T - Shirts - She Looks Clean - But

Με την επιστροφή του από τις καλοκαιρινές διακοπές, ένα φίλος με παρέπεμψε της πιο κάτω ιστοσελίδα. http://www.parkerstudio.com/AAW/JFK_story.html .
Πολύ σύντομα, η ιστορία περιγράφει την περιπέτεια κάποιου που θέλησε να επισκεφτεί την Αμερική φορώντας ένα T-Shirt που έγραφε στα Αραβικά «I will not be silent» η κάτι τέτοιο και αντιμετώπισε προβλήματα στην έκδοση VISA.

O Leonard Coen τραγούδησε κάποτε:

“They sentenced me to 20 years of boredom to try and change the system from within!”

Δηλαδή, τουλάχιστον όπως το αντιλαμβάνομαι στην συγκεκριμένη περίπτωση, με το να φοράς T-Shirts με ζωγραφισμένα συνθήματα, εκδηλώσεις ενδιαφέροντος και ποταμούς συναισθημάτων (Θα θυμούνται οι παλαιότεροι το WHY? Που κυκλοφόρησε μετά τον πόλεμο του VIETNAM),δεν νομίζω ότι λύνετε τίποτα τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα .
Δυστυχώς η βιολογική ζωή που απομένει στον καθένα μας όταν μπορεί να συμμετέχει σε τέτοιες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας αυτοβούλως, είναι μάλλον ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΗ. Έτσι ο πικετοφόρος (picket + φέρω(sic)), επιδεικνύοντας την ευσυνειδησία του Ιάπωνα εργάτη, απεργεί εργαζόμενος φορώντας το περιβραχιόνιο στο στήθος εν ήδη T-shirt.
Φυσικά σε οποιοδήποτε βιβλίο περί προπαγάνδας και marketing, ακόμα και σε αυτά του Κ. Πλεύρη η του Goebbels, η δύναμη της διαφήμισης με κάθε μορφή σαν μοχλός ‘άσκησης πίεσης στην ευθυκρισία του ατόμου περισσότερο και λιγότερο στην ενημέρωση, είναι μάλλον προφανής.
Διαβάζω στο Wikipedea:
Propaganda is a specific type of message presentation directly aimed at influencing the opinions of people, rather than impartially providing information.

Η αμερικάνικη αφίσα το Β’ Παγκοσμίου πολέμου με την καθ’ όλα καθαρή και ροδαλή “Caucasian” όπως λένε και οι αστυνομικές αναφορές, που αναρωτιέται «SHE LOOKS CLEAN – BUT» και συνεχίζει «GOOD TIME GIRLS, PICK UPS PROSTITUTES SPREAD SYPHILIS AND GONORRHEA», είναι αρκετά εύγλωττη. Παραφράζοντάς το μύνημα αναρωτιέμαι ...

Οι ... προτεινόμενες λύσεις διαμαρτυρίας η εκδήλωσης διαφορετικής άποψης, may look clean, but are they? “Better the devil you know, than the Angel you don’t” Όπως σωστά παρατηρούν και διδάσκουν τα παιδιά τους από μικρά οι Άγγλοι.

Ο καταπιεζόμενος (και δεν είναι απαραίτητες οι πολιτικές προεκτάσεις, κάποιος μπορεί να καταπιέζετε από τον εργασιακό, κοινωνικό η ακόμα και τον φιλικό, συγγενικό η οικογενειακό του χώρο) θέλει λύση στο πρόβλημά του τώρα, να την χαρεί όσο ζει. Τα άλλα όπως «Πέθαναν για να ζούμε εμείς ελεύθεροι» κλτ είναι απλά ωραία λόγια. Πέθαναν γιατί πίστευαν ότι τα πράγματα θα αλλάξουν όσο ΖΟΥΝ !

Μου μοιάζει πολύ «ΔΥΤΙΚΟΣ» ο προτεινόμενος τρόπος διαμαρτυρίας με T-Shirts και πάνω από όλα εύκολα λύνετε ...

DAMN IT!
YOU STRIP THEM DOWN NAKED!
THEY WERE NAKED ANYWAY!

Ioannispk – Son of a pirate

Τέλος εκφόρτωσης - Ξεμπάρκο

Οι εργάτες ανεβήκανε απ’ τ’ αμπαριού το βάθος
κι η μπουκαπόρτα γέμισε με γέλια και βρισιές.
Ο κάπος κουμαντάριζε το μάινα στη μαούνα,
οι κορμοράνοι βούτηξαν μεσ’ το θολό νερό.

Ο παφλασμός τους έδιωξε το πέπλο της ομίχλης
κι η θύμησή σου χάθηκε για λίγο στο κενό.
Πάνε δυο χρόνια υδάτινα, στα πόρτα μεθυσμένα
που έκοψαν το χρώμα σου και το ‘καμαν θαμπό.

Ο μαύρος όγκος λίκνισε απάνω σ’ ένα κάβο,
ξεμάκρυνε αφρίζοντας και χάθηκε στην μπούκα.
Το dock φάνταζε έρημο, βρόμικο, λυπημένο,
με μοναχό στολίδι του δάκρυ, κι ένα σακί λευκό.

- Που πας; σφύριξε δυό μακρές, και έσβησε στο έμπος.
Δάκρυα πάλι κύλησαν και πότισαν το στάρι.
Ύστερα ‘κείνη η φόρτιση της μοναξιάς – του φόβου,
μην και ξωμείνω ξέμπαρκος μακριά απ΄ την λαμαρίνα .

Σε γλώσσα ακατάληπτη τ’ ατζέντη η φωνή μ’ έσυρε
υπνωτισμένο, ανήμπορο στην πύλη του έξω κόσμου.
Μου δώσαν το φυλλάδιο και βίζα για το νόστο.
Βαριά σέρνοντας βήματα σε ξαναζωγραφίζω.

ioannispk - son of a pirate

Δυό φίλοι

Ο ένας ψηλός, λιγνός με τις ρίζες του γενεαλογικού του δένδρου να χάνονται στις σαβάνες της Αφρικής, πιθανότατα θα ένιωθε τις πατούσες του να μερμυγκιάζουν στην κρούση της τεντωμένης μεμβράνης του τυμπάνου.
Ο άλλος πιο κοντός, με την χλομάδα που αποκτούν τα μελαψά δέρματα μακριά από τον τόπο τους, κοντοκουρεμένος, ίσως και να σκίρταγε στο αντίκρισμα ενός περίτεχνου γιαταγανιού.
Ποιος ξέρει ποια πεταλούδα τίναξε τα φτερά της και το μεγαλείο της κβαντικής χαοτικής μηχανικής τους έφερε κοντά, πρωί, σε τούτο τον παράδρομο του Λονδίνου, λίγο πίσω από την θλιμμένη μαρμάρινη αψίδα.
Θα μπορούσε να είναι γιος σουλτάνου και καθισμένος στα μεταξωτά να μετρά το κούρσος ανάμεσα σε παλλακίδες. Τώρα ευσυνείδητα σκουπίζει τα υπολείμματα άλλης μιας νύχτας, υπό το βλέμμα του συνοδοιπόρου του, που αντί να ακούει τις γυμνές πατούσες του να ερωτεύονται με το αφρικανικό χώμα, στέκει εκστατικός μπροστά στην τέχνη του φίλου του, έχοντας μόλις ανοίξει την πόρτα στο μεταφορικό μέσο που βρήκε σε άλλη μια ευτραφή κυρία.
Στην γωνία δεξιά, η ζωή τρέχει…

A child's Imression

Recently my son and his friend (both 10 years old) in the process of growing up have started testing the waters slightly away from parental supervision. They asked to wonder alone in a couple of streets in the Nafplion centre (near Syntagma Square). I have accepted and asked the boys to take a camera with them, and take pictures of what they though was important.
They came back with these photos which tell a lot.

Forgoten Docks

The old wheat terminal in Piraeus
















The last ship in the Piraeus old container terminal.
















Retired Tugs in Drapetsona.

To John Oldwiner

TO JOHN OLDWINER

Έχω σεντούκι ξύλινο,
σάκο μουσαμαδένιο
και σαν μπαρκάρω για καλά
θα κάμω μεταξένιο.

Στο μεταξένιο σάκο μου
θα βάζω ιστορίες
για να τις λένε οι γριές
τα βράδια στις πλατείες.

Και σαν ξωμείνω γέρος πια
σε κάνα ξερονήσι,
θα παραμείνω νοσταλγός
με συντροφιά την φύση.

ioannispk - son of a pirate

Αποβάθρες - Docks

Docks – Quays – Αποβάθρες
Υπάρχει κάτι μελαγχολικό στις αποβάθρες γενικά. Ίσως γιατί συνδέονται πάντοτε με ακραίες καταστάσεις και συναισθήματα. Χαρά της υποδοχής, λύπη του καταβόδιου, στέρηση της φτώχιας, προσμονή του κατάπλου, ελπίδας του μετανάστη, απόγνωση του εργάτη, αγωνία του ναυτικού, κτλ μέχρι να συμπληρωθεί ο μακρύς κατάλογος της ανθρώπινης ψυχής.

Πέρασα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου μέχρι τώρα σε docks, με διάφορες ιδιότητες και ρόλους και ελπίζω να συνεχίσω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου. Το πέρασμα μου από τις αποβάθρες μου χάρισε μια πλειάδα από συναισθήματα και εικόνες. Έμαθα ποδήλατο σε μια αποβάθρα του Barry στην Ουαλία (Barry Docks). Ένοιωσα για πρώτη φορά την χαρά της δημιουργίας που δίνει η ναυτική τέχνη σε μια Ελληνική αποβάθρα στην Ιτέα. Κατάλαβα ότι οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι πάντα απλές σε ένα dock στο Montreal και έφθασα να νιώσω το τέλος της ζωής μου να πλησιάζει απειλητικά σε μια αποβάθρα του Rio de Janeiro.

Την πρωινή αναταραχή διαδέχεται η μεσημεριανή πλήξη για να ακολουθήσει η έξοδος της μερμυγκιάς των εργατών με το τέλος της βάρδιας. Μετά τέλος – νεκρική σιωπή που πότε πότε σπάνε γαυγίσματα σκυλιών (οι άρχοντες των docks σχεδόν σε όλο τον κόσμο). Μοναχικές φιγούρες οι εξοδούχοι ναυτικοί και οι βατσιμαναίοι. Μέχρι την άλλη μέρα, μέχρι το άλλο βαπόρι. Γιατί δεν υπάρχει πιο θλιβερό θέαμα από μια αποβάθρα που την άφησε άδεια το βαπόρι της.
Στις αποβάθρες είμαστε όλοι επισκέπτες, ευκαιριακοί εραστές. Η είσοδος επιτρέπετε προσωρινά, κυριολεκτικά και μεταφορικά σε βαπόρια και ανθρώπους χωρίς διάκριση. Το συναίσθημα του πρόσκαιρου μας διακατέχει και οι τάσεις φυγής, είτε προς την ξηρά είτε προς την θάλασσα είναι έντονες. Ίσως γιατί ποτέ δεν είναι ξεκάθαρη η σχέση του καθένα από μας με τα docks. Τις αποβάθρες δεν τις εξουσιάζεις, δεν τις κατέχεις και πάνω από όλα ποτέ δεν ορίζεις τι έχουν γραμμένο για σένα (όπως τόσα άλλα πράγματα άλλωστε).
Για μένα οι αποβάθρες έχουν υπόσταση, ανταποκρίνονται στα καλέσματα των επισκεπτών, έχουν ψυχή και μνήμες.

Panama Canal

Bridge at the Pacific Entrance.












Entering the locks














Within the canal














Lighthouse at the Atlantic end 

Κλειστοφοβία

Κλειστοφοβία (Asuncion Paraguay)

Μουντάδα υγρή, μπλε πράσινη, αλλόκοτη – ισοπεδωτική.
Αποκαΐδι, γυμνή γη, χωμάτινη σαπίλα.
Μυρίζει κλεισούρα και φτώχια.
Συντροφιά στην μοναξιά, οι ουρανόκυκλοι που χαράζουν τα όρνεα.
Ασφυκτιά το στέρνο – σκιάζετε ο νούς,
στην στεριανή τούτη φυλακή που καταπίνει δεσμωτικά.
Σύντροφέ μου γλάρε, αρμένισε με στο γνώριμο κύμα.Σβήσε τον εφιάλτη στην υδάτινη πτήση.

Εννιά φορές σε σκέφτηκα, μα μου ξεφεύγεις,
πέπλο στον νοτιά – στη Recalada.
Σε βρήκα πάλι να ερωτεύεσαι στην σκιά του Ολύμπου,
παιχνίδια μεσημεριανά στο Αιγαίο.
Κόρη Νηρηίδας και του Διόνυσου, ντυμένη Νέμεση.
Μισοζαλισμένη, μοίρες κρατάς στ’ ακροδάκτυλα.
Ο Pampeiro καταλάγιασε ... Η ομίχλη σβήνει – σκεπάζει.Θα σε δω στην άλλη ζωή – πάντα ονειροπλόκος.

Dancing in the Santos Canal

Just Blue !

 

Νύχτες

Νύχτες

Λένε οι νύχτες στο Brazil πως ειν’ ερωτικές.
Ακόμα λένε πως γι’ αυτό, ολημερίς οι νέγρες
τα στήθια τους με μέλι πως τα τρίβουν.

Δυο κοπελίτσες έκλεισαν προκλητικά το μάτι
και έκαναν την κίνηση εκείνη των γοφών,
που μόνο αυτές την ξέρουνε καλά Salvador.

Δώδεκα μοίρες νότια – εκεί στον τροπικό,
τα φρούτα ωριμάζουνε νωρίς - μα και σαπίζουν.
Όλα θολά δυσκίνητα – θα φταιει ο πυρετός.

Τώρα φαντάζουν πέτσικες, οι ιστορίες εκείνες
που διηγούνται οι ξέμπαρκοι εραστές των τροπικών,
για τάχα νύχτες έρωτα βαθιά στον Amazon.

Sites of Andros

 

Heraklion Aquarium 3 (pitures taken without flash)

Heraklion Aquarium 2 (pictures taken without flash)