Light cage

 Light Cage

And there I saw my thoughts trapped.
Aegean summer light showering around.
I sought shelter in the comfort of my childhood
shadows - bliss is the belfry.

Saint George's bells tolled midsummer noon.
One last line remains to cast off.
Then there shall be the open sea.
Set a blue sail - homebound .

A blue roof and a water mattress.
Homebound to the Archipelagos.
Never shall I be slave to the shadows,
neigh shall I seek shelter from light.

For Abdulah - Ioannispk Son of a pirate 

http://sonofapirate.blogspot.com/2010/07/light-cage.html

Το πέταγμα του γλάρου

Το πέταγμα του γλάρου

Μια λεπτή κλωστή ενώνει
το βλέμμα μου με το γλάρο.
Γράφω καμπύλες στον ουρανό.
Αόρατες, αρμονικές καμπύλες.

Πόσο ζηλεύω την απλότητα.
Καθαρή η γραμμή της φτερούγας
χαράζει εφήμερα το μεταξωτό μπλε,
λοξά, ίσια, περίπλοκα, κυκλικά.

Μια ηλιαχτίδα έκοψε την κλωστή.
Έμεινα μόνος να κοιτώ το μπλε.
Θα κλείνω τα μάτια αύριο, και να
πίσω από τα βλέφαρα ο γλάρος!

Μια ηλιαχτίδα χόρεψε στο μέταλλο.
Ανοιξα τα βλέφαρα, έσβησε ο γλάρος.
Το φως με βασανίζει πια, κόβει
τους δεσμούς με το χθες.

Abdulah

Συνάντησα τον Φρικ

Συνάντησα τον Φρικ

Ένοιωσα τα φύλλα να σαλεύουν κυνηγημένα, ξερά.

Θρόισε το χώμα μ’ ανατριχίλα, κανένας ήχος κενό απόλυτο.

Στο χειμωνιάτικο φως όλα έμοιαζαν πλυμένα – καθαρά.

Με το βλέμμα να προπορεύεται έστριψα στο στενό σοκάκι.

Γκρι, καφετιά του ξερού φύλλου, γλίστρησε στους τοίχους,

λες με φόβο, αθόρυβα μακριά μου, πέρα προς τα σκαλιά.
Ακαθόριστη φιγούρα ξεθαμμένη απ τα παλιά – πελώρια.
- Φρικ σε γνώρισα! Στάσου! Πες μια κουβέντα.

Το ρολόι χτύπησε έντεκα – μέρα ακόμα, και οι φωνές,
αχ αυτές οι γνώριμες παλιές φωνές, πλημμύρισαν τον δρόμο.

-‘Ήλθες; άργησες γιατί; Είναι έτοιμο το φαί.
- Τρέχα να φέρεις ψωμί φρέσκο και κασέρι.

- Φρικ στάσου μην φεύγεις!

- Γιε μου κάτσε, να εκεί στο καρέκλι, έχω και κρασί δικό μας.
- Γιατί Φρικ γιατί μου το κάνεις αυτό. Δεν το αντέχω.
Δεν αντέχω στις φωνές, τις μνήμες – τόσο δυνατές, ζωντανές.

Δεν θέλω να μεγαλώνω, κάθε μέρα είναι και ένα βήμα,
μια κουπιά πιο πέρα στο αύριο, ένα μίλι πιο μακριά από χθες.
Ο Abulah γέρασε φοβάται μην χάσει την οσμή του χθες,
ζει με τα παλιά κι ας αναπνέει το σήμερα.
Ο Φρικ τονε στοιχειώνει κάθε μέρα με κείνες τις φωνές τις
τόσο γνώριμες.

Abdulah

Σχετικά με τον ΦΡΙΚ:

• FRIK (the poem)
• FRIK & Group Therapy - (To Mrs Savaki)
  

Both the above are active links.

Posted by ioannispk - son of a pirate

Σκιές

Σκιές

Κάτι γκρίζες σκιές μ’ ακολούθησαν.
Χάθηκα στα στενοσόκακα και τις
ξαναβρήκα να περιμένουν εκεί
κάτω απ’ τα πλατάνια ανυπόμονες.

Τάχυνα το βήμα ενοχλημένος.
Γλύστρισαν πίσω μου αθόρυβα
χασκογελώντας στο κυκλαδικό φως,
γεννήτορα δικό τους και δικό μου.

Το απόγευμα μας βρήκε πάλι μαζί.
Απέναντι στο λόφο μάταια πάσχιζα
να ξεφύγω την δύση που τις
γιγάντωνε θυμίζοντας μου τη νύχτα.

Το βράδυ γέμισαν όλα γύρω με
σχήματα, με κατάπιαν ολόκληρο.
Άφησα τις σκέψεις μου να φωλιάσουν
στο παιχνίδισμα του κόσμου με το φως.

Μόλα παπαφίγκο – γάμπια, κι όρτσα γερά!
Αλά σοφράνο, δεν το περιμένει ! Θα τον φάμε!
Λάμψη – φώς! Ααράς Γιαραμπί – Ααράς!
Λάμψη – φώς! Γιατί Θεέ μου – Γιατί.

Καταιγισμός φωτός ξέσχισε την νύχτα.
Ταπεινά δουλικά – έσβησαν οι σκιές.
Έζησα άλλη μια στιγμή απ’ τα παλιά.
Σώπασε το αίμα, λιάστηκε η συνείδηση.

Σαν τα παλιά παπλώματα στο δώμα
ρούφηξα το φως αχόρταγα, θεραπευτικά.
Θα μ’ εύρει πάλι η νύχτα έτοιμο.
Χαντίντ – Σάμ, Ατσάλι – Δηλητήριο.

ioannispk – son of a pirate

ΥΓ

Στα Αραβικά
Ααράς = Γιατί, Γιαραμπί = Θεός, Χαντίντ = Ατσάλι, Σάμ = Δηλητήριο (αλλά και θείος)

Ζωντανεύουν οι σκέψεις

Ζωντανεύουν οι σκέψεις

Δεν είναι η συννεφιά ούτε ο πόνος
στα κόκαλα που με τρομάζει.
Είναι πιο πολύ η ιδέα του άδειου
κόσμου που με μουδιάζει.

Συντροφική βροχή γεμίζει τις ώρες
και χωρίζει την μέρα νοητά.
Ώρες υγρές, έντονες κυλούν γρήγορα.
Μένει μετά κενό – αναβροχιά.

Κλεισμένες είναι οι σκέψεις ως να βρέξει,
να κυλίσουν στο χώρο νωχελικές.
Να νοτίσουν οι τοίχοι μνήμες,
σκιές, εικόνες όλες ζωντανές.

Μούσκεψαν πάλι όλα γύρω!
Ευλογημένη βροχή - καίει το είναι μου,
αγάλλιασε η ψυχή μου, γέμισε το
χαρτί με το ξεχείλισμά σου.

Abdulah

Μια νύχτα εν πλω

Μια νύχτα εν πλω

Νιώθω πάλι να έρχεται εκείνη η ώρα
που αρχίζει να βρέχει.
Που οι εικόνες γίνονται ζωντανές
άπειρα σύνολα - υπαρκτά.

Νιώθω τους ήχους και τις δονήσεις
να ξυπνάνε απ΄ την θύμηση.
Τρανοί συναισθηματικοί σεισμοί
συγκλονίζουν την σιωπή.

Οι σταθερές κυκλικές κινήσεις
της έλικας, ατέρμονη ενεργειακή
δεξαμενή, φροντίζει σαδιστικά
την φωτιά του εικονικού κόσμου.

Στο δεξί μπουλμέ παίζει καραγκιόζη.
Αριστερά ο παπά Νικόλας βαφτίζει.
Μπροστά είναι νύχτα και αστράφτει.
Πίσω – φωνές. Φωνές γνώριμες…

- Όρτσα, όρτσα! Μια τουφεκιά μ’ αλάτι!
Άστραψε γερά, κλόνισε η κουκέτα.
Το μουσκέτο μ’ αλάτι ξόρκισε τον τυφώνα.
Έμεινε το ταβάνι γαλήνιο να σκεπάζει.

Τι βλέπουν οι ναύτες σαν πεθάνουν?
Τι σκεπάζει τα όνειρά τους?
- Μπλε κύμα κι άσπρο αφρό να στολίζει
το κινούμενο υγρό πάπλωμα.

ioannispk son of a pirate

Στους Enzo Majorca & Jaques Mayol

Just a dream

Όνειρο

Χθες βράδυ σε είδα πάλι να στέκεσαι
συνοφρυωμένη, στεγνή πάνω μου.
Τα μαλλιά σου ίσια, βαριά αδρανειακοί μάστορες
μετέδιδαν τις ριπές της ηδονής σου στο σύμπαν.

Σου έχω πει πολλές φορές πως μου λείπεις.
Μου λείπεις πολύ!
Ως τώρα ακούω μονάχα την ηχώ
του διερευνητικού μου καλέσματος ,
που αδιάλειπτα εκπέμπω στο χώρο.

Ioannispk – son of a pirate

Για μια φορά ακόμα δίψασα

Για μια φορά ακόμα δίψασα

Για μια φορά ακόμα δίψασα μονάχος.
Δροσιστικές εικόνες άρδευσαν το μεσημέρι
με την σκέψη σου να αιωρείται αχνά
πάνω από τους ντόκους μιας ακόμα ξενιτιάς.

Τάχτηκα μονάχος να υπηρετώ τις ώρες,
τις μέρες, τις σκόρπιες σκέψεις του μεσημεριού.
Αχ! να ‘μουνα λεει κένταυρος, σοφός,
ήρεμος, πλήρης να κάλπαζα στο Πήλιο.

Το πάφλασμα της γόνδολας ν’ άκουγα
λεει τώρα στου Canale Grande το έμπα.
Μ’ αντί για τούτο του Mestre τα κολιαρέικα
ταίζω Κινέζικο μαύρο άνθρακα και θειάφι.

Υφάλμυρο νερό έτρεχε κει που σκαει το
κύμα και γαργαλάει το βράχο.
Τρέχα πιες το γιε μου να γενείς του Drake
πιότερος. Του Αιγαίου γέννα πιες το!

Σκιαγμένος το πια μια και δυό.
Του πειρατή η προσταγιά όχι δεν σκώνει.
Πότισε το είναι μου και νύμφεψα την
θάλασσα, την μοναξιά, το έμπος.

Τώρα μου λείπεις ... μου λείπεις πολύ !
Πίσω δεν έχει πια γιατί τούτο το νερό
που τρέχει μέσα μου από παιδί – καιει !
Δροσίζει μονάχα τ’ απομεσήμερα στην ξενιτιά.

ioannispk – son of a pirate

ΕΧΩ ΜΙΑ ΠΙΠΑ

ΕΧΩ ΜΙΑ ΠΙΠΑ

Από τον ποιητή Νίκο Καββαδία στον ποιητή Απ. Μελαχρινό (με περικοπές)

Έχω μια πίπα ολλανδική από ένα μαύρο ξύλο,…...
Πολλές φορές, τις βραδινές σκοτεινιασμένες ώρες,
ανάβοντας την πίπα αυτή, σε μια γωνιά καπνίζω,……
Και πότε μια ψηλή, ο καπνός, γυναίκα σχηματίζει,
πότε ένα πόρτο ξενικό πολύ και μακρυσμένο.……
Έχω μια πίπα ξύλινη παράξενα γλυμμένη.
Βλέπω καπνίζοντας τα πιο παράδοξα όνειρά μου.
Σκέφτομαι: «Θα 'ναι μαγική».
Μα πάλι λέω: μη φταίειο εγγλέζικος βαρύς καπνός και η νευρασθένειά μου ?

Εγώ δεν αξιώθηκα να αποκτήσω μια τέτοια πίπα, ούτε φυσικά με δώρισε η φύση με το ταλέντο να εξωτερικεύω τα συναισθήματά μου με λόγια η εικόνες. Με δώρισε όμως με μια γερή δόση νευρασθένειας (τουλάχιστον έτσι νομίζω) και περίσσια εικόνων που πνίγονται σε μια θάλασσα από συναισθήματα, τις πιο πολλές φορές ανάκατα.
Τα παράδοξα όνειρά μου παραμένουν όχι μόνο ανεξήγητα αλλά και θαμμένα στις μνήμες μου αφού δεν βρίσκω τρόπο να τα εκφράσω. Ανήμπορος λοιπόν να βρω πρωτογενείς σκέψεις δανείζομαι λόγια και σκέψεις, κατά που μου φαίνεται κατάλληλο για κάθε περίσταση. Ας με συγχωρήσει ο Νίκος Καββαδίας αλλά τον έχω ανάγκη!

Έχω μια πίπα δανεικιά άθλια σκαλισμένη …
Ποτέ της δεν ταξίδεψε ούτε καπνό εγεύτη.
Είναι μια πίπα όλο σβηστή στείρα και ραγισμένη
που περιμένει λαγνικά ν’ ακούσει ιστορίες
για να τις πλάσει όνειρα …
Έχω μια πίπα χρόνια πια που έγινε δικιά μου
έμαθε πότε να ‘ν σβηστή και πότε να φουντώνει
κι αντάμα πλάθουμ’ όνειρα που είν’ ολοδικά μας.

Ioannispk – son of a pirate

Όλα καίνε

Όλα καίνε

Όλα καίνε, λεκιάζουν και
ανεξίτηλα σημαδεύουν το δέρμα.
Αιώνιος σκλάβος στην μαγεία
της Αιγαιοπελαγίτικης αγριάδας.

Η μολυβιά ένωση του σύννεφου
που παρακολουθεί από το βουνό
την κοιλάδα σκούρανε απειλητικά.
Η φύση φοβερίζει, τινάζατε, ξυπνά.

Άλλη μια σταγόνα αλμυρής βροχής
έπεσε κι ένιωσε ζεστή στο δέρμα.
Τόσο ζεστή που κόχλασε καυτή.
Χαρά που κάνει τούτος ο πόνος!

Άλλη μια θύμηση – άλλη μια ζωή.
Θα μένουν κύκλοι ζωής οι βρόχινες
στάλες να οριοθετούν οι άκρες τους
την χαρά απ’ την θλίψη.

Βρέχει κι η θάλασσα ρίγησε.
Αναρρίγησε και το είναι ολόκληρο.
Άλλωστε πιότερη θάλασσα απ’
το είναι δεν υπάρχει.

ioannispk – son of a pirate

Στις άκρες του Δούναβη

Στις άκρες του Δούναβη
(To all refuges)

Στις άκρες του Δούναβη έχτισαν την ελπίδα
μακριά απ την ξερή απεραντοσύνη του κάμπου
και με χορτάρια σκέπασαν τα όνειρα,
ξερά κι αυτά για να θυμίζουν τη γη τους.

Στην λάσπη που τους συντροφεύει τα μερόνυχτα
έσπειραν τα παιδία τους βουβά – άχαρα ,
φοβισμένα μην και τους ακούσει το ποτάμι,
μην και προδώσει το μυστικό της γενιάς τους.

Το ποτάμι πείρε την Σμαράγδα και τον Νικο.
Έφερε λάσπη και μίσος, λάσπη και διχόνοια
μέχρι που με ζεμπιλωμένα τα κουρέλια τους
πήραν το δρόμο του πρόσφυγα – στο Νοτιά..

Πίσω στην πατρίδα με σκούριες ιδέες
ποιός να δεχθεί την ψυχή της Σμαράγδας ;
Ποιος να νιώσει το πόνο στα κόκαλα
π’ αφήνει η ποταμίσια λάσπη κληρονομιά.

Δεν βρήκαν άλλο ποτάμι φιλόξενο.
Δεν βρήκαν άλλο Νικο ούτε Σμαράγδα
και τα παιδία πάλι βουβά τα ‘σπειραν.
Μην κι ακούσει η πατρίδα την γενιά τους.

ioannispk – son of a pirate

Η βροχή μου

Η βροχή μου

Χιλιάδες σκέψεις άμορφες βρέχει πάλι απόψε.
Λίγες μορφές που γνώρισα χαιρέτισαν και φύγαν.
Έμεινα πάλι μόνος μου εγώ και η βροχή.

Θέλω να σταματήσει πια τούτη η νεροποντή.
Αν είναι όμως Άγιε να χάσω τον ειρμό μου
καλύτερα το μούσκεμα κι ο φόβος στην ψυχή.

Με την βροχή μεγάλωσα είμαστε ίσως φίλοι.
Αυτό που δεν εχώνεψα είν’ η απαντοχή.
Η απαντοχή του αύριο που το ορίζουν άλλοι.

Δεν ξέρω ούτε συμβουλές ούτε ευχές να δίνω.
Κι έτσι μονάχος τρώγομαι κι αναμασώ το νου.
Ίσως αύριο να ‘ναι αλλιώς και να μην βρέχει πια.

Abdulah

posted by ioannispk - son of a pirate

Πειρατικές Ερυνίες

Πειρατικές Ερυνίες

Την νύχτα ξυπνάνε,
μουρμουριστά τραγουδούν.
Γιο, Γιο χοχο πιείτε - μεθύστε
Γιο, Γιο χοχο τον μόχθο γλεντήστε.

Τη μέρα λουφάζουν,
σκύβουν δειλιάζουν.
Μα σαν έλθει η νύχτα
πάλι τον μόχθο γλεντούν.

Υγρό μαξιλάρι,
μαχαίρι γυμνό.
Ανδρειωμένος στέκει
στ’ ανεμόλουτρο.

Σφιγμένο κολάρο,
λαρύγγι να καίει.
Σκυφτός λογαριάζει
τον μόχθο, υποταχτικά.

Μα απόψε το βράδυ,
σκοτάδι και ζάλη.
Δυό γουλιές ρούμι ακόμα.
Φεγγάρι δεν έχει για να μας δει, γι΄ αυτό …

Γιο, Γιο χοχο πιείτε - μεθύστε
Γιο, Γιο χοχο τον μόχθο γλεντήστε.
Ζωή μην λυπάστε
Αύριο πάλι σκυμμένοι θα είστε.

ioannispk - son of a pirate

La Mujer del Tierra del Fuego

La Mujer del Tierra del Fuego

Γυμνή περπάταγες στο χιόνι τα μεσάνυχτα..
Το λαδοφάναρο σκεπασμένο με φοκιόδερμα.
Μια φωτίτσα τόση δα μονάχη της
λεύτερη στην απεραντοσύνη του Νοτιά.

Σε ζεσταίνει η νύστα και η πείνα.
Ξύπνησες χαράματα . Ο ήχος του κονκισταδόρα.
Μια φωτίτσα τόση δα μονάχη της
φοβισμένη στην απεραντοσύνη του Νοτιά.

Βρέθηκες πάλι γυμνή στο κατάμπαρο.
Ξεθύμανε στο κορμί σου όλη του η δειλία.
Μια φωτίτσα τόση δα μονάχη της
δεμένη, ταξιδεύει στο γκρίζο πέλαγος.

Τα’ όνομά σου ακατάληπτο, υγρό,
τραγουδιστό σαν το σφύριγμα τ’ αγέρα
στα στενά του Drake Passage,
κανείς δεν ρώτησε – πονάς;

Σε σκέπασε η καταχνιά της Λισαβώνας.
Σε φύσηξε ξένος Ατλαντικός αέρας.
Σε βάφτισε φράγκος παπάς – Μαρία,
σε βιάζει καθημερινά στο κάτεργο.

ioannispk – son of a pirate

Η Βαγδάτη

Η Βαγδάτη

Του κόσμου όλου οι σίφουνες χημίξαν στο κορμί μου
κι ο ύπνος ίδια κόλαση θανατικά υγρή.

Του Μπαρμπαρόσα ο απόγονος σεμνότυφα σιωπούσε,
σαν γύρεψα το όστρακο λευκό για να μου δώσει
και μου ‘ριξε το λίθο του κι αυτός Χριστιανικά,
να κυβερνήσει πιο πολύ η αρχέγονη η σκέψη.

Σαν συναντήσω αγορά εκείνη της Βαγδάτης,
θα αφουγκραστώ τα άγουρα εφηβικά στηθάκια..

Έλα προ-πάππου Μωυσή και άνοιξε υδάτινη οδό.
Γιατ’ όσο κι αν λάμνω ακούραστα
στου πέλαγου τον πόθο την στεριανή Βαγδάτη μου
ν’ αγγίξω δεν μπορώ.


Abdulah
Posted by ioannispk - son of a pirate

Όνειρα και εφιάλτες

Όνειρα και εφιάλτες

Μια νύχτα σ’ ονειρεύτηκα δεμένη σ’ ένα ψάρι,
γύρω ερινύες χόρευαν ξεδιάντροπες, φτηνές.
Αχ και να είχα δυο σφυριά την μοναξιά να σπάσω
και να σου στείλω άδολες παρθένες σιωπές.

Ο ουρανός εγέμισε ξένα σε με αστέρια,
μου φαίνετε πως έχασα για πάντα το σκοπό.
Ψάχνω τις λέξεις άσκοπα για να με ξαλαφρώσω,
μα μέχρι τώρα αντίκρισα μονάχα το κενό.

Πέρα απ’ την Guarouza υπάρχει μια πόλη,
την λένε ονειρόπλαστη και συννεφοκλειστή.
Ήλθε η ώρα μου Γιασμίν τα μάτια μου να κλείσω
και ν’ αφεθώ στη θάλασσα μπας κι εύρω σιωπή.

Ο Μίνωας εξύπνησε και γύρευε τον γιο του,
μα ο Δαίδαλος τον έκλεισε σ’ αλλόκοτο κελί.
Σαν θα αντικρίσω ανάσκελα του κύκνου το σημάδι,
θα χουν’ γενεί τα όνειρα μια άυλη σπονδή.

Ξημέρωσε πάλι ξανά, μια πάχνη με σκεπάζει,
άλλη μια μέρα άρχισε δίβουλη και στρυφνή.
Άραγε θα ‘ρθει μια στιγμή το νου μου να σωπάσει
και να στεφτεί βασίλισσα η φεγγαροσιωπή;

Σάπιες ιδέες μέτρησα σωρό μέχρι τα τώρα,
έγινα ότι μίσησα κοιτώντας τα χαρτιά.
Μα κάπου ακόμη μέσα μου υπάρχει μια φλόγα
που μ’ αναλώνει ζωντανό αργά, σαδιστικά.

Ioannispk – son of a pirate

Ερωτικές Χορδές

Τι χρειάζεται για να τις ακούσεις να πάλονται?
Παιχνίδια με τον λόγο ίσως ...

Ερωτικές Χορδές - Scenario 1

Καμιά φορά ένα γυμνό κομμάτι δέρμα είναι αρκετό.
Ένα κομμάτι γυμνός ώμος με την λεπτή τιράντα,
μάταια να προσπαθεί να ρίξει νότες σεμνοτυφίας.
Έχεις ακούσει ερωτικές χορδές να πάλλονται?

Ποταμός ζεστές, θωπευτικές ματιές αγγίζουν.
Χείμαρρος καυτές, βασανιστικές ενοχές πνίγουν.
Ανάστροφα ρεύματα που ταράζουν το είναι.
Έχεις ακούσει ερωτικές χορδές να πάλλονται?

Πρασινόγριζες βελούδινες φλόγες τρεμοπαίζουν
με το φευγαλέο κλείσιμο των βλεφάρων.
Φίλτρα λαγνείας προσθετικής τα ματόκλαδα.
Έχεις ακούσει ερωτικές χορδές να πάλλονται?

Λυτά στιλπνά μαλλιά ριγμένα στον ένα ώμο,
συνηγορούν στην άλωση των όποιων αναστολών.
Η περιδίνηση των αισθήσεων κυριεύει το νου.
Έχεις ακούσει ερωτικές χορδές να πάλλονται?

Ένα ανεπαίσθητο τρεμόπαιγμα των ακρόχειλων
ηδονικά αγγίζει τον αέρα που τα θωπεύει.
Το τελευταίο κάστρο της αναστολής αλώθηκε.
Έχεις ακούσει ερωτικές χορδές σε αρμονία?

---------------------------------------------------

ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΧΟΡΔΕΣ - Scenario 2

Καμία φορά ένα γυμνό κομμάτι δέρμα δεν ειν΄αρκετό
να κάνει τις ερωτικές χορδές να πάλλονται....
Ένα κομμάτι γυμνός ώμος με τη λεπτή τιράντα,
δυό στήθη που σημαίες σ΄απόρθητα κάστρα κυματίζουν....

Έχεις ακούσει ερωτικές χορδές να πάλλονται;

Έχεις αφουγκραστεί θωπευτικές ματιές
ν΄αγγίζουν τ΄ακροδάκτυλα;
να πνίγουν ενοχές
ανάστροφα ρεύματα να πνίγουν ποταμοί το είναι;

Κι΄όμως δεν φτάνουν.

Φτάνει ένα τρεμόπαιγμα στ΄ακρόχειλα
φτάνουν στιλπνά μαλλιά ριγμένα ατημέλητα
στον ένα ώμο
και χάθηκαν οι ενοχές
γλυκές ανάσες που συγκλίνουν στ΄ άπειρο.

Έχεις ακούσει ερωτικές χορδές σε αρμονία;


Η ΔΙΑΣΚΕΥΗ (scenario 2) ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΙΛΟ MOY ΠΕΤΡΟ ΑΝΔΡΙΑΝΟ – ΣΤΟ ΟΜΟΤΙΤΛΟ ΠΟΙΗΜΑ.

Ioannispk - son of a pirate

Τέλος εκφόρτωσης - Ξεμπάρκο

Οι εργάτες ανεβήκανε απ’ τ’ αμπαριού το βάθος
κι η μπουκαπόρτα γέμισε με γέλια και βρισιές.
Ο κάπος κουμαντάριζε το μάινα στη μαούνα,
οι κορμοράνοι βούτηξαν μεσ’ το θολό νερό.

Ο παφλασμός τους έδιωξε το πέπλο της ομίχλης
κι η θύμησή σου χάθηκε για λίγο στο κενό.
Πάνε δυο χρόνια υδάτινα, στα πόρτα μεθυσμένα
που έκοψαν το χρώμα σου και το ‘καμαν θαμπό.

Ο μαύρος όγκος λίκνισε απάνω σ’ ένα κάβο,
ξεμάκρυνε αφρίζοντας και χάθηκε στην μπούκα.
Το dock φάνταζε έρημο, βρόμικο, λυπημένο,
με μοναχό στολίδι του δάκρυ, κι ένα σακί λευκό.

- Που πας; σφύριξε δυό μακρές, και έσβησε στο έμπος.
Δάκρυα πάλι κύλησαν και πότισαν το στάρι.
Ύστερα ‘κείνη η φόρτιση της μοναξιάς – του φόβου,
μην και ξωμείνω ξέμπαρκος μακριά απ΄ την λαμαρίνα .

Σε γλώσσα ακατάληπτη τ’ ατζέντη η φωνή μ’ έσυρε
υπνωτισμένο, ανήμπορο στην πύλη του έξω κόσμου.
Μου δώσαν το φυλλάδιο και βίζα για το νόστο.
Βαριά σέρνοντας βήματα σε ξαναζωγραφίζω.

ioannispk - son of a pirate

To John Oldwiner

TO JOHN OLDWINER

Έχω σεντούκι ξύλινο,
σάκο μουσαμαδένιο
και σαν μπαρκάρω για καλά
θα κάμω μεταξένιο.

Στο μεταξένιο σάκο μου
θα βάζω ιστορίες
για να τις λένε οι γριές
τα βράδια στις πλατείες.

Και σαν ξωμείνω γέρος πια
σε κάνα ξερονήσι,
θα παραμείνω νοσταλγός
με συντροφιά την φύση.

ioannispk - son of a pirate

Κλειστοφοβία

Κλειστοφοβία (Asuncion Paraguay)

Μουντάδα υγρή, μπλε πράσινη, αλλόκοτη – ισοπεδωτική.
Αποκαΐδι, γυμνή γη, χωμάτινη σαπίλα.
Μυρίζει κλεισούρα και φτώχια.
Συντροφιά στην μοναξιά, οι ουρανόκυκλοι που χαράζουν τα όρνεα.
Ασφυκτιά το στέρνο – σκιάζετε ο νούς,
στην στεριανή τούτη φυλακή που καταπίνει δεσμωτικά.
Σύντροφέ μου γλάρε, αρμένισε με στο γνώριμο κύμα.Σβήσε τον εφιάλτη στην υδάτινη πτήση.

Εννιά φορές σε σκέφτηκα, μα μου ξεφεύγεις,
πέπλο στον νοτιά – στη Recalada.
Σε βρήκα πάλι να ερωτεύεσαι στην σκιά του Ολύμπου,
παιχνίδια μεσημεριανά στο Αιγαίο.
Κόρη Νηρηίδας και του Διόνυσου, ντυμένη Νέμεση.
Μισοζαλισμένη, μοίρες κρατάς στ’ ακροδάκτυλα.
Ο Pampeiro καταλάγιασε ... Η ομίχλη σβήνει – σκεπάζει.Θα σε δω στην άλλη ζωή – πάντα ονειροπλόκος.