματα κατωτερότητας που θα αντλεί από την καταγωγή του σαν απόγονος ενός ανεύθυνου ανόητου ταραξία, μπορεί να μετατραπεί ποιος ξέρει σε τι ! Για τούτο ακριβώς λοιπόν και το κράτος που πάντα φροντίζει για το μέλλον του (για του παιδιού και το δικό μου δεν είμαι και τόσο σίγουρος), αν δεν συνετιστώ μπορεί και να μου αφαιρέσει την κηδεμονία.
Και όλα αυτά γιατί περπατάω μέσα στο σπίτι η στο γραφείο με ένα φλιτζάνι καφέ η τσάι στο χέρι. Ευτυχώς που δεν καπνίζω διότι τότε δεν την γλίτωνα την αγχόνη.

Η όλη υπόθεση μου θυμίζει την γιαγιά μου ... ναι την γιαγιά μου. Κάθε χρόνο αγόραζε ένα κατσικάκι για να το μεγαλώσει. Το φρόντιζε, το τάιζε τα καλύτερα, ενδιαφερόταν με μητρική αγωνία για την υγεία του και σχεδόν κάθε εβδομάδα το ζύγιζε για να δει το βάρος του και αν έτρωγε καλά. Ακόμα το έπλενε για να μην είναι λερωμένο και μυρίζει.
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΣΦΑΞΕΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ !!!!

Λες να είμαστε κατσικάκια ??? Δυσκολεύομαι να φανταστώ οτι το ενδιαφέρον των πολυεθνικών και μη εταιρειών για τους εργαζομένους τους είναι γνήσιο και άδολο και πείτε με καχύποπτο όσο θέλετε.
Ακόμα αδυνατώ να δω το κράτος σαν στοργικό "πατερούλη" να σκύβει πάνω από τα πιθανά μελλοντικά μου προβλήματα, αυτά που δεν έχουν γίνει ακόμα, και εξασκώντας αγνή - ευγενική πειθώ να με προστατεύει. "Μη αγόρι μου το φας ξεστό αυτό, θα καείς και θα χαλάσεις τα δοντάκια ... τζιζ!"

Λοιπό προτιμώ χίλιες φορές να έχω την γνώση του τι πρέπει να κάνω και πως να προστατευτώ, από μια στείρα απαγόρευση "πάντα για το καλό μου".

ioannispk son of a pirate

ΥΓ
Γιατί οι πολυεθνικές εταιρείες που τόσο νοιάζονται δεν απαγορεύουν στα στελέχη τους να κάνουν budgie jumping, sky diving, mountain cl limping, extreme survival και πλείστες τόσες άλλες δραστηριότητες που συχνά καταλήγουν όχι μόνο σε ατυχήματα αλλά και σε διαρροή πόρων, αφού όχι λίγες φορές δραστηριοποιούνται ελικόπτερα, commandos, ασθενοφόρα, διασώστες κτλ για κατεβάσουν απο την "Χ" βουνοκορφή τον ενίοτε τραυματισμένο Chief Executive και την κομπανία του που είχαν πάει για να αναζητήσουν την Ευρασιατική μπλε ορχιδέα ?

Χωρίς αλληλεγγύη οι εργαζόμενοι σε περιόδους οικονομικής κρίσης

2009-05-25T21:28:00.001+03:00

ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΑΥΤΟΥΣΙΟ.
ΑΛΛΩΣΤΕ ΤΙ ΕΧΩ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ ???

Χωρίς αλληλεγγύη οι εργαζόμενοι σε περιόδους οικονομικής κρίσης

Οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, τις οποίες διοργανώνουν τα εργατικά συνδικάτα είναι αναιμικές.

Εκατομμύρια άνθρωποι, οι οποίοι ζουν στις ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης, πλήττονται από τις συνέπειες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Παρά το γεγονός αυτό, όμως, ακόμη και οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, τις οποίες διοργανώνουν τα εργατικά συνδικάτα είναι αναιμικές, όπως επισημαίνεται σε δημοσίευμα της ιστοσελίδας της Deutsche Welle ("DW").

Για τους αποκαλούμενους μέσους εργαζόμενους, τα τελευταία 20 χρόνια δεν ήταν η εποχή των παχιών αγελάδων. Ακόμη κι όταν η αξία των μετοχών στα διεθνή χρηματιστήρια έσπαγε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, οι εργαζόμενοι είχαν ελάχιστο έως καθόλου μερίδιο από τα κέρδη αυτά.

«Αντίθετα, έπρεπε να εργάζονται περισσότερο, αποδεχόμενοι σημαντικές περικοπές των δικαιωμάτων τους», είπε, μιλώντας στη «DW», ο Αμερικανός καθηγητής Ρίτσαρντ Σένετ, ο οποίος διδάσκει σήμερα κοινωνιολογία και ιστορία στο φημισμένο πανεπιστήμιο της βρετανικής πρωτεύουσας «London School of Economics».

Μάλιστα, ο Αμερικανός καθηγητής πρόσθεσε πως αυτό οφείλεται στο σύστημα της βραχυπρόθεσμης αύξησης των κερδών, το οποίο εφαρμόστηκε σε βάρος της μακρόπνοης δημιουργίας αξιών. Επισήμανε δε ότι ο προσανατολισμός αυτός - με τη σειρά του - προκάλεσε ένα κοινωνικό έλλειμμα στις επιχειρήσεις.

Επίσης, ο κ. Σένετ ανέφερε πως «κατά την τελευταία 15ετία, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά αυτών των αλλαγών στην οργάνωση της εργασίας, στο πεδίο της new economy, είναι η αποδυνάμωση των διαπροσωπικών σχέσεων και δεσμών. Είναι η απώλεια ταυτότητας αυτών των σχέσεων».

«Οι εργαζόμενοι έγιναν χαμαιλέοντες"

Σύμφωνα με τον Αμερικανό καθηγητή της κοινωνιολογίας, οι εργαζόμενοι έγιναν χαμαιλέοντες και επικεντρώθηκαν σε βραχυπρόθεσμες συνεργασίες. «Προτίμησαν να αυξήσουν την αξία τους στην αγορά και αποστασιοποιήθηκαν από το μακροπρόθεσμο κέρδος», πρόσθεσε χαρακτηριστικά, μιλώντας στη «DW».

Σημείωσε δε πως, κυρίως, στους κλάδους των χρηματοοικονομικών, των μέσων ενημέρωσης, της υψηλής τεχνολογίας και στη βιομηχανία της τέχνης, εκείνο που μετράει περισσότερο είναι η αφοσίωση στην επιχείρηση και όχι οι σχέσεις με τους άλλους απασχολούμενους σ' αυτήν. Κι αυτό - όπως είπε - καθόρισε αποφασιστικά την καθημερινότητα των ανθρώπων στις επιχειρήσεις όπου απασχολούνται.

«Όταν βιώνει κάποιος μια οργάνωση εργασίας, που λειτουργεί ως περιστρεφόμενη πόρτα, όπου οι άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν, δεν είναι δυνατό να σφυρηλατηθούν δεσμοί. Οι σχέσεις των ανθρώπων που βιώνουν την ίδια κατάσταση είναι επιφανειακές. Άλλωστε, δεν προλαβαίνουν να γνωριστούν καλά. Δεν αναπτύσσουν εμπιστοσύνη μεταξύ τους, αλλά ούτε και αλληλεγγύη».

Σύμφωνα με τον καθηγητή Σένετ, στο σημείο αυτό εντοπίζεται και η δυσκολία να οργανώσει κάποιος ανθρώπους της «νέας οικονομίας» σε συνδικάτα. Όπως ανέφερε, τα δεδομένα αυτά, σε συνάρτηση με τον ανταγωνισμό και την πίεση για υψηλές αποδόσεις, λειτουργούν σε βάρος της ανάπτυξης συλλογικότητας, η οποία, όμως, συνιστά προϋπόθεση για την ανάληψη κοινής δράσης. «Κι αυτό», κατέληξε, «σε περιόδους οικονομικής κρίσης έχει ολέθριες συνέπειες».

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΓΙΑΝΝΗ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ioannispk son of a pirate

Κίνα

2008-11-28T16:07:00.015+02:00

Πριν πολλά χρόνια ο παππούς μου ταξίδευε μεταξύ Κίνας και Αυστραλίας, χρονοναυλωμένος από την Κινέζικη κυβέρνηση, που τότε προσπαθούσε να πείσει όλο τον κόσμο πως η πολιτιστική επανάσταση ήταν η μόνη σωτηρία από τον αδηφάγο καπιταλισμό και τον αρρωστημένο Σταλινικό κομουνισμό.
Κάθε φορά που το βαπόρι κόντευε να ξεφορτώσει καλούσαν τον παππού μου και τον Πρώτο Μηχανικό σε τραπέζι όπου γίνονταν δέκτες της γνωστής προπαγάνδας, λάμβαναν ακόμα ένα βιβλιαράκι του Μάο και τους καρφίτσωναν μία ακόμα κονκάρδα της επανάστασης στο πέτο.
Αυτά τα δώρα κατέληγαν σε μένα για να γίνουν ένα ωραίο εξωτικό παιχνίδι στα παιδικά μου μάτια.

Μετά από κάμποσα ταξίδια και αφού αναπόφευκτα είχαν αναπτυχθεί φιλίες μεταξύ των ντόπιων και του πληρώματος, πλησίασε τον παππού μου ένας στρατιωτικός αξιωματούχος και του έδωσε ένα γράμμα στα κινέζικα λέγοντας ...
« Κράτησε το και όταν μια μέρα ο Λαός μου φτάσει και στην χώρα σου να το δείξεις. Θα σου είναι πολύ χρήσιμο».

Ο παππούς ζήτησε να του εξηγήσει τι λέει και έλαβε την απάντηση πως έγραφε κολακευτικά λόγια για τον Έλληνα καπετάνιο που τόσο βοήθησε τον Κινεζικό λαό στην ανάγκη του και πως ο Κινεζικός λαός θα του είναι ευγνώμων.

Παρ’ όλο που ο παππούς διασταύρωσε το περιεχόμενο του γράμματος και με άλλους , όταν μετά από μήνες γύρισε στην πατρίδα και διηγήθηκε την ιστορία, η γιαγιά - στυλοβάτης της οικογένειας και τότε και αλλά και σήμερα μέσω της μνήμης της, ανατρίχιασε !

Δεν έχουμε ανάγκη εμείς τέτοια γράμματα βρόντηξε και τα ξεπλυμένα γαλανά της μάτια πέταξαν φλόγες.
Εμείς χτίσαμε τον τόπο τούτο – την ζωή μας, με την ψυχή και το μυαλό μας. Ούτε χάρες ζητήσαμε ούτε και θέλουμε, άλλωστε τι νόημα θα 'χει να κάνουμε τους Κινέζους φίλους με χαρτιά? Ο σκοπός είναι να μας εκτιμήσουν για αυτό που είμαστε !

Άρπαξε το χαρτί το τσαλάκωσε μπροστά σε όλους μας και το πέταξε στα σκουπίδια.

Και δεν θέλω να ξανακούσω κουβέντα είπε !

Αχ και να ζούσες σήμερα γιαγιά …

Να έβλεπες τον Κινέζο πρόεδρο Ψυχρό και Αγέλαστο,παγερό μπροστά στο προεδρικό μέγαρο. Αλύγιστο κάτω από τον Ελληνικό ήλιο και ασυγκίνητο από την ομορφιά της Ακρόπολης. Με άψογο καπιταλιστικότατο κουστούμι και ύφος αυτοκράτορα.

Ήρθε με το αέρα του κατακτητή (οικονομικού στις μέρες μας) , κουβέντιασε για καπιταλιστικές business, πήρε το Λιμάνι ξέρεις αυτό που όσο κι αν ψάξεις δεν θα βρεις άλλο, και την υπόσχεση για 3,2 Δις. Ευρώ εισαγωγές από μέρους μας, ενώ υποσχέθηκε να εισάγει 200 εκατομμύρια ευρώ προϊόντα από εμάς.

Πραγματικά εποικοδομητική συμφωνία κάναμε …

Αχ γιαγιά μήπως έκανες λάθος που πέταξες το χαρτί? Δεν μου φαίνεται πως οι Κινέζοι νοιάζονται για το ποιοι είμαστε αλλά για το πόσα μπορούμε να τους πληρώσουμε.

更更好 - Που στα απλά Κινέζικα σημαίνει " όσο πιο πολλά τόσο πιο καλά".

ioannispk – son of a pirate

Παλιές Ιστορίες - Τόσο Φρέσκες

2008-11-23T16:03:00.008+02:00

Θυμάμαι χρόνια πριν ένα παλιό χαβουζάτο καραβάκι, ήτανε δεν ήτανε 3000 τόνοι που φόρτωνε βωξίτη από την Ιτέα και τον ξεφόρτωνε στην Μασσαλία. Μετά και αφού το πλήρωμα έπλενε σχολαστικά τ αμπάρια, φόρτωνε "γενικό φορτίο¨δηλαδή ότι βάλει ο νους του καταναλωτικού ανθρώπου και ξεφόρτωνε λίγο στην Βηρυτό του Λιβάνου, λίγο στην Συρία και ότι απέμενε στην Αίγυπτο.

Είχε κάτι το ιδιαίτερο εκείνο το βαποράκι. Πρώτα από όλα 'έκαναν εντύπωση οι γλάστρες με τα βασιλικά στην πρύμη, μετά τα πλεχτά με βελονάκι κουρτινάκια στα φιλιστρίνια πρόδηναν την παρουσία γυναικών και τελευταίο οι χαρούμενες φωνές των παιδιών που ακούγονταν στα καταστρώματα.

Το σκαρί ήτανε σχεδόν σάπιο και συχνά έκανε νερά, οι σωστικές βάρκες δεν έπεφταν στην θάλασσα (τουλάχιστον όχι εύκολα) και οι σχεδίες ήτα τρύπιες. Μ' όλα τούτα όμως αντιμετώπιζε τις φουρτούνες στο Κόλφο Λέων μια χαρά και παρέδιδε τα φορτία του στην ώρα τους και στεγνά, κι ας χάνανε οι ξύλινες μπουκαπόρτες και οι τρύπιοι μουσαμάδες, κι ας ήταν σάπια τα μετζανιά, κι ας σταμάταγε κάθε λίγο η παλιά και κουρασμένη PIELSTIK.

Μετά απο τόσα χρόνια και αναπολώντας τις παιδικές μου μνήμες, νομίζω ότι τα κατάφερνε για δυό βασικούς λόγους

1. Είχε για πλήρωμα πραγματικές ακούραστες ναυτικές ψυχές.
2. Ήτανε ένα χαρούμενο κομμάτι της θάλασσας αφού έδινε ζεστό καλό ψωμί σε τόσο κόσμο.

Τα κατευόδια λοιπόν το συνόδευαν πάντα και ο Ποσειδώνας / Άι Νικόλας έβαζε σχεδόν χωρίς αμφιβολία το χέρι του σε κάθε ταξίδι. Όσο για τους πειρατές ... ποιος θέλει να μπλέξει με ένα μάτσο παιδιά, γλάστρες με βασιλικά και κουρτινάκια με βελονάκι?

Σήμερα τα βαπόρια είναι μεγάλα και περήφανα, χίλιοι οργανισμοί τα επιθεωρούν για να είναι σίγουροι πως όλα είναι στην εντέλεια αλλά παρόλα αυτά ... είναι κατά την γνώμη μου άψυχα. Δεν λέω για βασιλικά, αλλά παιδικά γέλια δεν νομίζω να έχω ακούσει για χρόνια.
Πρόσφατα μόνο σε ένα μικρό λιμάνι στην Τουρκία είδα κάτι που έμοιαζε με σκιά παιδιού να τρυπώνει ένοχα στο accommodation από το boat deck και θυμήθηκα πάλι τα παλιά. Σήμερα τα βαπόρια δεν είναι χαρούμενα μέρη που πλέουν στην θάλασσα και δίνουν ζεστό ψωμί, είναι απλά εργαλεία μεταφοράς του στεριανού βάσανου στην θάλασσα.

Χρόνια μετά την πρώτη γνωριμία μας με το καραβάκι, το είδα ξανά ν αργοπεθαίνει στους ντόκους της Damietta. Χωρίς κουρτινάκια και βασιλικά, χωρίς παιδικές φωνές και πάνω απο όλα με ένα πλήρωμα κουρασμένο, χωρίς όραμα ΜΠΑΙΛΝΤΙΣΜΕΝΟ (όπως θα έλεγε και η γιαγιά μου). Το χαιρέτισα γιατί ήξερα πως η ξασπρουλιάρα γοργόνα που τούχαν ζωγραφίσει στην πλώρη ήταν ο ψυχοπομπός του.

Σαν το καραβάκι εκείνο στην Damietta μου μοιάζει τούτες τις μέρες οι Ελλάδα και πάνω από όλα εμείς το πλήρωμα είμαστε Μπαιλντισμένοι. Κουραστήκαμε αγάντα στο αγάντα κι οι καπεταναίοι ... μπαταχτσήδες άναυτοι. Διότι όσο καλό τσούρμο και να έχεις αν δεν είναι καλό το κουμάντο κάμε καλή ασφάλεια έλεγε ένας συμπατριώτης μου καραβοκύρης, υπονοώντας το σίγουρο χαμό και προσβλέποντας σε πιθανή αποζημίωση. Μονάχα που στην περίπτωσή μας αποζημίωση δεν υπάρχει, υπάρχει μονάχα ο χαμός.

Ο Γιάννης Ρίτσος έγραψε "Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις" και μετά τόκανε τραγούδι ο Μίκης Θεωδωράκης για να το τραγουδήσουμε όλοι αργότερα.
Σήμερα νομίζω πως ο ποιητής έκανε ένα μεγάλο ρομαντικό λάθος ... ΤΗΝ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΝΑ ΤΗΝ ΚΛΑΙΣ !!!
Γιατί Ρωμιοσύνη είναι ψυχή, είναι ιδέα, είναι ακριβώς οι χαρούμενες παιδικές φωνές στο πιο παράξενο μέρος, όπως το κατάστρωμα ενός μικρού φορτηγού πλοίου, νύχτα έξω από το Σρόμπολι (Stromboli). Αυτό είναι Ρωμιοσύνη! και τέτοια νομίζω πως δεν υπάρχει πια, η είναι λιγοστή.

Μπορεί να γέρασα πια και να μην μπορώ να δω τη σύγχρονη πραγματικότητα, αλλά θαρρώ πως χωρίς αυτή την Ρωμιοσύνη ελπίδα δεν υπάρχει.

ioannispk - son of pirate

ΕΝΑΣ ΔΟΚΙΜΟΣ ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΕΝ ΩΡΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

2008-10-26T11:17:00.010+02:00

Αυτές τις δύσκολες μέρες που οι περισσότεροι κάνουμε την αυτοκριτική μας και αναλογιζόμαστε το παρελθόν μας ελπίζοντας οτι θα γίνει οδηγός για ένα καλύτερο μέλλον, όλο και πιο συχνά μου έρχεται στο μυαλό το ποίημα το συνάδελφου ναυτικού Νίκου Καββαδία
"Ενας Δόκιμος στην Γέφυρα εν ώρα κινδύνου". Το παραθέτω αυτούσιο πιο κάτω.

Πράγματι οι ομοιότητες που παρουσιάζει η τρέχουσα παγκόσμια κοινωνικο-οικονομική κατάσταση με πλοίο εν μέσω τυφώνα είναι ανατριχιαστικές. Και γίνονται ακόμα πιο ζωντανές για όσους είχαν την "τύχη" να ζήσουν οι ίδιοι τέτοιες στιγμές.

"κι εγώ κοιτάζοντας χλωμός τον άγριο Ινδικό - πολύ αμφιβάλω αν φτάσουμε μια μέρα στην Μπατάβια".

Τραγικό συναίσθημα να γνωρίζεις τον προορισμό σου και ανήμπορος να αντιμετωπίσεις τα στοιχεία της φύσης να ομολογείς το φθαρτό και ασήμαντο της ύπαρξής σου μπροστά στις κοσμικές δυνάμεις.

Φαντάσου όμως πόσο τραγικότερα θα ήταν τα πράγματα αν ο προορισμός ούτε γνωστός ήταν ούτε ορατός και ακόμα χειρότερα η κατάσταση κινδύνου στην οποία είχε περιέλθει το πλοίο να ήταν αποτέλεσμα ιδίων ενεργειών. Γιατί έτσι είναι κατα την γνώμη μου η κατάσταση σήμερα στην οικονομία αποτέλεσμα ιδίων ενεργειών.

Γράφει Η Ναυτεμπορική σήμερα ημέρα Κυριακή 26/10/2008, του Αγίου Δημητρίου ...

"Η παγκόσμια οικονομική κρίση σήμανε αιφνιδιαστικά συναγερμό σε όλες τις ελληνικές επιχειρήσεις, ενώ ο προβληματισμός και η αβεβαιότητα εξακολουθούν να διατηρούν μέχρι σήμερα ένα κλίμα νευρικότητας και ανασφάλειας σε όλους μας."

Πόσο γνωστά είναι στους ναυτικούς αυτά τα συναισθήματα ...

Η θάλασσα τη γέφυρα με κύματα γεμίζει ...

Πόσο μοιάζουν με τους εφιαλτικούς τριγμούς της λαμαρίνας που μάχεται να κρατήσει τα κύματα απ' έξω. Πόσο μοιάζουν με το αγωνιώδες αγκομαχητό του καραβιού που πληγωμένο κάνει την ύστατη προσπάθεια να σηκωθεί μια ακόμα φορά πάνω από το κύμα, με την κουβέρτα του (κατάστρωμα) θαλασσωμένη?

"Τρίζουνε τα κουβούσια (στόμια αμπαριών), χαλασμός ούτε που το βλέπεις το κάσσαρο και εκείνη η παλιά ρωγμή να εκεί λίγο πιο πλώρα απο το accommodation άνοιξε πάλι...
Τρέχα μαστρο Μπάμπη ανήμερα την γιορτή της γυναίκας σου να την κολλάς όλη νύχτα μπας και προλάβουμε να σωθούμε, μπας και μας δώσει ο Άγιος μια μικρή παράτα ακόμα (extension μας αρέσει να το λέμε) και ζήσης και του χρόνου να δεις την κόρη σου την Κυριακή παντρεμένη.
Κι εσύ Παίση, να χαρής τ' όνομά σου το Άγιο, το νου σου τον Στέλιο το μικρό μη φοβηθεί και πάει και σαλτάρει.
Βούτα στα νερά Geoffrey και κόλα, μάτιζε τα σάπια σίδερα μα την Σκωτσέζική σου πίστη και αν μας γλυτώσεις θα σε πνίξω στο Malt και θα σε παντρέψω στο μοναστήρι του Άι Νικόλα στη Στάχλα.
Μην το φοβάσαι κόκκινε ... νερό μονάχα είναι και κιό που σε γαργαλάει είναι το ρεύμα της ηλεκτοκόλλησης, δικό μας πράμα δηλαδή.
Αγάντα όλοιιιιιι ... Ένα ακόμα έσκασε! Αγάντα ψυχή μου και δεν σε παραδίνω ακόμα".

Όπως όλοι οι ναυτικοί δεν λυπάμαι και τόσο για μένα διότι η ζωή στάθηκε πολύ ευγενική μαζί μου. Την έζησα όσο χρειάστηκε για να έχω ένα σάκο γεμάτο μνήμες και εμπειρίες, που όπως ο πατέρας μου τον κρατώ έτοιμο πίσω από την πόρτα για να τον πάρω μαζί μου στο επόμενο μπάρκο όποτε και να είναι αυτό, ακόμα και αν είναι το τελευταίο.

Λυπάμαι όμως από καρδιάς τους ... ΔΟΚΙΜΟΥΣ, τα παιδιά, που ούτε τον σάκο πρόλαβαν να γεμίσουν και ούτε είδανε χρυσά γαλόνια στο μανίκι τους.

Γέρασα, γίνομαι όλο και πιο πολύ σαν τον πρόγονό μου τον γεροπαράξενο μπάρμα Γιαννούλη που έσωσε να φτάσει με τα πανιά στο Μπονοζάρι (Buenos Aires). Όλα του φταίγανε και πιο πολύ ο ατμός και οι μηχανές.

Όμοια και γώ κοντόφθαλμα συνεχίζω να μην μπορώ να δώ πως το ναυάγιο του κόσμου μου μπορεί να δώσει έναυσμα στην δημιουργία ενός άλλου. Πως αυτό που θεωρώ εγώ χρυσό στο μανίκι μπορεί να μην είναι ακριβώς χρυσός αλλά χρυσόχροη χειροπέδα που με κρατά δέσμιο στις σάπιες αρχές ενός στρεβλού κόσμου.

Κύριε...ετούτο το κορμί το τόσο αμαρτωλό
σε λίγο στις υδάτινες ειρκτές νεκρό θα πέσει...
Μα τέσσερα όμως σκέφτομαι γαλόνια εγώ χρυσά
κι ένα θλιμμένο δόκιμο, που δε θα τα φορέσει...

Αν είναι να σωθεί λοιπόν Θεέ μου κάποιος, ας είναι οι Δόκιμοι κι ας πρέπει να μπαρκάρουν σε φελούκες και μονόξυλα μετά. Κ ας βάλουνε καλαμένια γαλόνια η καλύτερα ας ξεχάσουν τι είναι τα γαλόνια, γιατί μα την πίστη μου αυτά μας φάγανε, ΤΑ ΓΑΛΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΛΗΣΤΙΑ.

ioannispk - son of a pirate

ΕΝΑΣ ΔΟΚΙΜΟΣ ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΕΝ ΩΡΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Στο ημερολόγιο γράψαμε: "Κυκλών και καταιγίς".
Εστείλαμε τοS.O.S. μακριά σε άλλα καράβια,
κι εγώ κοιτάζοντας χλωμός τον άγριον Ινδικό
πολύ αμφιβάλλω αν φτάσουμε μια μέρα στη Μπατάβια.
Μα δε λυπάμαι μια σταλιάν - Εμείς οι ναυτικοί
έχουμε, λένε, την ψυχή στο διάολο πουλημένη.
Μια μάνα μόνο σκέφτομαι στυγνή και σκυθρωπή,
που χρόνια τώρα και καιρούς το γιο της περιμένει.

Το ξέρω πως η θέση μας είναι άσχημη πολύ.
Η θάλασσα τη γέφυρα με κύματα γεμίζει
κι εγώ λυπάμαι μοναχά που δεν μπορώ να πω
σε κάποιον, κάτι που πολύ φριχτά με βασανίζει.

Θεέ μου! είμαι μοναχά δεκαεννιά χρονών,
κι έχω σε μέρη μακρινά πολλές φορές γυρίσει.
Θεέ μου! έχω μιαν άκακη, μια παιδική καρδιά,
αλλά πολύ έχω πλανηθεί, κι έχω πολύ αμαρτήσει.

Συχώρεσέ με...Κάποτες όπου 'χα πιει πολύ
και δεν εκαταλάβαινα το τι έκανα, στο Αλγέρι,
για μιαν μικρήν Αράπισσα, που εχόρευε γυμνή,
επέταξα κατάστηθα σε κάποιον το μαχαίρι.

Συχώρεσέ με...Μια βραδιά θολή στο Σάντα Φε,
καθώς κάποια με κράταγε σφιχτά στην αγκαλιά της,
ετράβηξα απ' την κάλτσα της μια δέσμη από λεφτά
που όλη τη μέρα εμάζευεν απ' την αισχρήν δουλειά της.

Κι ακόμα, Κύριε...ντρέπομαι να το συλλογιστώ,
(μα ήτανε τόσο κόκκινα κι υγρά τα ωραία του χείλια
και κάποια κάπου ολόλυζε κιθάρα ισπανική...)
κοιμήθηκα μ' έναν μικρόν εβραίο στη Σεβίλλια.

Κύριε...ετούτο το κορμί το τόσο αμαρτωλό
σε λίγο στις υδάτινες ειρκτές νεκρό θα πέσει...
Μα τέσσερα όμως σκέφτομαι γαλόνια εγώ χρυσά
κι ένα θλιμμένο δόκιμο, που δε θα τα φορέσει...

Ας γίνει το θέλημά Σου

2008-10-24T16:20:00.008+03:00

Πρόσφατα παρακολούθησα μια ταινία στην τηλεόραση. Η πρωταγωνίστρια είχε την τύχη / ατυχία να έχει ενοράσεις από το μέλλον. Έβλεπε λοιπόν τον θάνατο του συζύγου της από ατύχημα, και μοίρια άλλα δεινά που ακολουθούσαν το γεγονός συμπεριλαμβανομένης και της ψυχολογικής της κατάρρευσης.

Αφού πέρασε κάμποσο χρόνο προσπαθώντας να ξεδιαλύνει τι συνέβαινε, αποδέχθηκε το γεγονός και βάλθηκε με όλες τις δυνάμεις της να το αποτρέψει.
Παρ΄’όλες όμως τις προσπάθειες και κυριολεκτικά στο «παρά πέντε» το μοιραίο συμβαίνει και τα γεγονότα που ακολουθούν εξελίσσονται όπως τα είχε επανειλημμένα «βιώσει», αφού οι ενοράσεις της έμοιαζαν ζωντανές και πραγματικές.

Θα μου πεις, δεν μας λες και τίποτα καινούργιο, «Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον» κτλ.
Φυσικά και δεν επικαλούμαι κανένα ιδεολογικό νεοτερισμό, απλά στην τρέχουσα παγκόσμια κοινωνική και οικονομική κατάσταση, οι όποιες μοιρολατρικές τάσεις έχουν ξεφύγει από τον ορθολογισμό του καθενός αναδύονται και σαν κακομαθημένα παιδιά βγάζουν την γλώσσα στα «οικονομικά μοντέλα» και άλλες επιστημονικοφανείς «μαγγανείες» είχαν κατά καιρούς εφεύρει οι κατά τα άλλα Κοινωνικές επιστήμες, διότι τέτοιες λέγετε ότι είναι οι Οικονομικές.

Η πρωταγωνίστρια του έργου, ‘έτρεξε, προσπάθησε, παρακάλεσε, κατέφυγε σε κάθε λογής μέσα και μεθόδους για να καταλήξει κλαίουσα στο μέσο της Αμερικάνικης υπαίθρου να αποδέχεται την οργή των «Θεών» - το πεπρωμένο. Που όμως παρότι σκληρό είναι κατά κάποιο τρόπο λυτρωτικό αφού της επιτρέπει να ξεφύγει από την κόλαση της γνώσης του μέλλοντος.

Πρωινές, μεσημεριανές εφημερίδες, περιοδικά, ιστοσελίδες, συζητήσεις σε σπίτια φίλων, όλα μετατρέπονται σε εφιαλτικές ενοράσεις του μέλλοντος. Βλέπω τον εαυτό μου πένητα και δυστυχή, αδύναμο να παρέχει τα προς το ζην στην οικογένεια και φυσικά να αντεπεξέλθει στις ανειλημμένες υποχρεώσεις.

Έχοντας εξ ιδεολογίας και προ πολλού απεμπολήσει το πρότυπο του κυνηγού / τροφοσυλλέκτη και αισθανόμενος άβολα με τις γεωργικές ενέργειες φαντάζομαι ότι η μόνη λύση που μου απομένει είναι η αλιεία σε μια θάλασσα στερεμένη από ψάρια.

Μεσούσης λοιπόν της οικονομικής κρίσης και των μηντιακών καταστροφολογικών κρεσέντο (τα οποία αλλάς ενστερνίζομαι ενδεχομένως και ακούσια), προσεύχομαι να πάψουν οι Κασσάνδρες (και μη) να μελλοντολογούν, να σταματήσουν οι φωνές του ορθολογισμού μέσα μου να αλλάζουν και να σφαλίσουν τα μάτια μου – να μην βλέπουν άλλο το αύριο.

Αν κρίνω από την ταινία που μου έδωσε το έναυσμα, και φυσικά τις πλείστες προγονικές μου καταβολές (βρίθει ο αρχαιοελληνικός κόσμος από τέτοιες), οι όποιες ατομικές τουλάχιστον, προσπάθειες είναι μάλλον καταδικασμένες σε αποτυχία, ενώ η έλευση του τραγικού μελλούμενου λυτρώνει.

Ας γίνει λοιπόν ότι είναι να γίνει και σύντομα. Να σταματήσω να αισθάνομαι όπως τα δόλια αμνοερίφια στο χωριό μου το Πάσχα που αραδιάζονταν έξω από το σφαγείο να αναμένουν το μοιραίο όντας μάρτυρες του τέλους των ομοειδών τους. Η γνώση του μέλλοντος δεν είναι ευλογία, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΡΑ!

Ίσως πάλι να έχω τραγικά άδικο που σκέπτομαι έτσι, αφού οχυρωμένος πίσω από το μικρόψυχο και ενδεχόμενα μικρονοηκό προσωπικό μου συμφέρον, κλεισμένος μέσα στον κάστρο – μικρόκοσμο μου,αδυνατώ να δω το συνολικό μελλοντικό καλό. Και ποιο είναι αυτό

Η μυθολογία μας διδάσκει πως ο Φοίνικας αναγεννάτε από τις στάχτες του, όμοια δυνατός και καλύτερος από πριν.

Μπορεί λοιπόν ο κόσμος που θα προκύψει από τούτη την δίνη και την καταστροφή να είναι πιο δίκαιος. Πιο κατάλληλος να αναπτυχθούν ελεύθερα δημιουργικά πνεύματα δικαίου και όχι κιτρινιάρικα πρικρόχολα ανθρωπάκια που αφού έχουν κατρακυλήσει τον κόσμο στα τάρταρα ομολογούν δήθεν με αυτοκριτική διάθεση πως ...

"Εντόπισα μία αδυναμία, στη φιλοσοφία σχετικά με την οικονομία. Δεν γνωρίζω πόσο σημαντικό ή μόνιμο είναι, αλλά η διαπίστωση αυτή με έχει συγκλονίσει Ήταν λάθος μου που θεώρησα ότι το ίδιον συμφέρον των οργανισμών, ιδίως των τραπεζών, ταυτίζεται με τη μέγιστη δυνατή προστασία των συμφερόντων των μετόχων τους και των μεριδίων τους στις επιχειρήσεις".

Ευχαριστούμε πολύ κύριε Γρίνσπαν (Alan Greenspan), υποθέτω πως τώρα θα μας πείτε πως εν τη απουσία άλλων προτάσεων το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι TO LAY BACK AND THINK OF ENGLAND, επί το Ανγγλοσαξωνικότερο.

Για κοίτα … δεν κατάφερε ο κύριος Γρίνσπαν να καταλάβει αυτό που το σύνολο των τσομπαναρέων και μη γνωρίζει. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΤΟΝ ΛΥΚΟ ΝΑ ΦΥΛΑΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ, γιατί ο συνάδελφος του οικονομολόγος Κέινς το είπε πιο κομψά

"Καπιταλισμός είναι η εκπληκτική πεποίθηση ότι οι κακοηθέστεροι των ανθρώπων θα κάνουν τα πιο πονηρά πράγματα για το μέγιστο καλό του συνόλου των συνανθρώπων τους".
Τζον Μέιναρντ Κέινς Οικονομολόγος (1883-1946) - Λόρδος του Τίλτον
(John Maynard Keynes)
Αν πάλι όλα τούτα τα δεινά δεν είναι τίποτα άλλο από δοκιμασίες που έχει για μας ο Ύψιστος στο σχέδιό Του και μας ζητά να θυσιάσουμε αυτό που πρόσκαιρα θεωρούμε πολύτιμο, για να κερδίσουμε μια θέση δικαίου κοντά Του, ΓΕΝΝΗΘΗΤΩ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ.

Βέβαια και ενώ η άνευ όρων παραίτηση στο Θείο θέλημα είναι εκ των ουκ άνευ στις τάξεις των πραγματικών και ουσιαστικών πιστών, δυστυχώς είναι μάλλον δύσκολο για αρκετούς από εμάς να αφεθούμε ολοκληρωτικά, παρ’ όλο που σχεδόν σαδιστικά γνωρίζουμε πως μια τέτοια άφεση λυτρώνει και απελευθερώνει.

Προσεύχομαι λοιπόν μεταξύ άλλων να γίνει το Θέλημα Σου και προσδοκώ όχι στην σωτηρία του οικονομο-κοινωνικού εκτρώματος που αποκαλούμε σύγχρονο κόσμο, αλλά στην διατήρηση των όποιων αγαθών ιδεών κατάφερε να συσσωρεύσει το είδος μας, ώστε μέσα από αυτές να ξαναγεννηθεί ένας νέος κόσμος.

ioannispk - son of a pirate

Ωδή Τετάρτη - Ανδρέα Κάλβου

2008-10-10T20:48:00.005+03:00

Καθίζηση στα χρηματιστήρια

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ ON LINE Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008 19:17

Κατάσταση γενικευμένου πανικού επικράτησε σήμερα στα χρηματιστήρια. Οι επενδυτές φοβούνται ότι παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες των κυβερνήσεων και των κεντρικών τραπεζών, η παγκόσμια οικονομική ύφεση δεν θα αποτραπεί.

Ωδή Τετάρτη - Ανδρέα Κάλβου εκδόθηκε στην Γενεύη το 1824.

ΕΙΣ ΣΑΜΟΝ

Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι·
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.

Αυτή (και ο μύθος κρύπτει
νουν αληθείας) επτέρωσε
τον Ίκαρον· και αν έπεσεν
ο πτερωθείς κ' επνίγη
θαλασσωμένος·

Αφ' υψηλά όμως έπεσε,
και απέθανεν ελεύθερος.-
Αν γένης σφάγιον άτιμον
ενός τυράννου, νόμιζε
φρικτόν τον τάφον.

[δ'-κγ']

Εάν φιλοτιμούμεθα
'να την ξαναποκτήσωμεν
μ' ίδρωτα και με αίμα,
καλόν είναι το καύχημα
της αρχαίας δόξης.

Γεννημένος στην Ζάκυνθο το 1792 και μεγαλωμένος στο Λιβόρνο, έζησε στην Αγγλία και στην Ελβετία μέχρι που ξέσπασε η Ελληνική επανάσταση.

Τούτος ο γνήσιος Έλληνας με τον πολυκοσμικό και πολυπολιτισμικό χαρακτήρα που περιέχει ο όρος τα είπε θαυμάσια «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία» ! Στα χρόνια του βλέπεις η γνώση και ο πολιτισμός μάλλον ήταν δεδομένα η ανακλώνταν πάνω στους πολίτες από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Στις μέρες μας αποδείχνεται περίτρανα ότι όσο αφορά τουλάχιστον στον χρηματοοικονομικό τομέα, η ελεύθερη λειτουργία του οδήγησε σε πτώση όπως αυτή του Ίκαρου που γράφει ο ποιητής .

«Αυτή επτέρωσε τον Ίκαρον· και αν έπεσεν ο πτερωθείς κ' επνίγη θαλασσωμένος».

Ο άμοιρος ο Ικαρος στερούμενος απλών πρακτικών γνώσεων βρέθηκε πνιγμένος στην θάλασσα και στερήθηκε και την ζωή αλλά και την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ που τον έσπρωξε και πετάξει αρχικά.

Όμοια λοιπόν κατά την γνώμη μου το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα κατακρημνίζετε και βρίσκετε να ψυχομαχά στις θάλασσες του χρέους από ένα και μόνο λόγο.

ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

Γιατί η ελευθερία δεν θέλει μόνο αρετή και τόλμη, αυτά χρειάζονται τουλάχιστον στην αρχή, μετά χρειάζεται βαθιά γνώση, αυτογνωσία και σεβασμός διάχυτος. Αυτές οι αρχές, οι ικανές και αναγκαίες συνθήκες για … «την διατήρηση της ελευθερίας» λείπουν. Είναι ξεχασμένες και passe.

Υπάρχει λοιπόν ελπίδα? Θέλω να πιστεύω πως πάντα υπάρχει ο λίχνος του φωτός, μόνο που βρίσκετε «υπό τον μόδιο». Για να φωτίσει πρέπει κάποιος – κάτι να το ξεσκεπάσει. Αρκεί μια ιδέα να συνεπάρει τα πλήθη προς το φως και τον πολιτισμό που χαρίζει η γνώση και η χαρά της διαχείρισης της ελευθερίας.

Θα θυμάμαι πάντα τα λόγια που μου είπε ένας γέρος μοναχός στην Χίο

«Μην πολεμάς να αποκτήσεις αυτά που δεν μπορείς να πάρεις μαζί σου φεύγοντας» !

Δάσος η ψυχή μου γέροντα και δεν ημερεύει …

ioannispk – son of a pirate

Το σωματίδιο του Θεού

2008-09-10T10:55:00.014+03:00

Είναι κάτι μήνες τώρα που νομίζω πως ξέχασα να μιλώ. Ακόμα νομίζω πως σχεδόν έχασα το φως μου και για αυτό οι εικόνες του κόσμου που αντιλαμβάνομαι είναι θολές και συγκεχυμένες. Ούτε γράφω σωστά λοιπόν ούτε φωτογραφίζω, από φόβο μην και εκφράσω στρεβλές σκέψεις.

Παρ' όλη όμως την εμφανή μου αυτή αδυναμία και την γενικότερη αδιαφορία που μου έχει ενσταλάξει η καθημερινότητα, μερικά πράγματα που συβαίνουν φαίνεται πως είναι τόσο έντονα που διαπερνάνε το χοντρό ντουβάρι του καστρόκοσμού μου και διακόπτουν τον ταραγμένο ύπνο που κοιμάμαι μήνες τώρα.

Θα γίνει λέει ένα πείραμα στην Ελβετία (CERN)για να βρούμε τι έγινε κλάσματα του δευτερολέπτου μετά την Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang). Ακόμα λέει με αυτό το πείραμα θα μα λυθούν διάφορες απορίες που σχετίζονται με την Σκοτεινή Ύλη και Ενέργεια, την Αντι-ύλη και διάφορα άλλα.

Πολύ ενδιαφέροντα μου ακούγονται όλα και πραγματικά ελπίζω να ζήσω να δω και άλλα τέτοια θαύματα. Ακόμα ελπίζω να ζήσω αρκετά να δω τον άνθρωπο να προοδεύει τόσο που να απαλλάσσετε από προκαταλήψεις, φοβίες και δεισιδαιμονίες.

Διαβάζω ότι αρκετοί προοιωνίζουν την καταστροφή του κόσμου εξαιτίας του πειράματος αυτού πιστεύοντας ότι θα δημιουργηθούν μαύρες τρύπες που θα ΚΑΤΑΠΙΟΥΝ την Γη!

Πόσο λίγο έχουν αλλάξει τα πράγματα από τότε που ο Κομήτης του Halley τρομοκρατούσε τους πάντες (1910)? Έφτανε μόνο η καθαρή μαθηματική σκέψη του ΚΑΘΗΓΗΤΗ για να φωνάξει πως τίποτα τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί.
Όταν ύστερα τον ρώτησαν πως το γνώριζε, αυτός απλά απάντησε πως αν είχε κάνει λάθος δεν θα υπήρχε κανένας να του ζητήσει ευθύνες ! Απλό - κομψό, όμορφο και πάνω απο όλα Αριστοφανικά αισιόδοξο.

Τι είναι αυτό που κουρδήζει την ανθρώπινη σκέψη και συντονίζετε τόσο εύκολα με την καταστροφολογία? Γιατί είναι πιό εύκολο να σκέφτόμαστε το τέλος, αντί για μια ακόμα καινούργια αρχή? Θυμάμε μερικά χρόνια πρίν όταν κουβέντιαζα με μια καλή φίλη ψυχολόγο που μου έλεγε πως μια τέτοια συμπεριφορά είναι καθαρό αποτέλεσμα ΧΡΟΝΙΑΣ ΚΑΤΑΘΛΗΨΗΣ.
Τι παράξενο πράγματι διότι απο όσα γνωρίζω τέτοιες εσχατολογικές σκέψεις τυρανούσαν τον άνθρωπο απο τους Προ-βιβλικούς χρόνους και συντηρούνται ακόμα και σήμερα με την αρωγή διαφόρων "προφητών".

Παρ' όλο που μάλλον το αντίκτυπο που έχει το ακαθόριστο νόημα της ύπαρξής μας στην κοινωνική μας ζωή, και αυτό απο μόνο του είναι αρκετό να δημιουγήσει το υπόβαθρο για εσχατολογικές σκέψεις που δίνουν κατα κάποιο τρόπο νόημα στην ύπαρξή μας, προτιμώ μια πιο κομική εξήγηση.

Θυμάμε πρίν πολλά χρόνια τέτοιες μέρες την γιαγιά μου να με νουθετεί.

- Τώρα που αρχίζει το σχολείο θα σηκώνεσε νωρίς, θα έχεις την τσάντα σου έτοιμη απο το προηγούμενο βράδυ.
- Μόλις έρχεσε απο το σχολείο θα τρώς, θα ξεκουράζεσε λίγο και μετά θα διαβάζεις.

Ε λοιπόν τίποτα απο αυτά δεν έγινε σχεδόν ποτέ. Χρειάζονταν οι φωνές και οι απειλές πως είναι δώδεκα η ώρα και δεν θα κοιμηθώ αρκετά, πως θα τα πουν όλα στον πατέρα μου να με κατσαδιάσει και άλλα τέτοια για να "νοικοκυρευτώ".

Ώρες- ώρες σκέφτομαι μήπως και οι εσχατολογίες δεν είναι τίποτα άλλο απο "γονικές" απειλές για να συμαζεύεται λίγο ο άνθρωπος και να ενδοσκοπεί λιγάκι. Να τόσο δα όσο χρειάζετε για να συνεχίσει να λέει ο Ύψιστος ...
"Δεν βαριέσε άστους λίγο ακόμα" !

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΉ ΧΡΟΝΙΑ ...

ioannispk - son of a pirate

Μάης του 1968 – Μάης 2008

2008-05-14T12:03:00.003+03:00

Μάης του 1968 – Μάης 2008

Όπως όλοι ξέρουμε, Μάιος του 1968 είναι το όνομα που δόθηκε σε μια σειρά από φοιτητικές (αρχικά) διαμαρτυρίες και μια γενική απεργία που προκάλεσε την κατάρρευση της κυβέρνησης Ντε Γκωλ στη Γαλλία. Η συντριπτική πλειοψηφία των διαμαρτυρομένων ήταν αριστεροί, αλλά αξίζει να σημειώσουμε ότι «η καθιερωμένη αριστερά» π.χ. εργατικά συνδικάτα, αποστασιοποιήθηκε από τα γεγονότα.

Οσα έγιναν το Μάη του 68 μεταφράστηκαν από πολλούς, σε μερικές περιπτώσεις a posteriori, ως μια ευκαιρία για να ταρακουνήσει την «παλαιά κοινωνία» και παραδοσιακή ηθική, εστιάζοντας ιδιαίτερα για το εκπαιδευτικό σύστημα και την απασχόληση.

Ο Ντε Γκωλ προσπάθησε να καταστήλλει τις ταραχές με επιδρομές της αστυνομίας, χωρίς αποτέλεσμα και προκαλώντας μόνο όξυνση της κατάστασης. Οι διαμαρτυρίες έφθασαν τέτοιο βαθμό, ώστε de Gaulle διέλυσε την Εθνική Συνέλευση με το αίτημα για νέες βουλευτικές εκλογές. Όταν οι εκλογές τελικά πραγματοποιήθηκαν σ τις 23 Ιουνίου 1968, το Γκωλικό κόμμα αναδείχθηκε ακόμη ισχυρότερη από πριν.

Παρόλο που Μάιος του 68 σε στενά πλαίσια ήταν μια πολιτική αποτυχία για τους διαμαρτυρόμενους, είχε ένα τεράστιο κοινωνικό αντίκτυπο γενικότερα. Στην Γαλλία ειδικότερα σήμανε την αντικατάσταση της συντηρητικής ηθικής (θρησκεία, πατριωτισμός, υπακοή στην αρχή) με τη φιλελεύθερη ηθική (της ισότητας, της σεξουαλικής απελευθέρωσης, των ανθρώπινων δικαιωμάτων) που δεσπόζει στη γαλλική κοινωνία μέχρι σήμερα.

Την επέτειο των σαράντα χρόνων από το Μάιο του 68 διάλεξε ο τωρινός πρόεδρος της Γαλλία, τη δηλώση του Μακεδών στην καταγωγή, να υπογραμμίσει ότι πρέπει οι Γάλλοι (και υποθέτω όλοι μας κατ’ επέκταση) να γυρίσουν σελίδα και να "Να ξεχάσουμε το '68". Για τον Σαρκοζί το '68 απέτυχε γιατί απεδείχθη τερατώδες για την κοινωνία. Για τους άλλους … το '68 απέτυχε γιατί δεν κατέλαβε την εξουσία.

Τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει κατά την γνώμη μου. Ο Μάης του 68 εγκαινίασε μία διαδικασία μεταμόρφωσης της κοινωνίας και επιτάχυνε αυτήν τη διαδικασία. Όμως, όπως συνέβαινε άλλωστε και στις περισσότερες φοιτητικές συνελεύσεις, το διαδικαστικό καπέλωνε το ουσιαστικό παγιδεύοντας το αποτέλεσμα σε μια στείρα συζήτηση (λες να είναι ακόμα έτσι ?). Με τον ίδιο τρόπο ο Μάης του '68 παγιδεύτηκε «στην διαδικασία».

Σε κάθε περίπτωση όμως η επίκληση της κοινωνία να γυρίσει σελίδα και να ξεχάσει τα καταλυτικά αυτά ιστορικά γεγονότα, τουλάχιστον σε ένα αδαή σαν και μένα ακούγονται σαν πρόσκληση και συναίνεση στην απεμπόλιση των κεκτημένων μας ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Δηλαδή … Εμπρός λοιπόν για τον Μάη του 2008. Με λιγότερη ισότητα, περιορισμένες στο ελάχιστο ατομικές και κοινωνικές ελευθερίες και φυσικά άνιση κατανομή του προϊόντος της συλλογικής κοινωνικής εργασίας.

Ο ΝΕΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΕΦΘΑΣΕ - ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑ ΑΠΛΑ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ - ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ.

ioannispk - son of a pirate

Diplomatic Atlas of Europe

2008-05-11T22:55:00.002+03:00

Βρήκα κατά τύχη αυτό το πραγματικά καταπληκτικό χάρτη σε ένα μικρό μουσείο στην Ολλανδία. Φτιάχτηκε απο την Ιαπωνική διπλωματία το 1904, και δείχνει τις διακρατικές σχέσεις (εμφανείς και αφανείς) των κρατών της Ευρώπης και της Ασίας.

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η σαφής απεικόνιση των πολιτικών σχέσεων που είναι τόσο γλαφυρή που αφήνει λίγα ερωτηματικά. Το αξιοπρόσεκτο είναι πως ακόμα και σήμερα οι σχέσεις παραμένουν περίπου ίδιες.

Όσο αφορά το νεοσύστατο κράτος της Ελλάδας (μετρούσε μόλις 74 χρόνια ζωής τότε), αυτό απεικονίζετε με το σύμβολό του "καρκίνου" που είναι αγκυλωμένος (με ίσως παρενοχλητική στάση) στον αγκώνα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

ioannispk - son of a pirate

Ωρες ξεκούρασης

2008-05-10T16:54:00.003+03:00

Εκεί που κάθομαι ήσυχα ήσυχα και μασουλάω το χορτάρι μου, νάσου κάτι περίεργα τυπάκια εκεί στα κέντρα αποφάσεων και με τσιμπάνε σαν αλογόμυγες την Άνοιξη. Ε, την ρίχνεις την κλωτσιά η δεν την ρίχνεις, όχι πες μου. Ακούστε λοιπόν προσεκτικά και μετά μου λέτε …

Το λοιπόν σου λένε τούτοι οι χαρτο-έμπειροι σοφοί, άμα ο ναυτικός δουλεύει πολλές ώρες κουράζετε, και άμα κουράζετε κάνει λάθει, και άμα κάνει λάθει τα πληρώνει η ασφάλεια … δηλαδή εμείς.

‘Εχουμε και λέμε λοιπόν πρέπει να βρούμε μια μηχανή ώστε, να μην μειωθούν στην πράξη οι ώρες εργασίας διότι έτσι χάνουμε λεφτά, αλλά από την άλλη να φαίνεται πως δεν είναι έτσι, και αν γίνει λάθος να μην το πληρώνουμε. Τώρα αν γίνετε να βγάλουμε και κανένα φράγκο παραπάνω ακόμα καλύτερα.

SUPER – SUPER ! Αναφώνησαν όλοι μαζί ευχαριστημένοι με την σκεψη τους, πήγαν να πιουν κανα δυό μπύρες και μετά κέλευσαν …

1. Ο ναυτικός δεν πρέπει να εργάζεται παραπάνω από 12 άντε χατιρικά 14 ώρες την ημέρα και αυτές όχι συνεχόμενες .

2. Πρέπει να καταγράφει τις ώρες που δουλεύει και τις ώρες που ξεκουράζετε με ακρίβεια γιατί αν δεν το κάνει αλίμονό του.

3. Αν συλληφθεί πλοίο να έχει καταγεγραμμένες ώρες εργασίας περισσότερες από το προβλεπόμενο θα πέφτει σφαλιάρα (ήγουν χοντρές κονόμες).

4. Αν γίνει λάθος από πλοίο που έχει καταγράψει ώρες εργασίας εκτός από την προβλεπόμενη συμφωνία – ασφάλεια ΓΙΟΚ (άρα πάλι κονόμες).

ΜΠΡΑΒΟ – ΜΠΡΑΒΟ τα καταφέρατε θαυμάσια !!! Πόσο συγκινητικό είναι να νοιάζονται όλοι για το καλό σου . Σύσσωμη η ναυτική οικογένεια θα σας ευγνωμονεί.

Για προσέξτε τώρα πως έχουν τα πράγματα στην πραγματικότητα όπως την βιώνουν καθημερινά χιλιάδες ναυτεργάτες εντός και εκτός του πλοίου. Το παράδειγμα που ακολουθεί είναι πέρα για πέρα πραγματικό ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΦΑΤΟ.

Το βαπόρι έφθασε στο αγκυροβόλιο μετά από ταξίδι 2 ημερών στις 1000 το πρωί (ημέρα πρώτη). Στις 1400 το διέταξαν να είναι σε ετοιμότητα για να μπει στο λιμάνι (άρα ξέχνα ύπνο κτλ). Τελικά στις 2230 έδεσε.

Μετά άρχισε ο Γολγοθάς που λέγετε αρχές και γενικά διατυπώσεις ελευθεροκοινωνίας. Αυτές τελείωσαν στις 0200 το πρωί της επομένης (ημέρα δεύτερη). Τώρα έπρεπε να γίνουν κάτι επισκευές και επιθεωρήσεις στα γρήγορα. Αυτές άρχισαν αμέσως δηλ 0230 και τελείωσαν στις 1830.

Στις 2030 ήλθε ο πλοηγός και το βαπόρι μετακινήθηκε στην προβλήτα φόρτωσης. Έδεσε στις 2300 και άρχισε αμέσως η φόρτωση. Τελείωσε στις 1230 της επομένης (ημέρα τρίτη) και το βαπόρι ξανα-μετακινήθηκε για φύγει τελικά στο 0530 (ημέρα τέταρτη) δηλ μετά από μία μέρα ακόμα.

Σύνολο ημερών χωρίς ύπνο – τρεις (3) μέρες και πεντέμισι ώρες συνεχούς ετοιμότητας και βάλε και αυτό φίλοι ΕΙΝΑΙ ΡΟΥΤΊΝΑ !!!!!!!! Ακόμα βάλε πως δεν λογαριάζω τι δουλειά χρειάζεται στην διάρκεια της φόρτωσης όχι μόνο για το φορτίο αλλά για ένα σωρό γραμματείς και φαρισαίους που πλακώνουν στο βαπόρι και ο καθένας θέλει το μακρύ του και το κοντό του - ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ !!!

ΤΡΟΜΑΡΑ ΣΑΣ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΓΑΤΕΣ – Ο ΚΑΥΓΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΠΛΩΜΑ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ.

Είναι λοιπόν να μην ρίχνεις κλωτσιές σαν αφηνιασμένος δεξιά κι αριστερά και όποιον πάρει ο χάρος – άλλωστε τι έχεις να φοβηθείς «ΑΠΟΘΑΝΕΤΩ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΛΛΟΦΥΛΩΝ». Μπορεί έτσι να ξεκουραστούμε αδέλφια μια κι έξω.

ioannispk - son of a pirate

For further reading and reference please visit (and many others ...)

STCW - Standards for training, Watch Keeping & Certification

Αλία Σαμπούρ, ένα παιδί … φαινόμενο

2008-05-05T19:09:00.003+03:00

Αλία Σαμπούρ, ένα παιδί … φαινόμενο

Αντε πάλι ! Εκεί που πάω να ησυχάσω νάσου κάτι περίεργα αρθράκια που διαβάζω να με αναστατώσουν. Δώστε βάση λοιπόν

«Η Αλία Σαμπούρ, παιδί-φαινόμενο, απορρίπτει την ιρανική καταγωγή της

Η Ιρανο-Αμερικανή Αλία Σαμπούρ, «παιδί φαινόμενο», δήλωσε ότι δεν είναι Ιρανή και δεν έχει ιρανικές ρίζες, μετέδωσε σήμερα το πρακτορείο ISNA.»

«Δεν είμαι Ιρανή ούτε έχω ιρανικές ρίζες. Η εθνικότητα των γονέων μου είναι θέμα που αφοράει εμένα και δεν έχω κανένα λόγο να αποκαλύψω», ανέφερε σύμφωνα με το ίδιο πρακτορείο. «Γεννήθηκα στην Νέα Υόρκη και θεωρώ τον εαυτό μου ως ένα επιστήμονα που ανήκει σε όλο τον κόσμο», πρόσθεσε.»

Ρε λύσσα με αυτή την καταγωγή λες και το DNA έχει τίποτα από αυτές τις μπούρδες γραμμένο. Καμιά φορά σκέφτομαι πως οι γνωστές σε μας τους πιο παλιούς «δηλώσεις μετανοίας» καθώς και τα «πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων» ήταν τελικά βολικότερα από το να ξεκατινιάζεσαι στα ΜΜΕ. Κάποιοι άλλοι πάλι είχαν βρεί άλλο κόλπο. Τραβούσαν μια αυτοκριτική και όλα εντάξει. Δηλωσίας ο «Αρης» και προδότης ο «Πλουμπίδης». Τα δικαιώματά μας ναν’ καλά κι ας ψοφήσουν χίλια αρνιά.

Μεταμέλεια λοιπόν μανδάμ Αλία – μεταμέλεια? Αυτοκριτική? Είσαι και κρυψίνους βλέπω «Η εθνικότητα των γονέων μου είναι θέμα που αφοράει εμένα» … Αυτό εγύρει υποψίες …

Συμφωνώ μαζί σου πως ο πολιτισμός (και φυσικά οι επιστήμες) είναι κτήμα και ανήκουν στο κόσμο όλο, όπως άλλωστε και η γνώση, αλλά οι ρίζες του καθενός ούτε καμία σχέση έχουν με τις πνευματικές του ικανότητες και επιτεύγματα, ούτε πρέπει να γίνονται λόγος για «μεταμέλειες» και αποκηρύξεις.

Ζούμε σε ένα κόσμο πολυεθνικό και έτσι σαν πολίτες αυτού του κόσμου πρέπει να είμαστε περήφανοι όχι μόνο για τις προσωπικές μας κατακτήσεις αλλά και για τις καταβολές μας. Αλίμονο στον λαό που αποκρύπτει την ιστορία του και αλίμονο στον άνθρωπο που «αποτάσει» τους γονείς του και τις εθνικές καταβολές του, ελέω μιας γενικευμένης τάσης αποδοχής από τον μικρόκοσμο μέσα στον οποίο ζει.

Αγαπητή Αλία που αποκυρήσεις την εθνικότητα των γονιών σου προσποιούμενη ότι είναι προσωπικό σου θέμα, παρακαλώ να μου επιτρέψεις , αν και ουδόλως είμαι παιδί φαινόμενο – ούτε μπορεί το ταπεινό μου μυαλό μα συγκριθεί με την ευφυία σου, να σου πω μερικά από αυτά που μου έμαθαν τα «κολυβογράμματα» της Ελληνικής μου παιδείας.

Το ΕΘΝΟΣ και άρα η εθνικότητα είναι η έννοια της πολιτισμικής πραγμάτωσης στην ιστορία. Δηλαδή είναι έννοια ΚΑΘΑΡΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ. Η αξιολόγηση της εθνικότητας γίνετε πάντα στο παρόν, σε αντίθεση με αυτή του «ΛΑΟΥ» που είναι θέμα που εξετάζετε σε βάθος χρόνου και με ιστορική συνέχεια. Το παρελθόν λοιπόν αγαπητή μου δεν ιστορία του «ΕΘΝΟΥΣ» αλλά του «ΛΑΟΥ».

In short λοιπόν μην κουράζεσαι με «λυρικές¨αποτάξεις και μεταμέλειες αφού η ιστορική πορεία των γονεϊκών σου καταβολών σε έχει από μόνη της αποβάλει. Το παρόν σου (και άρα η de facto εθνικότητα σου) μιλάνε από μόνα τους.

Α και μην νομίζεις ότι τα λίγα που ανέφερα είναι λόγια ενός αμετανόητου ρομαντικού. Oh no dear !

Τάδε έφη Ισοκράτης (κάπως αόριστα), η … «Παλαιά Διαθήκη» μάλιστα αυτή – γιατί αν δεν κάνω λάθος εκεί πρωτοεμφανίζεται η έννοια «έθνος», και φυσικά ο Χέγκελ. Και άμα δεν με πιστεύεις εφυεστάτη, τρέχα να διαβάσεις και τα λέμε.

Αγαπητή Αλία. Ζείς σε μια χώρα που είναι πολυεθνική και πολυπολιτισμική με ένα τρόπο μοναδικό και θαυμαστό. Άσε τις κορώνες και τους τραγικούς λυρισμούς και μην προσπαθείς να αποδείξεις δια της αρνήσεως την Αμερικανικότητα σου. Δεν χρειάζεται καθόλου. Όπως σου είπα και πριν το έθνος και άρα η εθνικότητα είναι μια έννοια που επιστημονικά τουλάχιστον νοείτε μόνο στο παρόν.

Για την ιστορία please note ότι εξ όσων λίγων γνωρίζω η λέξη έθνος προέρχεται από την αρχαία Ελληνική λέξη «ΕΘΟΣ» που θα πει συνήθεια. Στο έθνος ανοίκουν αυτοί που έχουν τις ίδιες συνήθειες, τα ίδια ήθη και έθιμα (καλά πατριδογνωσία δεν κάνετε εσείς?). άρα φιλτάτη τι δουλεία έχουν τα δικά σου ήθη, έθιμα και συνήθεις με τις Περσικές … ε? Όχι για πες μου?

Αυτά τα ολίγα και media-περαστικά μας.

ioannispk – son of a pirate

ΥΓ

Προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσουμε την «Τεχνική της Προπαγάνδας» του Γκέμπελς καθώς και τον «Ηγεμόνα».

Σημείωση ...

Για την ιστορία Ο Χέγκελ ήταν αντιδιανοούμενος και απεχθάνετο τους «σοφούς καθηγητές» και την επίδειξη της επιστημοσύνης τους. Αναρωτιέμαι τι αισθήματα να έτρεφε για τις "ευφυΐες" και τα whiz kids ?

ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΑ ΚΑΙ ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΑ

2008-05-05T00:36:00.002+03:00

ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΑ ΚΑΙ ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΑ

Πάλι διαβάζω στην Καθημερινή. Αχ αυτή η Καθημερινή θα με στείλει σίγουρα στο καφενείο της Φτελιάς αφού παραμένω «αμέτι μουχαμέτι» αμετ-ανόητος.

«Το χωροταξικό διχάζει την κυβέρνηση, αλλά και την κοινωνία

Στις αντιδράσεις των επιστημόνων έρχονται τώρα να προστεθούν και εκείνες των πολιτικών. Λίγο πριν από τη συζήτησή του στη Βουλή, η αντιπαράθεση για το πρώτο εθνικό χωροταξικό πλαίσιο γίνεται ολοένα και εντονότερη, εξαιτίας του τρόπου που αντιμετωπίζει το μέλλον της χώρας για την επόμενη 15ετία.»

Λοιπόν για να δω αν τα θυμάμαι καλά. Ο Ελλαδικός χώρος υπήρξε μέρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας μέχρι την επανάσταση και την μετέπειτα δημιουργία του πρώτου κράτους. Ολόκληρη η γη της Οθωμανικής αυτοκρατορία (όχι μόνο στην Ελλάδα) ανήκε στον σουλτάνο. Άρα τίτλοι ιδιοκτησίας ΓΙΟΚ!

Συνεπώς εύλογα αναρωτιέται κανείς πως προέκυψαν οι περιουσίες (σε γη – για χρήματα άστο καλύτερα) μετά την σύσταση του κράτους το 1830 από όπου και αρχίζουν να εμφανίζονται τίτλοι κυριότητας?

Δύο σενάρια ανακύπτουν, είτε με «μεταβίβαση» από τους Τούρκους, η με ΑΡΠΑΓΗ και δηλαδή με τον εξής ένα και γνωστό τρόπο την ΑΡΠΑΓΗ. Μα θα αντιτάξει κάποιος στον πρόγονό μου έδωσε το αγροτεμάχιον ο Όθων. Εκτός αν ο Όθων αποδείξει ότι ήτο γνήσιος απόγονος του Πλάτωνος (πράγμα μεταξύ μας δύσκολο) στην οικογένεια το οποίου «φέρετε» ότι ανήκε η Κηφισιά, ξέχνα την την μεζονέτα.

Φυσικό λοιπόν δεν είναι να διχάζετε ακόμα η κοινωνία με το χωροταξικό αφού λειτούργησε στο παρελθόν και συνεχίζει να λειτουργεί με την λογική του «ΟΠΟΙΟΣ ΠΡΟΛΑΒΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΕΙΔΕ» δηλαδή πλήρως και απολύτως αυθαίρετα? Τα περί περιβαλλοντολογικών ανησυχιών και άλλα τέτοια συγνώμη αλλά δεν τα πολύ πιστεύω. Μάλλον ο καυγάς γίνετε για το πάπλωμα όπως γίνετε άλλωστε χρόνια τώρα.

Α! και μην ξεχάσω «ΑΥΘΑΙΡΕΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΤΙΣΜΑ ΠΟΥ ΧΤΙΖΕΤΕ ΕΠΙ ΕΔΑΦΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΤΛΟΥΣ ΚΥΡΙΟΤΗΤΑΣ Η ΠΟΥ ΧΤΙΖΕΤΑΙ ΕΠΙ ΟΙΚΟΠΕΔΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΛΗΡΕΙ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΔΟΜΗΣΗΣ».

Τώρα ποιοι είναι οι όροι δόμησης, άστο και αυτό γιατί σηκώνει πολύ μα πολύ νερό.

ioannispk – son of a pirate

ΥΓ

Βουρ λοιπόν να αποδείξουμε όλοι την γνήσια Ελληνικότητά μας ως κατευθείαν απόγονοι των ενδόξων αρχαίων προγόνων, όχι τίποτα άλλο αλλά μην κινδυνεύσουν τα οικόπεδα!

Και παιδιά προσοχή ο Χολαργός ήταν ιδιοκτησία της οικογένειας του "ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ¨με τον οποίο προσωπικά δεν θα ήθελα μπλεξίματα - άρα προσοχή.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΛΗΘΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

2008-05-04T21:53:00.003+03:00

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΛΗΘΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Διαβάζω στην Καθημερινή

«Την πολιτική αστάθεια της περιόδου 1961-1967 που οδήγησε στην κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος της Ελλάδας θα επιχειρήσει να διαφωτίσει το Επιστημονικό Συμπόσιο που διοργανώνει το Ιδρυμα Κωνσταντίνος Κ. Μητσοτάκης.»

Τελικά η ζωή κάνει κύκλους, ίσως μερικοί να θυμούνται το «στιγμιαίο αδίκημα» του Καραμανλή το 1974 βάση του οποίου απαλλάχθηκαν οι περισσότεροι των χουντικών, πλην ελαχίστων που στην πράξη τους πήρε στο λαιμό τους ο κουτός και «άφρων» Ιωαννίδης.

Για κοιτάξτε ενδιαφέρον για την κατάλυση του «δημοκρατικού» πολιτεύματος. Λες να ήταν και εκεί περίπτωση στιγμιαίου αδικήματος? Και με την ιστορική μνήμη τι γίνεται? Α συγνώμη ξέχασα αυτή είναι για να θυμόμαστε μόνο τα πολύ παλιά, τον Περικλή ας πούμε, και αυτά όχι όλα , όπως ίσως μερικοί «θυμούνται» ο Αριστοφάνης και άλλοι ήταν απαγορευμένοι κατά την διάρκεια του ΔΕΣΜΟΥ, διότι αυτό σημαίνει ΧΟΥΝΤΑ στα Ισπανικά. Τους δοσίλογους , τους κατσαπλιάδες, τους χουνταίους (για να αναφερόμαστε υπερκομματικά), πρέπει να τους σκεπάζει η λήθη του παρελθόντος.

Καλή πατέντα ετούτη η λήθη. έτσι μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως η χώρα και κατ’ επέκταση οι κάτοικοί της (του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου) δεν θα ξυπνήσουν ποτέ από τον ύπνου του, τα δανεικά μασώντος βολεμένου που κοιμούνται.

Κρίμα που σε μας τους κατοικούντες στην Ελλάδα ο πολιτισμός των ΕΛΛΗΝΩΝ είναι και λειτουργεί σαν ένα αφηρημένο ιδεολόγημα, που εννοούμε να ρευστοποιούμε εν είδη δανείων από τους ανά τον κόσμο εταίρους μας, κοινοτικούς τε και μη.

Πολιτισμός δεν είναι μόνο τα γράμματα και οι τέχνες όπως μονόπλευρα και επίμονα παρουσιάζουν ο τύπος και τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης, που και σε αυτά πρόσφατα ερωτοτροπούμε με τους ουραγούς. Είναι κατ’ αρχήν οι επιστήμες και κυριότερα είναι ότι υπάρχει σε ένα τόπο ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΡΡΕΟΥΣΑ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ.

Πολιτισμός είναι ο τρόπος που λες ΚΑΛΗΜΕΡΑ, η συμπεριφορά του επιβάτη στο λεωφορείο, ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους κοινόχρηστους χώρους. Δεν παράγετε πολιτισμός με ΔΑΝΕΙΑ και φυσικά δεν παράγετε πολιτισμός με την διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθεια.

ΚΑΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ. Να διδαχτούμε και να διδάξουμε στα παιδιά μας την ΑΛΗΘΕΙΑ για την ιστορία μας, το κράτος μας (όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά το 1830) και φυσικά την σύγχρονη ιστορία μας. Δεν είναι κακό ένας λαός να κάνει λάθη. Κακό είναι ΝΑ ΤΑ ΚΟΥΚΟΥΛΩΝΕΙ και να εθελοτυφλεί κρυμμένος πίσω από έναν ανεξήγητο και ανόητο μεγαλοϊδεατισμό.

ioannispk – son of a pirate

Stairway to Wealth

2008-03-21T12:03:00.002+02:00

Stairway to Wealth

Νομίζω ότι απλές αριθμητικές έννοιες αρκούν για να εκτελέσουμε τους πιο κάτω συλλογισμούς

Ο μέσος άνθρωπος εργάζεται περίπου 35 – 40 χρόνια.
Γενικά στο τέλος της εργασιακής του περιόδου και εξετάζοντας τα οκονομικά στοιχεία απολογιστικά ανα ζευγάρι εργαζομένων, ο «πλούτος» που παράγεται είναι περίπου ο πιο κάτω.

i. Ένα σπίτι (στις περισσότερες περιπτώσεις διαμέρισμα).

ii. Δύο αυτοκίνητα.

iii. Σε μερικές περιπτώσεις ένα εξοχικό είτε σε καθεστώς μακροχρόνιας μίσθωσης είτε ιδιόκτητο.

iv. Έξοδα διαβίωσης της οικογένειας γενικότερα συμπεριλαμβανομένων κοινωνικών υποχρεώσεων και δραστηριοτήτων.

v. Έξοδα μόρφωσης των παιδιών.

vi. Μικρό χρηματικό απόθεμα (σε διάφορες μορφές) σαν ασφάλεια γήρατος.

vii. Σε μερικές περιπτώσεις μικρό χρηματικό ποσό η ακίνητο που θα αποδοθεί στα παιδιά σαν βοήθημα για το ξεκίινημα της ζωής τους.

Εκτός εάν κάποιος γίνει δέκτης απρόσμενης εύνοιας της τύχης η αποδέκτης ευεργεσίας κάθε μορφής, τα πιο πάνω αποτελούν σχεδόν κανόνα στην Ευρωπαική τουλάχιστον κοινωνία τα τελευταία 60 χρόνια. Με σταθερή πτωτική τάση η δαπάνη μόρφωσης των παιδιών (v) μειώνεται, ενώ τα αποθέματα γήρατος και βοηθήματος προς τα παιδιά (vi & vii) τείνουν να εξαφανιστούν, παρόλο που ο παραγόμενος πλούτος ανά εργαζόμενο αριθμητικά δείχνει να αυξάνεται.

Από τους πιο πάνω λοιπόν απλούς συλλογισμούς μπορούμε να συμπεράνουμε ότι

Ο πλουτισμός μέσω της απλής εργασίας (αυτή που ασκείται από τον μέσο άνθρωπο) δεν είναι ευφικτός.
Παρά την αύξηση της παραγωγικότητας ανά μονάδα εργαζομένου που συνεπάγεται και σε κάποια αύξηση των εσόδων του(έστω μη αναλογική), ο τελικός πλούτος που εναπομένει στον εργαζόμενο προς ίδια χρήση μειώνεται και προφανώς «διαρέει».

Άρα τα περι αέναου αναπτύξεως και βελτιώσεως είναι κοινές μπούρδες, αφού θα πεθάνω φτωχότερος από τον πατέρα μου έχοντας προφέρει στα παιδιά μου λιγότερα, παρ΄όλο που εργάζομαι περισσότερο και που στο σύνολο των χρημάτων που θα περάσουν απο τα χέρια μου θα είναι περισσότερα από αυτά που διαχειρίστηκε ο πατέρας μου.

Αδέλφια κάτι δεν πάει καλά και μάλιστα καθόλου καλά . Φεύγει όχι μόνο ο πλούτος που παράγουμε μέσα από τα χέρια μας (γεγονός μάλλον ελάσονος σημασίας) αλλά και η ίδια η ζωή.

ioannispk - son of a pirate

Τώρα τις Αποκρειές - που παντρεύοντ' οι γριές

2008-02-29T13:14:00.005+02:00

Με αφορμή τις διάφορες κουβέντες (γιατι για κουβλεντες πρόκειτε και οχι για συζητήσεις η διαβουλεύσεις) που γίνονται περι του ... "Μακεδονικού" μου ήρθε στο μυαλό ένα γνωστό τραγουδάκι του Β. Παπακωνσταντίνου Ο μαύρος γάτος.
Το παραθέτω αυτούσιο και σχεδόν χωρίς σχόλια. Παρακαλώ να προσέξετε τους τελευταίους στοίχους.
" Αν μία κόρη έχετε κρατήστε την αθώα
μπορεί ο γάτος να μη 'ρθει μα θα 'ρθουν άλλα ζώα"

Εμείς κόρες έχουμε πολλές και σε κάθε γωνιά της επικράτειάς μας. Αναρωτιέμαι όμως αν και κατα πόσο τις κρατήσαμε και τις διατηρούμε ακόμα αθώες ...

Θυμάμαι στο χωριό μου να τραγουδάνε ρυθμικά αυτές τις μέρες

"Τώρα τις Αποκρειές - που παντρεύοντ' οι γριές"
"Και οι νιές κι οι θυγατέρες - αερίζουν τις ... παντιέρες"

Μα την πίστη μου πιο κατάληλη ώρα για σοβαρή συζήτηση και ... γάμους του καραγκιόζη απο τις απόκρειες δεν υπάρχει. Λές ναι είναι τυχαία όλα ?

Καλές ΑΠΟΚΡΕΙΕΣ ...

ioannispk - son of a pirate

Ο μαύρος γάτος

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Ήταν ένας γάτος μαύρος πονηρός
κάθε που εβράδιαζε ντύνονταν γαμπρός
τα μαλλιά του έκανε λίγο κατσαρά
κι ένα κόκκινο παπιόν φορούσε στην ουρά

Σε κάθε σπίτι πήγαινε όπου έβλεπε καπνό
ζητούσε τα κορίτσια δήθεν για σκοπό
κι αυτές άλλο δε θέλανε φορούσαν νυφικά
κάλιο μ'ένα γάτο παρά με κοιλαρά

Μα όπως είπα στην αρχή ο γάτος πονηρός
βόλευε τα κορίτσια και γίνονταν καπνός
με τόση καρπερότητα αχ να 'χα μια σταλιά
γέμισαν τα ιδρύματα με μπάσταρδα γατιά

Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά
και την κουτάλα χάσουνε μαζί με τα ζουμιά
ρε θες να κάνουν κίνημα του γάτου οι καρποί
κι ό,τι γλυκά ροκάνιζαν σαν φούσκα να χαθεί

Έτσι αφού σκεφτήκανε βρήκαν το πιο σωστό
το γάτο να τσακώσουνε σαν μούτρο αναρχικό
βγήκε λοιπόν σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο
αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό

Αχ καημένε γάτο μου την έχεις πια βαμμένη
του έθνους τα λαγωνικά στην έχουνε στημένη
κι όπως το λέω έγινε το πιάσανε το αλάνι
τους είδε μαύρους νόμισε με φίλους πως θα κάνει

Τώρα κλαίει κι οδύρεται μαζεύεται κουβάρι
μήπως τους κρύους δικαστές μπορέσει να τουμπάρει
αχ μη καλοί μου άνθρωποι εγώ δεν είμαι γάτος
εγώ είμαι ένας άνθρωπος με αισθήματα γεμάτος

Κοιτάζω το συμφέρον μου διαβάζω εφημερίδα
και στο στρατό υπηρέτησα για τη μαμά πατρίδα
μα εκείνοι που να ακούσουνε τον στήσανε στον τοίχο
τα μάτια κάπως παίξανε στης τουφεκιάς τον ήχο

Αν μία κόρη έχετε κρατήστε την αθώα
μπορεί ο γάτος να μη 'ρθει μα θα 'ρθουν άλλα ζώα
κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε
στα όργανα μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε

Ασκήσεις επι διαδρόμου

2008-02-28T16:11:00.007+02:00

Ασκήσεις επι διαδρόμου

Το πολιτικά ορθώς σκεπτόμενο μέλος της ευνοούμενης κοινωνίας οφείλει να φροντίζει την διατήρησιν της υπάρξεώς του, έτσι ώστε η εργασιακή του απόδοση να αυξάνεται (η δυνατόν με εκθετικό τρόπο) κατά την διάρκεια της παραγωγικής του ζωής, ενώ η συμετοχή του στο γενικότερο γιγνεσθαι οφείλει να είναι σύννομη.

Εις την δε κοινωνικήν του ζωή οφείλει να είναι νηφάλιο και συγκαταβατικό χωρίς εξάρσεις και παραλόγους προς την πολιτεία απαιτήσεις.

Κάθε παρέκλησις από τα ανωτέρω συντελεί αντικοινωνική συμπεριφορά και θα εξετάζετε κατά περίπτωσιν.

Με το τέλος της οκονομικά οφελήμου και παραγωγικής περιόδου της ζωής της η κοινωνική μονάδα οφείλει να αποσύρετε και εν γέννει να φροντίζει να μην αποτελεί εμπόδιο στην περαιτέρω ανάπτυξη της κοινωνίας.

Υποθέτω ότι κάπως έτσι μετεφράζετε η σημερινή πραγματοκότητα μόνο που δεν έχει γραφτεί ακόμα στην MAGNA CARTA.

Που σημαίνει

Τέλος οι καφέδες, τα κρασιά, τα τσιγάρα, τα τσιμπούσια, τα extreme sports κτλ.
ανάλογα τι ταιριάζει στον καθένα.
Τέλος τα Σαββατοκυριακάτικα ραχάτια στον καναπέ και οι τρελές ξάπλες τα καλοκαίρια και όχι μόνο στις παραλίες.
Τέλος οι διαμαρτυρίες για κοινωνική, εργασιακή, οικονομική, κτλ ανισότητα.

ΔΟΥΛΕΙΑ – ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΙΚΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ, ε άντε και λίγες αμοιβές ώστε να μπορείς να «συντηρείς την ύπαρξη σου», ως οφείλεις άλλωστε. Μετά στην γωνιά σου ήσυχα και περίμενε το μοιραίο.

Το σκέφτηκα λοιπόν και είπα … δεν είμαι που δεν είμαι politically correct άτομο, ας προσπαθήσω να κάνω κάτι, έστω και αν κατά βάση διαφωνώ με τις νέες κρατούσες αντιλήψεις (το διαφωνώ είναι μάλλον κομψός τρόπος για να εκφράσω την απόλυτη αντίθεση απόψεων). Αγόρασα λοιπόν ένα διάδρομο ασκήσεως και άρχισα την γυνμαστική κατ’ οίκον, με απότερο στόχο να μεταθέσω το μοιραίο (καθ’ ότι βλακοδέστερον από την ελπίδα της αποφυγής του δεν υπάρχει), θα μου πείς μεταθέτοντας το μοιραίο παρατείνεις την κοινωνική όχληση δια της παρουσίας σου, τέλος πάντων. Μετα από ένα μήνα (και κάτι) ιδρώτα κτλ διαπίστωσα τα ακόλουθα.

Η φυσική μου κατάσταση έχει παραμείνει α κ ρ ι β ώ ς η ίδια (μια χαρά ήταν και πριν δηλαδή).
Η εργασιακή μου απόδοση είναι η ίδια και μάλλον δύσκολο να αλλάξει διότι μου αρέσει η δουλειά μου και άρα προσπαθώ να την κάνω όσο καλύτερα γίνεται ούτως η άλλως.
Το σωματικό μου βάρος παραμένει αμετάβλητο (θα προτιμούσα να είχε μειωθεί αλλά ακόμα βρίσκω πουκάμισα - άρα ΟΚ).
Η ψυχολογική μου κατάσταση όμως έχει καταρακωθεί και τα νεύρα μου είναι σπαράλια διοτι φως ακούω και φως δεν βλέπω!
Τα πόδια μου πονάνε και κοιμάμαι με τις κότες αφού δεν έχω κουράγιο να δω ούτε μια ταινία στο σινεμά. Για τις κοινωνικοπολιτικές μου απόψεις, ούτε λόγος, παραμένουν παρά το βασανιστήριο αμετάβλητες.

Αν είναι λοιπόν να αποβιώσω εν καταθλίψη και κατά μόνας, έχοντας απλά αυξήσει την εντροπία του σύμπαντος με την άσκησή μου, μήπως είναι καλύτερα να το κάνω καπνίζοντας πούρα , πίνοντας κόκκινα κρασιά και τρώγοντας νόστιμα εδαίσματα ? Σε αυτή την περίπτωση θα αποβιώσω, (ενδεχωμένως συντομότερα) μεν, χαρούμενος και πλήρης δε εν μέσω φίλων και ομοιδεατών. Και μην ακούσω περιγραφές από το ΔΕΚΑΗΜΕΡΟ του Βοκκάκιου και τα σχετικά με την περίπτωσή μου αμαρτήματα διότι σας έφαγα, και σημειώστε ΠΕΙΝΑΩ!

ioannispk - son of a pirate

Λίστα με έξι πράγματα για να θυμάμαι

2008-02-27T16:33:00.001+02:00

Λίστα με έξι πράγματα για να θυμάμαι (27 Φεβ. 2008)

Λοιπόν έχουμε και λέμε για να μην ξεχάσω τίποτα και με βρεί το … μέλλον απροετοίμαστο.

Το πετρέλαιο έχει σχεδόν ξεπεράσει τα Δολ $ 100 το βαρέλι, αυτό σημαίνει για την τσέπη μου περίπου Ευρώ 0,95 (λέγε 1) το λίτρο, πράγμα που σε μία οικονομία / κοινωνία βασισμένη στο πετρέλαιο δεν είναι καθόλου αμελητέο.
«Να θυμηθώ να βρώ εναλλακτική λύση …».
Το δολάριο έχει φτάσει να αντιστοιχεί σε Ευρώ 1,50. Αυτό σημαίνει ότι εκτός του προφανούς (η Αμερικάνικη οικονομία παει κατά, ποιος ξέρει που) ότι η Ευρωπαική (που με νοιάζει πιο πολύ) ακολουθεί κατά πόδας, όντας άρηκτα συνδεδεμένη με την πρώτη.
«Να θυμηθώ να βρώ τρόπο να ξεφύγω από αυτόν το κλειό».
Οι αναπτυσόμενες οικονομίες (βλ. Κινα, Ινδίες, Βραζηλία κτλ), προς το παρόν μοιάζουν με γίγαντες με πήλινα πόδια. Άρα δεν είναι και τόσο βέβαιο ότι κανείς μπορεί να ελπίζει σε αυτές, άσε που και οι ίδιες απαρτίζονται κατά ένα μεγάλο μέρος από Ευρωπαικά και Αμερικάνικα κεφάλαια, αρα …
«Να θυμηθώ να βρώ αποδείξεις ότι υπάρχει ελπίδα για την οικονομία».
Η Ελληνικότητα της Μακεδονίας, της Θράκης, της Ηπείρου, της Θεσσαλίας, ίσως του Κολωνακίου, της Εκάλης και πιος ξέρει ποιών άλλων αμφισβητείτε. Αυτό σημάνει ότι ίσως να πρέπει να μάθω να ζώ σε λιγότερο χώρο από ότι μου αναλογεί τώρα, αφού η διεκδίκησή του υπάρχοντος μοιάζει μάλλον άπιαστο όνειρο. Ισως έτσι και να έμοιαζε όταν (αν θυμάμε καλά) το 1880 με την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και μετά τον Ρωσο τουρκικό πόλεμο, μας παραχωρήθηκε μέρος της Θεσσαλίας και μια περιοχή γύρω από την Αρτα, χωρίς να κάνουμε τίποτα (ως εί παρόντες). Μπορεί να ήλθε η ώρα να μοιραστούν τα εδάφη σε … «ποιο καλά παιδία» τώρα.
«Να θυμηθώ να επισκευθώ την Βόρεια Ελλάδα και να βγάλω πολλές φωτογραφίες».
Η κοινωνία τεμαχίζεται με τις διαχωριστικές γραμμές όλο και να πληθαίνουν. Εισαι πλούσιος η φτωχός? Δεξιός η αριστερός, Ημεδαπός η αλλοδαπός?, Βόρειος η Νότιος?, Ασπρος η Εγχρωμος?, Ολυμπιακός η ΠΑΟ? Χριστιανός η Μουσουλμάνος? Και πάει λέγοντας σε μια ατέλειωτη λίστα διαχωρισμών. Αυτό σημαίνει ότι ο λαός μπορεί να διαχειριστεί ποιο εύκολα από όποιον το θελήσει.
«Να θυμηθώ το σύνθημα ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΠΟΤΕ ΗΤΤΗΜΕΝΟΣ».
Το νερό δεν είναι πια αρκετό και κοστίζει μια περιουσία. Δεν μοιάζει πιθανό να λυθεί το πρόβλημα σύντομα και για αυτό.
«Να θυμηθώ να αγοράσω γάλα που είναι φθηνότερο».

Δεν γράφω περισσότερα πράγματα για να θυμηθώ διότι θα βυθιστώ στην κατάθλιψη. Κοιτώντας τη λίστα μου διαπιστώνω ότι μετα βίας μπορώ να πραγματοποιήσω το 50% από τους στόχους μου – άρα ΕΙΜΑΙ ΜΙΣΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ???!!!!

ΒΟΗΘΕΙΑ! ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ – ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΙΣΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ ΑΤΟΦΙΟ ΤΟ ΜΕΡΙΔΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ, ΤΗ ΖΩΗ!

ioannispk - son of a pirate

Τέλος χρόνου

2008-02-12T16:53:00.000+02:00

Τέλος χρόνου

Διαβαζα ότι οι Μάια συμφωνα με ένα ημερολόγιο που είχαν κατασκευάσει (βασισμένο στους κύκλους της σελήνης και της Αφροδίτης αλλά και τον αριθμό φ), τοποθετούν το τέλος της δικής τους τουλάχιστον ύπαρξης στο 2012 (ζούν περίπου 2,000,000 Μάια σήμερα).

Διάφοροι σύγχρονοι «μελοντολόγοι» φρονούν ότι θα έπρεπε να είχαμε πανικοβληθεί ήδη αφού «ο καιρός γαρ εγγύς» κυρίως γιατί το λένε οι γραφές και όχι οι βάρβαροι.

Απ’ την άλλη μεριά θυμόμουνα το τραγούδι του Νίκου Ξυλούρη, που τόσο απλά αλλά και προφητικά έλεγε

Έβαλ’ ο Θεός σημάδι
Παληκάρι στα Σφακιά
κι ο πατέρας του στον Άδη
ακουσε μια τουφεκιά.

Της γεννιάς μου βασιλιά
Μην κατέβεις τα σκαλιά,
Πιές αθάνατο νερό
Να νικήσεις τον καιρό.

Τι κομψότητα στην έκφραση ! Πόση ομορφιά ! Χωρίς κορώνες πανικού και εσχατολογία, χωρίς την παραμικρή βλέψη για υστεροφημία – τίποτα. ‘Ετσι απλά, γρήγορα και καθαρά σαν τον ήχο της τουφεκιάς και μάλιστα δίχως αντίλαλο.

Σύντεκνε καλά τα είπες μα δεν είμαι σίγουρος πως αξίζει τον κόπο να προσπαθήσει κανείς να νικήσει τον καιρό. Σαν βαρέσει η τουφεκιά πιο καλά να σταθείς με το στέρνο ανοιχτό να σε βρεί στην καρδιά μια κι έξω, παρά να σκιάζεσαι σκυφτός μην σε βρεί το βόλι. Αυτό δεν έκανες κι εσύ άλλωστε?

Πατέρα αν ακούσεις καμμιά τουφεκιά, μην ψάξεις για αθάνατο νερό να μου δώσεις, πάρε και σύ το πειρατικό σου μουσκέτο και δως μου άλλη μια, να νταμώσουμε πιο γρήγορα. Θα φοβάμαι βέβαια και θα σκέφτομε εγωιστικά πως θα τα βγάλουν πέρα οι πίσω μoυ δίχως εμένα, αλλά ευτυχώς όπως έλεγε η γιαγιά μου «έχει ο Γιαραμπής, κι όσο έχει ο Γιαραμπής μην φοβάσαι τίποτα».

ioannispk – son of a pirate

Long Lost Memories - So Fresh ...

2008-02-09T14:57:00.000+02:00

Mrs Robinson - Simon & Garfunkel

And here's to you, Mrs. Robinson,
Jesus loves you more than you will know.
God bless you, please Mrs. Robinson.
Heaven holds a place for those who pray,
Hey, hey, hey.....

Sitting on a sofa on a Sunday afternoon.
Going to the candidate's debate.
Laugh about it, shout about it
When you've got to choose
Every way you look at this you lose.

Where have you gone, Joe DiMaggio,
Our nation turns it's lonely eyes to you.
What's that you say, Mrs. Robinson.
Jotting Joe has left and gone away,
Hey hey hey.

Είναι πραγματικά χαμένες μνήμες? Ο χρόνος είναι μια ψεθδαίσθηση είπε κάποιος και δεν νομίζω οτι είπε και τίποτα καινούργιο.
Πράγματι είναι σαν να μην πέρασε στιγμή απο τότε που τράβηξα την φωτογραφία το 1986. Σαν να μην άλλαξε το σκηνικό απο τότε που γράφτηκε το τραγούδι ...

Sitting on a sofa on a Sunday afternoon.
Going to the candidate's debate.

Every way you look at this you lose.

ΠΕΤΡΟΥ Β΄ 3
8 εν δε τουτο μη λανθανετω υμας αγαπητοι οτι μια ημερα παρα κυριω ως χιλια ετη και χιλια ετη ως ημερα μια ...

Πως θα τελειώσει ο χρόνος? Πότε θα σταματίσουν να υπάρχουν "candidates"? Πότε θα λυτρωθούμε απο τις μνήμες? Λές νάχει δίκο ο Πέτρος ...

"οι ουρανοί θα εξαφανιστούν με τρομερό πάταγο, τα στοιχεία της φύσεως θα διαλυθούν στη φωτιά και η γη όπως κι όλα όσα έγιναν πάνω σ' αυτήν θα κατακαούν" (Β Πέτρου 3:10)

Τελικά ούτε μια στιγμή δεν πέρασε απο το BIG BANG ! Ηταν σαν χθές και ο κοσμικός του αντίλαλος ηχεί μέσα μας.

'Ακουσέ τον κυρία Clinton - κύριε Obama - κύριε McCain - κύριε CEO της ExxonMobil , η όπως αλλιώς λέγετε γιατί έχω χάσει τον λογαριασμό, και για όνομα του Θεού που πιστεύετε σταματίστε να μας τυρανάτε και να μας κοροιδεύετε. Οχι μόνο εσείς αλλά και πολλοί άλλοι που ατυχώς για μας ακούτε μερικά απο τα βιβλικά κελεύσματα και «αυξάνεστε και πληθύνεστε ως οι κόκκοι της άμμου» .

ioannispk - son of a pirate

Disfigured life

2008-02-03T13:36:00.000+02:00

Disfigured life

Πρόσφατα άκουσα μια Αμερικάνα τραγουδίστρια country να αιτιολογεί τους στοίχους των τραγουδιών της λέγοντας ότι «μερικές φορές είναι πιο εύκολο να μιλάς για την δική σου δύσμορφη ζωή».

Εντυπωσιάστηκα πραγματικά, τόση αλήθεια, τόση απλότητα με αφόπλισε. Δεν είχα ποτέ το κουράγιο να κάνω κάτι παρόμοιο, όσο και να φαίνεται απλό. Υποθέτω ότι το θάρρος να μιλούν για τις δυσμορφίες της ζωής τους και μάλιστα δημόσια, το έχουν λίγοι .

Στην θάλασσα τα πράγματα είναι λίγο πιο απλά. Ότι δεν το σκεπάζει το νερό, μένει γυμνό εκτεθειμένο να μιλάει με την φιγούρα του για την δύσμορφη ζωή του, σαν το παλιό ναυάγιο δίπλα στο ναυπηγείο της Ελευσίνας, της Χαλκίδας, του Ρίο, του Μοντεβίδεο, το έμπα του Γιανγκ Τσέ και τόσα άλλα αραδιασμένα σε μια ατελείωτη λίστα δύσμορφων γεγονότων.

Τα ναυάγια συνήθως κλείνουν την ιστορία τους με ένα – δυο λιτά μηνύματα ...

«ΛΥΠΟΥΜΑΣΤΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΆΣΧΟΥΜΕ ...», προς τους συγγενείς των θυμάτων και τις εφημερίδες και μετά ...

«ΕΙΜΕΘΑ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΑΣ ...» προς τους επιζήσαντες και τους γενικώς εμπλεκόμενους.

Τόση μα τόση δυσμορφία ...

Λες μια μέρα να βρω και εγώ το θάρρος να μιλήσω για την δική μου δύσμορφη ζωή?

ioannispk – son of a lost pirate

Το βαπόρι στο λιμάνι - Ουσίες για Big Business ΙΙ

2007-12-09T12:29:00.000+02:00

Το βαπόρι στο λιμάνι - Ουσίες για Big Business ΙΙ

Οι ναυτικοί αποτελούσαν, σχεδόν από την ανακάλυψή τους, ένα μέρος της «αγοράς» των διαφόρων ουσιών. Με την μοναξιά και την απομόνωση να τροφοδοτεί το καμίνι της ψυχής τους τάισαν για χρόνια με τις ζωές τους, εμπόρους ουσιών παγκόσμια.

Με την άφιξη του ένα πλοίο στο λιμάνι, διευρύνει (εκ του γεγονότος) την τοπική αγορά, αυξάνοντας την αγοραστική της δύναμη. Θυμάμαι να καταφθάνουν σχεδόν αμέσως, οι μικροπωλητές, οι πόρνες, οι μικροαπατεώνες, οι σαράφηδες και κάθε λογής μεταπράτες και μόλις αυτοί χόρταιναν τις βασικές ανάγκες του θαλασσοδαρμένου, να σου και οι λιμοκοντόροι με τα φακελάκια.

Σε κάτι τέτοιες στιγμές θυμόμουνα πάντα τον Χαλίλ Γκιμπράν που έγραφε, «Η ΑΝΕΣΗ ΚΙ Η ΗΔΟΝΗ – ΩΡΑΙΟ ΠΡΑΜΑ», γιατί την πείνα του ναύτη για λίγη άνεση και ηδονή, λίγη λήθη, εκμεταλλεύονται οι λιμοκοντόροι και του πασάρουν το πράμα που τον κάνει δέσμιο και στο τέλος τον φουντάρει στον πόντο για λύτρωση.

Ο ναύτης δεν αποτελεί κοινωνικό πρόβλημα όταν καταλήγει χρήστης η μεταφορέας. Η στεριά είναι που μεταφέρει τα προβλήματα της (δηλαδή την ανάγκη για αειφόρο πλουτισμό) στο ναύτη και εκμεταλλεύεται το «κενό στην αγορά» που η ίδια δημιούργησε κάνοντάς τον και τον ίδιο χρήστη η μεταφορέα.

ioannispk - son of a pirate

Ουσίες για Big Business

2007-12-09T12:02:00.000+02:00

Ουσίες για Big Business

Διαβάζω εδώ και χρόνια τις θέσεις πολιτικών και μη προσώπων σχετικά με το πρόβλημα των ναρκωτικών.

«Τα ναρκωτικά είναι κοινωνικό φαινόμενο».
«Είμαστε υπέρ της αποποινικοποίησης της χρήσης».
«Η αποποινικοποίηση δεν λύνει το πρόβλημα»
«Το θέμα της εξάρτησης δεν λύνετε με φυλακές».
«Οι σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες ...»

και πολλά άλλα που ίσως και να μην έχει νόημα να παραθέσω.

Παρατηρώ γενικά ότι σχεδόν όλοι χαρακτηρίζουν το πρόβλημα σαν κυρίως κοινωνικό, ενώ του προσδίδουν και άλλα χαρακτηριστικά που μερικές φορές είναι και λίγο φαιδρά ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση του καθενός.

Δεν διάβασα πουθενά όμως να χαρακτηρίζεται το πρόβλημα σαν «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ» και με τον όρο αυτό εννοώ, ένα πρόβλημα που αντλεί κινητήριο δύναμη από μια υπαρκτή (ενδεχομένως κατασκευασμένη) ανάγκη της αγοράς για κατανάλωση ενός ακόμη προϊόντος (άσχετα αν αυτό τυχαίνει να είναι μια επιβλαβής ουσία).

Είτε ποινικοποιήσει κανείς τα ναρκωτικά είτε όχι το αποτέλεσμα θα είναι μάλλον σχεδόν το ίδιο, με μικρές διακυμάνσεις στα «στοιχεία πώλησης» όπως αυτά θα διαμορφώνονται από τους κανόνες προσφοράς / ζήτησης.

Καθαρά «στυγνοί» επιχειρηματικοί κύκλοι εκμεταλλεύονται προς όφελός τους μια ακόμη αγορά, ακολουθώντας πιστά τους κανόνες που απαιτούνται για την ανάπτυξη κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας, μέσα στο πλαίσιο που αυτή δραστηριοποιείται.

Δηλαδή λίγο ως πολύ όπως εκμεταλλεύονται τον καπνιστή, τον υπέρβαρο, την ανασφάλεια για αειθαλή νεότητα, την ανάγκη για ένα ακόμη καινούργιο αυτοκίνητο κτλ κτλ. ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ – JUST BUSINESS.
Απλά οι επιχειρηματικές αυτές δραστηριότητες δεν πληρώνουν, άμεσα τουλάχιστον, φόρους, γιατί αν γινότανε αυτό τότε μαγικά το «πρόβλημα» δεν θα ήταν και τόσο «πρόβλημα».

Ίσως θα πρέπει να δούμε βαθύτερα το ηθικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύσσονται γενικότερα οι ανθρώπινες δραστηριότητες και προφέροντας την κατάλληλη παιδία να ελπίσουμε ότι οι μελλοντικοί επίδοξοι επιχειρηματίες δεν θα βλέπουν ευκαιρίες «BUSINESS OPPORTUNITIES» όπου η θεωρία εφαρμόζεται, αλλά μόνο όπου η ανάγκη για βελτίωση του κοινωνικοπολιτικού μας ιστού κελεύει.

ioannispk – son of a pirate

Έχεις σπίτι στην Αγγλία

2007-11-23T14:01:00.000+02:00

Έχεις σπίτι στην Αγγλία

Το S/S ΜΑΡΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΥ ταξίδευε, σκάρτα 8 μήλια, με πορεία Ν – ΝΕ για το Cardiff της Ουαλίας, όπου και θα φόρτωνε κάρβουνο. Στο καμπούνι ένας... παλιός, είχε δεν είχε τρία ταξίδια, ναύτης, ενημέρωνε τους πρωτόμπαρκους.

Είχε στην φωνή του την νησιώτικη αθωότητα και τραύλιζε από γεννησιμιού του διπλασιάζοντας και τριπλασιάζοντας τα και (τσε τα πρόφερε), ανάλογα με την ένταση των συναισθημάτων του.

Και και και τώρα που θα πάμε την Αγγλιτέρα ρε, και θα βγούτε όξω, θα σας πούνε τα κορίτσα.

- Ντου γιου σπίκ ίνγλις …

- Γιου βαρίβα σέι …

Και και τέτοια θα σας λένε ρε και και σεις δε θα ξέρουτε να απαντάτε. Κκκαι και άμα θέλουτε σας λέω μερικά Ινγγλέζικα να μαθένουτε.

Φασαρία χαμός στο καμπούνι. Οι μελλοντικοί καπετανέοι, που αύριο θα διατάζανε τον αγαθό συχωριανό τους τονε πειράζανε …

- Και και τι θα πεί «Ντου γιου σπίκ ίνγκλις».

- Και και ζώα, θα πει «Εχεις σπίτι στην Αγγλία»? Και και θα πείτε εσείς

- ΓΙΑ, ΓΙΑ, που θα πει ΝΑΙ! ... Βούδια!

- Μα δεν έχουμε σπίτι στην Αγγλία …

- Και και και μεταδεμένα έτσι λένε ρε !

Τέτοια γινότανε στα βαπόρια τότε και γελούσε ο κόσμος και πέρναγε κάπως ευχάριστα ο καιρός. Με τα καλαμπούρια όμως μαθαίνανε να δένουνε το υβιλάι, δένανε και την σκαλωσιά και γενικά του γεμιτζή την τέχνη. Γιατί δυστυχώς αυτή η τέχνη είναι που χάνετε. Μπορεί τα αγγλικά μας να είναι καλύτερα, τα γραπτά μας αρτιότερα, να έχουμε 2 GPS και ραντάρ και δυό φορές τόσα VHF και Satellite, αλλά ΓΕΜΙΤΖΙΔΕΣ δεν είμαστε, τουλάχιστον όχι τόσο όσο ήταν αυτοί.

Και σαν τι είναι δηλαδή ο Γεμιτζής που τόσο τον θαυμάζεις, εύλογα θα αναρωτιέστε. Τα λεξικά γράφουνε …

«γεμιτζής, ο : τουρκ. yemici : ο παληός ναύτης, ο θαλασσόλυκος - ειρωνικά ο αθαλάσσωτος που κομπορρημονεί (στον Ν. Καββαδία)».

Όμως εμένα μου έμεινε η ερμηνεία που έδωσε στα Αγγλικά ο συμπατριώτης μου Πέτρος Μπέης, και την έγραψε σε μπρούτζινη πλάκα για να την διαβάζουνε οι Αμερικάνοι, που βγάλανε τα SMS και άλλα τέτοια και να μαθαίνουνε.

ΓΕΜΙΤΖΗΣ - A MAN WHO HAS DEVOTED HIMSELF TO THE SEA AND EXCELLED IN SEAMANSHIP - A FREE SPIRIT.

Κρατώ το ρήμα του Πέτρου Μπέη EXCEL και σημειώνω ότι αυτό είναι που λείπει σήμερα, αυτό που στα Αγγλικά λέμε EXCELLENCE, και αναφέρομαι πάντα στο ναυτικό EXCELLENCE, γιατί για τα υπόλοιπα δεν γνωρίζω αρκετά.

ioannispk – son of a pirate

Το πέταγμα του γλάρου

2007-11-23T12:21:00.000+02:00

Το πέταγμα του γλάρου

Μια λεπτή κλωστή ενώνει
το βλέμμα μου με το γλάρο.
Γράφω καμπύλες στον ουρανό.
Αόρατες, αρμονικές καμπύλες.

Πόσο ζηλεύω την απλότητα.
Καθαρή η γραμμή της φτερούγας
χαράζει εφήμερα το μεταξωτό μπλε,
λοξά, ίσια, περίπλοκα, κυκλικά.

Μια ηλιαχτίδα έκοψε την κλωστή.
Έμεινα μόνος να κοιτώ το μπλε.
Θα κλείνω τα μάτια αύριο, και να
πίσω από τα βλέφαρα ο γλάρος!

Μια ηλιαχτίδα χόρεψε στο μέταλλο.
Ανοιξα τα βλέφαρα, έσβησε ο γλάρος.
Το φως με βασανίζει πια, κόβει
τους δεσμούς με το χθες.

Abdulah

Hyman G. Rickover - Management Systems

2007-11-15T18:01:00.000+02:00

Hyman G. Rickover

"Great minds discuss ideas, average minds discuss events, small minds discuss people."

Admiral Hyman Rickover (1900-1986) πατέρας του Αμερικανικού πυρηνοκίνητου Πολεμικού Ναυτικού. Ένας από τους πιο πετυχημένους αλλά και αμφιλεγόμενους "δημόσιους" managers. Σταχυολογώ μερικές από τις ιδέες του όπως τις ανέπτυξε σε ομιλία του στο Columbia University το 1982.

Η ανθρώπινη εμπειρία δείχνει ότι οι άνθρωποι, όχι τα συστήματα οργανώσεων ή διαχείρισης, υλοποιούν προγράμματα η σχέδια.
Στην οργάνωσή μου, δεν υπάρχει καμία επίσημη περιγραφή εργασίας ή οργανόγραμμα. Οι ευθύνες καθορίζονται με έναν γενικό τρόπο, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μην περιορίζονται.
Όταν κάποιος αναλαμβάνει μια εργασία-οποιαδήποτε εργασία- πρέπει να θεωρήσει ότι είναι δική του /του ανήκει, και ότι θα παραμείνει σε αυτή για πάντα.
Ένα σημαντικό πρόβλημα στο σύστημα διακυβέρνησης, και ακόμη στη βιομηχανία, είναι η ανοχή του συστήματος που επιτρέπει να γίνετε λιγότερο απ' ότι είναι απαραίτητο.
Η απόφαση για το τι πρέπει να γίνει είναι εύκολη, να εκτελεστεί είναι το δυσκολότερο. Οι καλές ιδέες δεν υιοθετούνται αυτόματα.
Τίποτα σημαντικό δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς αφοσίωση.
Το υπεύθυνο άτομο πρέπει να ασχολείται με τις λεπτομέρειες. Εάν δεν τις θεωρεί σημαντικές, τότε ούτε οι υφιστάμενοί του θα τις θεωρήσουν. "το πρόβλημα κρύβεται στις λεπτομέρειες."
Η προσοχή στη λεπτομέρεια δεν απαιτεί από έναν διευθυντή να τα κάνει όλα ο ίδιος. Άλλωστε κανένας δεν μπορεί να εργαστεί περισσότερο από εικοσιτέσσερις ώρες κάθε ημέρα.
Πρέπει να δημιουργείται η δυνατότητα στο προσωπικό να εκφράζει σαφή και ισχυρά επιχειρήματα για την αντίκρουση απόψεων ακόμα και αν αυτές είναι δικές τους.
Όταν οι σημαντικές αποφάσεις δεν τεκμηριώνονται, τότε εξαρτόμαστε από τη μνήμη του καθενός, η οποία χάνεται γρήγορα όπως οι άνθρωποι φεύγουν ή κινούνται προς άλλες εργασίες.
Είναι ανθρώπινη τάση για να ελπίζουμε ότι τα προβλήματα θα επιλυθούν με αίσιο τρόπο, παρά τα στοιχεία ή την αμφιβολία για το αντίθετο. Ένας επιτυχημένος διευθυντής πρέπει να αντισταθεί σε αυτόν τον πειρασμό.
Κανένα σύστημα διαχείρισης δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη σκληρή εργασία.

Οι ιδέες που αναφέρονται δεν είναι καινούργιες-προηγούμενες γενεές αναγνώρισαν την αξία της σκληρής εργασίας, της προσοχής στην λεπτομέρεια, της προσωπικής ευθύνης, και της αφοσίωσης. Αυτές οι ιδέες περισσότερο, παρά οι σύγχρονες τεχνικές διαχείρισης, είναι πιο σημαντικές στην υλοποίηση ενός επιχειρηματικού στόχου. Μαζί ενσωματώνουν μια προσέγγιση κοινής λογικής στη διαχείριση, μια προσέγγιση που δεν μπορεί να διδαχθεί από τους καθηγητές σε μια τάξη.

Δεν είμαι ενάντια στην επιχειρησιακή εκπαίδευση. Γνώση της λογιστικής, της χρηματοδότησης, του επιχειρησιακού νόμου, και παρομοίων κλάδων μπορεί να είναι σημαντική σε ένα επιχειρησιακό περιβάλλον. Αυτό που πιστεύω είναι επιβλαβές είναι η εντύπωση που δημιουργείται συχνά από εκείνους που διδάσκουν τη διαχείριση ότι κάποιος θα είναι σε θέση να διαχειριστεί οποιαδήποτε εργασία με την εφαρμογή ορισμένων τεχνικών διαχείρισης μαζί με μερικούς απλούς ακαδημαϊκούς κανόνες για το πώς να διαχειριστεί τους ανθρώπους και τις καταστάσεις.

Πιστεύω και ελπίζω οι προφανείς αλήθειες που ανέφερε ο ικανός αυτός άνθρωπος να γίνουν αντιληπτές από τους διεθνείς οργανισμούς που τόσο φιλότιμα προσπαθούν να περιφράξουν την ναυτική τέχνη στα στενά πλαίσια ενός συστήματος διαχείρισης που υποκριτικά βαφτίζουν SMS - Safety Management System - Σύστημα Ασφαλούς Διαχείρισης.

Θυμάμαι ένα καθηγητή Θεολογίας στο γυμνάσιο, που διδάσκοντας τον Ιερό Αυγουστίνο είπε περίπου τα πιο κάτω - μεταφράζοντας τα γραπτά του ...
"Θα μαζεύονται όλοι οι άνθρωποι με τα μολύβια και τα χαρτιά τους, θα συσκέπτονται αλλά λύση και συμφωνία δεν θα βρίσκουν".

ioannispk - son of a pirate