Τέλος χρόνου

Τέλος χρόνου

Διαβαζα ότι οι Μάια συμφωνα με ένα ημερολόγιο που είχαν κατασκευάσει (βασισμένο στους κύκλους της σελήνης και της Αφροδίτης αλλά και τον αριθμό φ), τοποθετούν το τέλος της δικής τους τουλάχιστον ύπαρξης στο 2012 (ζούν περίπου 2,000,000 Μάια σήμερα).

Διάφοροι σύγχρονοι «μελοντολόγοι» φρονούν ότι θα έπρεπε να είχαμε πανικοβληθεί ήδη αφού «ο καιρός γαρ εγγύς» κυρίως γιατί το λένε οι γραφές και όχι οι βάρβαροι.

Απ’ την άλλη μεριά θυμόμουνα το τραγούδι του Νίκου Ξυλούρη, που τόσο απλά αλλά και προφητικά έλεγε

Έβαλ’ ο Θεός σημάδι
Παληκάρι στα Σφακιά
κι ο πατέρας του στον Άδη
ακουσε μια τουφεκιά.

Της γεννιάς μου βασιλιά
Μην κατέβεις τα σκαλιά,
Πιές αθάνατο νερό
Να νικήσεις τον καιρό.

Τι κομψότητα στην έκφραση ! Πόση ομορφιά ! Χωρίς κορώνες πανικού και εσχατολογία, χωρίς την παραμικρή βλέψη για υστεροφημία – τίποτα. ‘Ετσι απλά, γρήγορα και καθαρά σαν τον ήχο της τουφεκιάς και μάλιστα δίχως αντίλαλο.

Σύντεκνε καλά τα είπες μα δεν είμαι σίγουρος πως αξίζει τον κόπο να προσπαθήσει κανείς να νικήσει τον καιρό. Σαν βαρέσει η τουφεκιά πιο καλά να σταθείς με το στέρνο ανοιχτό να σε βρεί στην καρδιά μια κι έξω, παρά να σκιάζεσαι σκυφτός μην σε βρεί το βόλι. Αυτό δεν έκανες κι εσύ άλλωστε?

Πατέρα αν ακούσεις καμμιά τουφεκιά, μην ψάξεις για αθάνατο νερό να μου δώσεις, πάρε και σύ το πειρατικό σου μουσκέτο και δως μου άλλη μια, να νταμώσουμε πιο γρήγορα. Θα φοβάμαι βέβαια και θα σκέφτομε εγωιστικά πως θα τα βγάλουν πέρα οι πίσω μoυ δίχως εμένα, αλλά ευτυχώς όπως έλεγε η γιαγιά μου «έχει ο Γιαραμπής, κι όσο έχει ο Γιαραμπής μην φοβάσαι τίποτα».

ioannispk – son of a pirate

Έχεις σπίτι στην Αγγλία

Έχεις σπίτι στην Αγγλία

Το S/S ΜΑΡΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΥ ταξίδευε, σκάρτα 8 μήλια, με πορεία Ν – ΝΕ για το Cardiff της Ουαλίας, όπου και θα φόρτωνε κάρβουνο. Στο καμπούνι ένας... παλιός, είχε δεν είχε τρία ταξίδια, ναύτης, ενημέρωνε τους πρωτόμπαρκους.

Είχε στην φωνή του την νησιώτικη αθωότητα και τραύλιζε από γεννησιμιού του διπλασιάζοντας και τριπλασιάζοντας τα και (τσε τα πρόφερε), ανάλογα με την ένταση των συναισθημάτων του.

Και και και τώρα που θα πάμε την Αγγλιτέρα ρε, και θα βγούτε όξω, θα σας πούνε τα κορίτσα.

- Ντου γιου σπίκ ίνγλις …

- Γιου βαρίβα σέι …

Και και τέτοια θα σας λένε ρε και και σεις δε θα ξέρουτε να απαντάτε. Κκκαι και άμα θέλουτε σας λέω μερικά Ινγγλέζικα να μαθένουτε.

Φασαρία χαμός στο καμπούνι. Οι μελλοντικοί καπετανέοι, που αύριο θα διατάζανε τον αγαθό συχωριανό τους τονε πειράζανε …

- Και και τι θα πεί «Ντου γιου σπίκ ίνγκλις».

- Και και ζώα, θα πει «Εχεις σπίτι στην Αγγλία»? Και και θα πείτε εσείς

- ΓΙΑ, ΓΙΑ, που θα πει ΝΑΙ! ... Βούδια!

- Μα δεν έχουμε σπίτι στην Αγγλία …

- Και και και μεταδεμένα έτσι λένε ρε !

Τέτοια γινότανε στα βαπόρια τότε και γελούσε ο κόσμος και πέρναγε κάπως ευχάριστα ο καιρός. Με τα καλαμπούρια όμως μαθαίνανε να δένουνε το υβιλάι, δένανε και την σκαλωσιά και γενικά του γεμιτζή την τέχνη. Γιατί δυστυχώς αυτή η τέχνη είναι που χάνετε. Μπορεί τα αγγλικά μας να είναι καλύτερα, τα γραπτά μας αρτιότερα, να έχουμε 2 GPS και ραντάρ και δυό φορές τόσα VHF και Satellite, αλλά ΓΕΜΙΤΖΙΔΕΣ δεν είμαστε, τουλάχιστον όχι τόσο όσο ήταν αυτοί.

Και σαν τι είναι δηλαδή ο Γεμιτζής που τόσο τον θαυμάζεις, εύλογα θα αναρωτιέστε. Τα λεξικά γράφουνε …

«γεμιτζής, ο : τουρκ. yemici : ο παληός ναύτης, ο θαλασσόλυκος - ειρωνικά ο αθαλάσσωτος που κομπορρημονεί (στον Ν. Καββαδία)».

Όμως εμένα μου έμεινε η ερμηνεία που έδωσε στα Αγγλικά ο συμπατριώτης μου Πέτρος Μπέης, και την έγραψε σε μπρούτζινη πλάκα για να την διαβάζουνε οι Αμερικάνοι, που βγάλανε τα SMS και άλλα τέτοια και να μαθαίνουνε.

ΓΕΜΙΤΖΗΣ - A MAN WHO HAS DEVOTED HIMSELF TO THE SEA AND EXCELLED IN SEAMANSHIP - A FREE SPIRIT.

Κρατώ το ρήμα του Πέτρου Μπέη EXCEL και σημειώνω ότι αυτό είναι που λείπει σήμερα, αυτό που στα Αγγλικά λέμε EXCELLENCE, και αναφέρομαι πάντα στο ναυτικό EXCELLENCE, γιατί για τα υπόλοιπα δεν γνωρίζω αρκετά.

ioannispk – son of a pirate

Η Πτώση του τείχους το Βερολίνου – Άλλος ένας βάρβαρος … έπεσε.

Η Πτώση του τείχους το Βερολίνου – Άλλος ένας βάρβαρος … έπεσε.

Για άλλη μια φορά, διαβάζοντας σχετικά άρθρα με την επέτειο της πτώσης του τείχους το Βερολίνου στις 9/11, σκέφτηκα το ποίημα «Οι Βάρβαροι» του Καβάφη. Είναι πραγματικά χρήσιμο να διαθέτουμε όλοι μια δικαιολογία για τις χαμένες ευκαιρίες, τις στιγμές που έφυγαν ανεκμετάλλευτες , τα όνειρα που δεν έγιναν πραγματικότητα. Το τείχος έπεσε και οι δικαιολογίες για Γερμανούς και μη τελείωσαν.

Ο σοσιαλισμός ήταν μία καλή ιδέα, που δυστυχώς εφαρμόστηκε με άσχημο τρόπο, δηλώνει το 47% των παιδιών της γενιάς του Τείχους στην Ανατολική Γερμανία, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στη δύση είναι 36%. (Der Spiegel).

Όπως είναι φυσικό τα παιδιά που προέρχονται από την Ανατολική Γερμανία δείχνουν πολύ μεγαλύτερο ζήλο στην επαγγελματική τους επιτυχία. Κάτι τέτοιο άλλωστε εμείς οι Έλληνες το ξέρουμε καλά, αφού έχουμε νιώσει παρόμοια, σαν παιδιά μεταναστών, η σαν μετανάστες οι ίδιοι, είτε για επαγγελματικούς είτε για μορφωτικούς είτε για οικονομικούς λόγους, όχι μόνο έξω από την πατρίδα μας αλλά και μέσα σε αυτή (εσωτερική μετανάστευση). Γιατί και οι Ανατολικογερμανοί οικονομικοί μετανάστες είναι μέσα την ίδια την πατρίδα τους.

Η κοινωνικο-οικονομική κατάσταση που βιώνουν τα παιδιά σε όλο τον κόσμο, μαζί με το πιθανώς το σοσιαλιστικό υπόβαθρο των γονιών τους, λανθάνον η ενσυνείδητο όπως στην περίπτωση των Ανατολικογερμανών, τα ωθεί να επιζητούν σε μεγαλύτερο βαθμό τη συλλογικότητα. Αυτό είναι ένα κοινωνικό πλεονέκτημα, κυρίως για τα παιδιά, τα οποία δεν είναι τόσο επιτυχημένα. Τα παιδιά «σοσιαλοποιούνται », από τις εμπειρίες των γονιών τους και από την κοινωνική πραγματικότητα που βιώνουν. Έτσι τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι.

Αντί για αυτό όμως, σε όλο τον κόσμο, σοσιαλοποιημένη η μη, η νέα γενιά κληρονομά την βαριά ευθύνη να διορθώσει τα λάθη των γονιών της , να εκμεταλλευτεί τις χαμένες ευκαιρίες και να παραδώσει ένα καλύτερο κόσμο στα παιδιά της. Με το βάρος αυτής της ευθύνης και προκειμένου να αντιμετωπίσουν την σκληρή πραγματικότητα και κριτική τα παιδιά –εκφραστές της νέας γενιάς - καταφεύγουν στο γνωστό μοντέλο της εφεύρεσης των «βαρβάρων» όπως και οι γονείς τους, οι παππούδες τους και ο φαύλος κύκλος συντηρείται.

Το τείχος της Γερμανίας ήταν οι βάρβαροι του Καβάφη για τους Γερμανούς Δυτικούς και Ανατολικούς. Ο γιος μου μεγαλώνει αντιμέτωπος με το δικό μου τείχος, όποιο και να είναι αυτό. Φρόντισα, σαν γνήσιος εκπρόσωπος της γενιάς μου, να του κληρονομήσω μαζί με τις ανασφάλειές μου, αρκετές έτοιμες δικαιολογίες και υπεκφυγές για το δικό του μέλλον. Μέλλον που μεθοδικά υπονομεύω με τις επιλογές μου.

Εύχομαι ειλικρινά να επιλέξει να συγκρουστεί με το κατεστημένο που του διαμορφώνει ερήμην του το παρόν και να αποτινάξει τους «βαρβάρους» μια και καλή από το μέλλον το δικό του και των παιδιών μετά από αυτόν. Εγώ και η γενιά μου αποτύχαμε! Αποτύχαμε γιατί ακόμα και σήμερα αντί να αναγνωρίσουμε την αδυναμία μας για συλλογική προσπάθεια και ειλικρινή σοσιαλοποίηση, κρυβόμαστε πίσω από ένα άκρατο προσωπικό ωφελιμισμό ενώ με ευκολία εφευρίσκουμε βαρβάρους, για να τους γκρεμίσουμε μετά δημιουργώντας περισσότερα αδιέξοδα.

Δεν ξέρω τι αξία μπορεί να έχει, αλλά … Συγνώμη γιε μου.

ioannispk – son of a pirate

Λανθασμένες Εντυπὠσεις

Λανθασμένες Εντυπὠσεις

Διαβάζω στο αρχείο της Καθημερινής …

Εντοπίστηκε η εγκεφαλική διεργασία των «λανθασμένων εντυπώσεων»

Η δραστηριότητα περιοχών του εγκεφάλου που επεξεργάζονται τις ανθρώπινες αναμνήσεις μπορεί να ερμηνεύσουν το λόγο που κάποιοι άνθρωποι έχουν τη βεβαιότητα ενός γεγονότος που δε συνέβη ποτέ, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Λοιπόν πολύ χαίρομε με την νέα ανακάλυψη. Τώρα ίσως να καταφέρει κάποιος επιστήμονας να εξηγίσει σε μένα και μερικούς άλλους, προφανώς θυματα εγκεφαλικής διεργασίας «λανθασμένων εντυπώσεων», την ανάμνηση περι κράτους και κοινωνίας του δικαίου που διατηρούμε.

Ελπίζω ακόμα να καταφέρει η επιστήμη να ανακαλύψει ένα τρόπο να διαγράψει μια για πάντα από τους εγκεφάλους μας μυαρές μνήμες περι ισότητας αξιοκρατίας και αλληλοσεβασμού, σαν αφηρημένα γεγονότα που δεν συνέβησαν ποτέ.

Με τον τρόπο σκέψης μας πια διορθωμένο θα μπορέσουμε έτσι και εμείς να συμβάλουμε στην ανάπτυξη το νέου κόσμου που τώρα διαμορφωνετε και φυσικά να είμαστε λογότερο ενοχλητικοί στο κοινονικό και πολιτικό γίγνεσθε.

ioannispk - son of a pirate

CHE GUEVARA

CHE GUEVARA

Πριν 40 χρόνια σαν σήμερα στα βουνά της Βολιβίας, πέθανε ο τελευταίος αγνός σταυροφόρος, ιππότης, οραματιστής, άδολος εργάτης του προσωπικού ονείρου. Ο Τσέ Γκεβάρα.

Γιατί ο Τσέ κατά την γνώμη μου, μεταξύ άλλων ήταν και αυτό, ακούραστος διάκονος του προσωπικού του ονείρου για την παγκόσμια ένοπλη επανάσταση. Δεν έχει σημασία κατά πόσο το όνειρο αυτό ήταν εφικτό, ή κατά πόσο αυτή του η πεποίθηση αντιπροσώπευε ένα μικρό η μεγάλο ποσοστό του κόσμου. Νομίζω ότι αυτό που θαυμάζω πιο πολύ στον Τσε ήταν ότι έβαλε ένα στόχο – ένα όνειρο και αντί να περιμένει να «συνωμοτήσει το σύμπαν» για να πραγματοποιηθεί, δούλευε για αυτόν με νύχια και με δόντια, έδωσε την ψυχή του – πέθανε για αυτό.

Ο Τσε μου θυμίζει τον Σπαρτιάτη που φεύγοντας για την μάχη δεν είχε και πολλές επιλογές ... «η ταν η επί τας». Το προσωπικό όνειρο του Τσε, το εσωτερικό του κίνητρο, πρέπει να ήταν τόσο δυνατό όσο και τα λόγια της Σπαρτιάτισσας μάνας, συζύγου, αδελφής, κόρης που κέλευε με ανείπωτη ψυχραιμία ... « Η ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Η ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ».

Λυπάμαι που η κοινωνία που ζούμε, τόσο διαφορετική από αυτή που ονειρεύτηκε ο Τσε, τιμά (sic) την μνήμη του με μια «νεκρόφιλη» φωτογραφία της σωρού του να φιγουράρει στα περισσότερα δελτία ειδήσεων και μια απλή περιγραφή της σύλληψης και της κατόπιν δολοφονίας του τραυματία κομαντάντε.

Λίγο πριν τον σκοτώσουν, ο Βολιβιανός στρατός ανέκρινε τον Τσε ...

• "Είσαι Κουβανός ή Αργεντινός;"
• "Είμαι Κουβανός, Αργεντινός, Βολιβιανός, Περουβιανός, Εκουαδοριανός κ.ο. κ. Με αντιλαμβάνεσαι;
  
• "Και τι σε έκανε να αποφασίσεις να δράσεις στη χώρα μας (Βολιβία);"
• "Μα δεν βλέπετε τις συνθήκες ζωή των χωρικών;, "Ζουν σχεδόν σαν άγριοι, σε συνθήκες φτώχειας που ραγίζουν την καρδιά, έχουν ένα μόνο δωμάτιο όπου κοιμούνται και μαγειρεύουν, δεν έχουν ρούχα να φορέσουν, κι είναι εγκαταλειμμένοι σαν ζώα..."

(απόσπασμα από το βιβλίο του Jon Lee Anderson "Che Guevara. A revolutionary life", Ν. Υόρκη 1997, εκδ. Bantam Press, σ.734-5).

Έζησες και πέθανες για το όνειρό σου που τόσο απλά περιέγραψες. Είσαι γνήσιος Σπαρτιάτης ... Θα γράψω νοερά πάνω στον τάφο σου:

«Ω ξειν αγγέλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείτε ο Τσε, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος»

ioannispk - son of a pirate

Νευρικές αγορές και αγχωμένες επενδύσεις

Νευρικές αγορές και αγχωμένες επενδύσεις

Διάβαζα πρόσφατα το οικονομικό ένθετο μιας Κυριακάτικης εφημερίδας,σταχυολογώ φράσεις που πάντα μου έκαναν εντύπωση
«… οι αγορές αντιδρώντας νευρικά, … οι επενδυτές επέδειξαν αισιοδοξία παρά την νευρικότητα …, οι αγορές έδειξαν ψυχραιμία …»

Πραγματικά είναι εντυπωσιακή η προσπάθεια του επικρατούντος χρηματοοικονομικού γίγνεσθαι να ταυτιστεί με κλασικά ανθρωποκεντρικές έννοιες και ιδιότητες, όπως αυτές της ψυχραιμίας, της υπομονής, της νευρικότητας και άλλες, που αναμφίβολα συνδέονται με νοήμονα όντα.

Είναι όμως αυτή μια προσπάθεια ταύτισης…, ή απλά αυτοί που κινούν τα νήματα των αγορών θέλουν με αυτό τον μάλλον άκομψο τρόπο να κρύψουν τις δικές του αδυναμίες, αποδίδοντας τες στις απρόσωπες και άψυχες – άρα μη νοήμονες αγορές?

Τείνω να πιστεύω ότι κατάφορα προσβάλλοντας την νοημοσύνη όλων μας, οι όροι που συνήθως είναι συνδεδεμένοι με την ανθρώπινη συμπεριφορά έχουν βρει την θέση τους σε όλα τα οικονομικά κείμενα και χρησιμοποιούνται «με ελαφριά τη συνείδηση» σχεδόν από όλους, ειδικούς και μη.

Προσωπικά ενοχλούμε να γνωρίζω ότι μία πτώση στην «Α» μετοχή η στον «Β» δείκτη, προκλήθηκε επειδή ο Mr John Wright εκπρόσωπος της ΒΜΜ Corporation (Big Money Making) στο χρηματιστήριο της τάδε Μητρόπολης, είχε κοιλιακές ενοχλήσεις εκείνο το πρωινό και ως εκ τούτου διακατεχόμενος από αίσθημα δυσφορία ενήργησε νευρικά «συμπαρασύροντας» και τους άλλους επενδυτές και προκαλώντας την πτώση της …

Γιατί πρέπει οι Mr John Wright να ρυθμίζουν τις τύχες των λαών? Γιατί στα χέρια τόσο μα τόσο λίγων να βρίσκονται οι τύχες τόσων πολλών? Πότε θα καταλάβουμε επιτέλους ότι οι Mr John Wright δεν είναι τίποτα άλλο από φερέφωνα ακόμη λιγότερων «δυνάμει νευρικών δυσκοίλιων» που δεν αξίζουν την προσοχή μας στο ελάχιστο? Πότε θα γυρίσουμε για πάντα την πλάτη στο σάπιο χρηματοοικονομικό σύστημα που μας διαφεντεύει χρόνια τώρα?

Κύριε John Wright και όλο σου το συνάφι,

Η ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΗΡΕΜΙΣΤΙΚΑ Η

ΑΔΕΙΑΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗΝ ΓΩΝΙΑ !!!

ioannispk – son of a pirate

Γράμμα προς Στρατιωτικόν Εγκέφαλον – περί Ασύμμετρης απειλής

Γράμμα προς Στρατιωτικόν Εγκέφαλον – περί Ασύμμετρης απειλής


Αγαπητέ κύριε Στρατιωτικέ Εγκέφαλε / Φιλόσοφε,

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα των πυρκαγιών και τις δηλώσεις που ακολούθησαν θα ήθελα να σας παραθέσω μερικές από τις σκέψεις μου, προς βελτίωση της αλληλοκατανοήσεως υμών και ημών και περαιτέρω συζήτηση εν γένη.

Για ναι είμαι ειλικρινής, λίγο κατάλαβα τις πρόσφατες δηλώσεις περί «ΑΣΥΜΜΕΤΡΗΣ ΑΠΕΙΛΗΣ» και με τα ελάχιστα που γνωρίζω, έκανα τους πιο κάτω συλλογισμούς, στα πλαίσια του λογικού συστήματος που κατανοώ.

Έχουμε και λέμε λοιπόν

1.0 Ασύμμετρη εχθροπραξία

Η «ασύμμετρη εχθροπραξία» αναφέρθηκε αρχικά στον πόλεμο μεταξύ των δύο ή περισσότερων προσώπων ή ομάδων των οποίων η σχετική δύναμη διαφέρει σημαντικά. Οι σύγχρονοι στρατιωτικοί «φιλόσοφοι» τείνουν να διευρύνουν αυτό τον όρο για να συμπεριλάβουν την ασυμμετρία όχι μόνο της στρατηγικής αλλά και της πολεμικής τακτικής. Σήμερα η «ασύμμετρη εχθροπραξία» μπορεί να περιγράψει μια στρατιωτική κατάσταση στην οποία δύο εμπόλεμοι άνισης δύναμης αλληλεπιδρούν και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν ο ένας τις αδυναμίες του άλλου. Τέτοιες προσπάθειες περιλαμβάνουν συχνά τις στρατηγικές και την τακτική της «μη συμβατικής εχθροπραξίας», όταν οι «πιο αδύνατοι» εμπλεκόμενοι σε πόλεμο, προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τη μέθοδο αυτή για να αντισταθμίσουν τις ανεπάρκειες σε ποσότητα ή την ποιότητα του έμψυχου και άψυχου υλικού τους.

Παλιά το λέγαμε ανορθόδοξο πόλεμο, αλλά δεν ήταν politically correct.

1.1 Ασύμμετρη απειλή

Η απειλή που εκδηλώνετε από ένα πρόσωπο η ομάδα προς ένα άλλο των οποίων οι σχετικές δυνάμεις διαφέρουν σημαντικά. (Ενδέχεται να καταλήξει σε εχθροπραξία).

2.0 Συμμετρία

Η συμμετρία στην κοινή χρήση εμπεριέχει γενικά δύο αρχικές έννοιες. Η πρώτη είναι μια μη καθορισμένη αίσθηση της αρμονικής ή αισθητικά ευχάριστης αναλογικότητας και ισορροπίας, έτσι ώστε να απεικονίζεται η ομορφιά ή την τελειότητα. Η δεύτερη έννοια είναι μια ακριβής και καθορισμένης με σαφήνεια έννοια ισορροπίας ή «διαμορφωμένης ομοιότητας» που μπορεί να καταδειχθεί ή να αποδειχθεί σύμφωνα με τους κανόνες ενός επίσημου συστήματος όπως π.χ. της γεωμετρίας, της φυσικής ή άλλου.

- Τι είναι ασύμμετρο?
- Ότι δεν είναι συμμετρικό!

Άρα ασύμμετρο σύμφωνα με το ορισμό της συμμετρίας είναι αυτό που δεν εμπεριέχει ομορφιά, αρμονία, τελειότητα και δεν αποδεικνύεται στα πλαίσια επισήμων συστημάτων.

Δηλαδή κύριε «στρατιωτικέ και πολιτικέ μου φιλόσοφε» ασύμμετρη απειλή είναι αυτή που δεν είναι αρμονική – όμορφη – αισθητικά ευχάριστη κτλ, διότι επίσημο σύστημα πολέμου ευτυχώς ακόμα δεν υπάρχει.

Ρε μπας και πρέπει να δείτε κανένα ψυχολόγο? Έχω ακούσει για πολλές λαγνείες, αλλά «ΑΠΕΙΛΟ-ΛΑΓΝΕΙΑ» πρώτη φορά συναντώ.

Τι είναι αυτά τα πράγματα? Γιατί πρέπει ακόμα και στην κορύφωση της καταστροφής όταν ακόμα ούτε τους νεκρούς καλά – καλά δεν προλάβαμε να μετρήσουμε, να γινόμαστε υποχείρια των «επικοινωνιολόγων»? Γιατί πρέπει να αραδιάζουμε ένα σωρό ακατανόητες φράσεις για να καλύψουμε τα ακάλυπτα?

ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ Η POLITICAL CORRECTNESS !

Δεν πρόκειται για ασύμμετρη απειλή αλλά για υπέρμετρη βλακεία – αμορφωσιά και παντελή έλλειψη αγάπης προς τον εαυτό μας και τους συνανθρώπους μας.

Με ντροπή

ioannispk – son of a pirate

Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007

Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007

Πολλοί αποκάλεσαν αυτή την ημέρα – Μαύρη!

Από το πρωί της Παρασκευής εκατοντάδες φωτιές ξέσπασαν στον Ελλαδικό χώρο, κατακαίοντας δάση και περιουσίες, παίρνοντας ζωές. Η έκταση ήταν τέτοια που ακόμα και μετά από πολλές μέρες η κατάσβεση, παρ’ όλες τις προσπάθειες δεν ήταν δυνατή.

Ανθρώπινη, οικολογική και οικονομική καταστροφή – ΑΝΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ!

Οι αρχές συνέλαβαν κάποιους με την κατηγορία του εμπρησμού, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, εντόπισαν κάποια περιστατικά ατυχημάτων, ενώ τα διάφορα σενάρια, φαιδρά, συνωμοσίας, εθνικιστικά, πολιτικών συμφερόντων, ρατσιστικά, και άλλα δίνουν και παίρνουν – ρίχνοντας λάδι στην φωτιά.

Έχει γίνει πολύ λόγος για τις καταστροφές και ως εκ τούτου αισθάνομαι ότι είναι περισσότερο από περιττό να προσθέσω οτιδήποτε. Λίγος λόγος όμως έγινε για το αντίκτυπο που έχουν οι φυσικές καταστροφές στην κοινωνική συμπεριφορά των πολιτών όταν αυτές συμβαίνουν.

Θα περίμενε κανείς ότι η πολιτεία δια μέσου των μελών της «ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ» και όχι οι εκάστοτε κυβερνήσεις, σύσσωμη θα συνέπασχε στην καταστροφή και κάθε ενεργό κοινωνικό μέλος, ανάλογα με τις δυνάμεις του θα ήταν αρωγός στην κατάσταση.

Δυστυχώς για μια ακόμα φορά τα πράγματα δεν έγιναν έτσι. Οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς έχουν μετατρέψει την αλληλεγγύη σε άκρατο ανταγωνισμό χωρίς όρια, όχι μόνο στις επιχειρήσεις και το εμπόριο, αλλά σε κάθε μορφή της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Οργισμένοι, θλημένοι, προδομένοι, ήταν όσοι υπέφεραν η τα συμφέροντα τους διαταράχτηκαν με το ένα η τον άλλο τρόπο. Όλοι οι υπόλοιποι παραμείναμε ανεγκέφαλα ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ. Συνεχίσαμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές και εκδρομές στην φύση (όση απέμεινε), συμμετείχαμε σε κάθε μορφής ψυχαγωγικά θεάματα και εκδηλώσεις και γενικά περάσαμε πολύ καλά. Μοναχά η σημαία στην ακρόπολη έμεινε να κυματίζει μεσίστια, να θυμίζει την ωμή πραγματικότητα.

Ντρέπομαι ειλικρινά που την ώρα που συνεβαίνανε όλα αυτά δεν μου πέρασε καν από το μυαλό να διακόψω το Σαββατοκύριακό μου έστω για να συμμετάσχω νοερά στην θλίψη που θα νοιώσουν οι απόγονοι μου όταν δεν θα μπορούν πια να κάνουν εκδρομές στην φύση και να διασκεδάζουν ξάνοιαστα.

Δεν ξέρω γιατί φτάσαμε να καίγεται όλη η Ελλάδα και γιατί η κρατική μηχανή δεν μπορεί να ελέγξει τέτοιες καταστάσεις. Ίσως και να μην μάθω ποτέ, ίσως να μην χρειάζεται κιόλας. Η Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007 δίδαξε – αποκάλυψε, άλλο ένα καινό στην κοινωνική μου μόρφωση. Έδειξε την ανάγκη να ξεθάψω (και ίσως όχι μόνο εγώ) το συναίσθημα της αλληλεγγύης που μάλλον προσπαθώ να κρύψω τρομαγμένος από την ανασφάλεια του σύγχρονου κόσμου.

• Ποιος θα ξανα-διδάξει την αλληλεγγύη στους ανθρώπους, αφού προφανώς και η κοινωνία και οι μηχανισμοί της αλλά και οι θρησκείες απέτυχαν?
  
  
• Ποιος θα βροντοφωνάξει ότι ανεγκέφαλος ψυχή δεν υπάρχει και ματαιοπονούμε αν προσπαθούμε να διασφαλίσουμε την αιωνιότητα μιας τέτοιας?
  

ioannispk – son of a pirate

Ηλέκτρα

Ηλέκτρα

Διάβασα πρόσφατα το πιο κάτω σχόλιο με αφορμή την παράσταση ΗΛΕΚΤΡΑ που δόθηκε στην Επίδαυρο.

«Δίχασε η τολμηρή "Ηλέκτρα"»

«Δέος προκάλεσε η θεατρική παράσταση του Πίτερ Στάιν «Ηλέκτρα» που ανέβηκε για δύο μόνο παραστάσεις στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Οι πρωταγωνιστές έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και ιδιαίτερη μνεία έγινε, από τους παρευρισκομένους, για το ερμηνευτικό ταλέντο της πρωτοεμφανιζόμενης Στεφανίας Γουλιώτη στο ρόλο της Ηλέκτρας. Ωστόσο, δίχασε το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της παράστασης και όταν ο Ορέστης (Αποστόλης Τότσικας) οδηγεί την Κλυταιμνήστρα στο παλάτι για να την σκοτώσει, η Ηλέκτρα σκίζει τα ρούχα της μένοντας τελείως γυμνή.»

Πιο κάτω γράφει ότι η παράσταση δόθηκε στην μνήμη του Ν Κούρκουλου και την παρακολούθησαν λέει ένα σωρό επώνυμοι επαΐοντες και ανώνυμοι (προφανώς αδαείς σαν και μένα). Διχάστηκαν λέει οι αυθεντίες, τι πράγματα είναι αυτά γυμνό κορμί στη Επίδαυρο και μάλιστα σε αρχαία τραγωδία!
Ν Τ Ρ Ο Π Η !!!

Τι κρίμα παιδιά που σας διχάσανε. Πραγματικά λυπάμαι, θα προσεύχομαι στον συναινετικό Δία να σας μονιάσει.. Τώρα τι θα απογίνετε έτσι διχασμένοι που είστε? Δεν πάτε καμιά βόλτα μέχρι το αρχαιολογικό μουσείο να ξεσκάσετε μη και ανοίξει το μυαλό σας - και δείτε την πραγματική ομορφιά που κρύβει το ανθρώπινο σώμα και που ξέρεις μπορεί και να ξε-διχαστείτε μετά.

Γιατί πρέπει να έχει η τέχνη όρια και σταθμά? Γιατί δεν την αφήνουν να εκφραστεί ελεύθερη αλλά την χαλιναγωγούν με δήθεν διχασμούς , πρότυπα και κανόνες?

Παρότι αδαής λαμβάνω το θάρρος να ευχαριστήσω εκ μέρους της τέχνης τους θεατές της παράστασης και τους παρακαλώ να την αφήσουν ήσυχη να εκφράζετε όπως της αρέσει, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα συνεχίσουμε να παράγουμε πολιτισμό.

Γνωρίζω ότι μέσα στα καλά και αξιόλογα θα υπάρχουν και παράγωγα τέχνης ενδεχομένως όχι ποιοτικά. Αντί όμως να προσπαθούμε να τα εξαλείψουμε καλύτερα είναι να μορφώνουμε την κοινωνία έτσι ώστε μόνη της να κρίνει και να δέχεται η να προσπερνά.

ioannispk – son of a pirate

ΥΓ ... Για φατάσου ΔΕΟΣ ! - Λίγο πιο φειδωλοί με το συναίσθημα παρακαλώ κύριοι επώνυμοι θεατές, γιατί, κανέναν ανώνυμο δεν νομίζω να ρώτησαν.

Ένα παιδί κοιτάει τα άστρα.

Ένα παιδί κοιτάει τα άστρα.

Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να στρέφουν το βλέμμα στα αστέρια? Είναι άραγε ο θαυμασμός και η έκσταση που δημιουργεί το συμπαντικό θαύμα, είναι μήπως η σύγκριση μεγεθών που μειώνει την ανθρώπινη ύπαρξη σε τίποτε περισσότερο από σκόνη, ή μήπως η προσμονή του μέλλοντος και η ανασφάλεια? Αφήνω έξω την αγνή έρευνα (ερασιτεχνική και μη) για προφανείς λόγους.

Ο Μενέλαος Λουντέμης στο μυθιστόρημά του – γραμμένο σε μια άλλη εποχή, παρά τις αντιξοότητες του ήρωά του (Μέλιου) αλλά και τις δικές του πέρναγε ένα μήνυμα αισιοδοξίας (αν και καλά κρυμμένο). Είχε ίσως λιγότερο άγχος για το αύριο.

Σήμερα ο άνθρωπος “Star Gazer” κοιτά τα άστρα με την αγωνία ότι αυτό που βλέπει δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παρελθόν την εξέλιξη του οποίου απλά δεν έχει ακόμα βιώσει, η αυτή δεν έχει φθάσει ακόμα στην δική του κοσμική γωνιά από τις εσχατιές του σύμπαντος. Βέβαια δεν παύει να θαυμάζει την «Δημιουργία» είτε την πιστεύει είτε όχι. Το ερώτημα όμως της εξέλιξης το παρελθόντος που παρατηρεί τον βασανίζει.

Ο άνθρωπος κατέφευγε στα άστρα για να διαβάσει το μέλλον σχεδόν από τότε που σήκωσε το βλέμμα του από το χώμα – πρωτάνθρωπος. Δεν είναι αξιοπρόσεκτο ότι πάντα ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων κοιτούσε το συμπαντικό παρελθόν για να διαβάσει το μέλλον ?

Το θέμα κατά την γνώμη μου δεν είναι τι κοιτάμε για να μάθουμε το μέλλον, αλλά γιατί ενδιαφερόμαστε για αυτό και περισσότερο γιατί όσο περισσότερο προοδεύουμε τόσο περισσότερο αγωνιούμε να μάθουμε το μέλλον μας.

ioannispk – son of a pirate

Κριτήριο ρίψης στον Καιάδα

Κριτήριο ρίψης στον Καιάδα

Πρόσφατα ο φίλος μου ΑΑΔ μου είπε ότι σύμφωνα με την μυθολογία, ένα από τα κριτήρια για την ρίψη των ενηλίκων στον Καιάδα ήταν η ικανότητα να διακρίνουν (προφανώς με γυμνό μάτι) ότι ένα από τα άστρα στην Μεγάλη Άρκτο είναι διπλό!

Πραγματικά ένοιωσα ρίγος διότι μύωψ ων από παιδί όχι μόνο το διπλό άστρο δεν καταφέρνω να δω με γυμνό μάτι αλλά ούτε τον ίδιο τον αστερισμό της μεγάλης άρκτου.

Αναρωτιόμουνα λοιπόν πόσο ελαστική μπορεί να έχει γίνει η κοινωνία από τότε μέχρι σήμερα και με προφανή ανακούφιση διαπίστωσα ότι η ύπαρξη μου η ίδια οφείλετε σε αυτήν ακριβώς την ελαστικότητα και προσαρμοστικότητα της κοινωνίας, απέναντι σε άτομα σαν και εμένα που και ο ίδιος ο στρατός καθαρά χαρακτήρισε Ι2.

Το θέμα όμως είναι μήπως η ελαστικότητα αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από μια απλή αλλαγή στους κανόνες του παιχνιδιού, έτσι ώστε να επιτρέπετε η ύπαρξη – με την στενή της έννοια (η οποία άλλωστε είναι αναφαίρετο δικαίωμα), αλλά από την άλλη να διατηρείτε ένα είδος Καιάδα, ώστε πάντα να απάλαστε η κοινωνία από ενοχλήσεις και γενικά ότι δεν είναι εναρμονισμένο με τις τρέχουσες «μόδες».

Για να πάω τα πράγματα πάρα πέρα αναρωτιέμαι μήπως και τα κριτήρια του Καιάδα (αλλά και ο ίδιος ο Καιάδας) έχουν αλλάξει σήμερα σε τέτοιο βαθμό που έχουν γίνει δυσδιάκριτα από ένα κοντόφθαλμο μύωπα και αδαή σαν και μένα.

Για φανταστείτε η ρίψη στον Καιάδα να είναι ας πούμε η εξαίρεση από το κοινωνικό- πολιτικό-οικονομικό γίγνεσθαι. Να καταδικαστείς λέει στην αιώνια παθητική θέαση της διαμόρφωσης του μέλλοντος του δικού σου και των απογόνων σου. Να γίνεις απαραίτητο μεν όργανο για την διατήρηση του πλούτου και της ευημερίας, αλλά μερδικό στην χαρά και τι δίκιο να μην έχεις. Μάλιστα λέει να είναι τα κριτήρια ρίψης τόσο αυστηρά που μονάχα ένα 5 άντε 10 στα εκατό να την γλυτώνει.

ΑΥΤΟΣ είναι ΚΑΙΑΔΑΣ! Ευτυχώς που γραμμένος στα βιβλία δεν υπάρχει (ακόμα τουλάχιστον) και παραμένει μονάχα στην άρρωστη φαντασία μερικών.

Άντε καλό χειμώνα και θα σας δω στο καφέ της Φλαμουριάς, μετά την διόρθωση του εγκλήματος σκέψης (δανείζομαι το thought crime από το 1984 του George Orwell) που διαπράττετε διαβάζοντας αυτό το κείμενο.

ioannispk- son of a pirate

Παράπλευρα οφέλη

Παράπλευρα οφέλη

Στην αρχαία Ελλάδα διοργανώνονταν αγώνες και γιορτές για να δοξάζονται οι Θεοί και φυσικά να τέρπετε και ο λαός. Το γεγονός ότι μέρος του οφέλους από τέτοιες διοργανώσεις το καρπώνονταν οι άρχοντες, είναι ας πούμε «side effect» η «παράπλευρο όφελος».

Οι Ρωμαίοι ακολούθησαν και επαύξησαν την πεπατημένη οδό της λαϊκής τέρψης για να μείνει μέχρι σήμερα το γνωστό «άρτος και θεάματα». Φυσικά τα … παράπλευρα οφέλη ποτέ δεν έχασαν την αξία τους. Αντίθετα ισχυροποιήθηκαν και μελετήθηκε η παροχή άρτου και θεαμάτων, έτσι ώστε να μεγιστοποιείται το παράπλευρο όφελος.

Ακολούθησαν οι Βυζαντινοί και αργότερα οι μεσαιωνικοί φεουδάρχες που παρόλο τον σκοταδισμό που προωθούσαν στις επιστήμες, τις τέχνες και τον πολιτισμό γενικότερα δεν αγνόησαν ποτέ την αξία των λαϊκών πανηγυριών, προς ίδιο όφελος.

Ο τοπικός ηγεμόνας διασκέδαζε τον λαό προσφέροντας κατά την παλιά δοκιμασμένη συνταγή, φαγητό και θέαμα και με την ευκαιρία διάλεγε και το πρωτοπαλίκαρο του, έτσι ώστε να διασφαλίζει την ηγεμονία του στο διηνεκές, θυμίζοντας στο λαό την θέση του.

Στις μέρες μας δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα. Απλά ανάλογα με το οικονομικό μοντέλο που διαλέγουν οι κοινωνίες ως καταλληλότερο για την ανάπτυξή τους, οι λαϊκές γιορτές είτε οργανώνονται από το κράτος είτε από φιλόδοξους τοπικούς – δυνάμει – άρχοντες (σατραπίσκους τε και μη), είτε από εταιρείες σε ρόλο ηγεμόνα, σε ποσόστωση που ορίζει το οικονομικό-πολιτικό μοντέλο.

Ποιος είπε ότι η φεουδαρχική νοοτροπία πέθανε? Δεν πέθανε είναι εδώ και φωλιάζει στις ψυχές όλων μας, αφού με κάθε ευκαιρία ο καθένας μας ξεθάβει από τα τρίσβαθα του είναι του τον μεσαιωνικό ηγεμονίσκο.

Είναι άραγε δυνατόν να περιμένουμε τις κοινωνίες να αναπτυχθούν και να αυτό-οργανωθούν, εξοστρακίζοντας την τάση του φεουδαρχισμού που εξωτερικεύει ο καθένας μας μόλις αποκτήσει ίχνη ισχύος και πλουτισμού, που κατά την γνώμη μου είναι μια καθαρή κοινωνική στρέβλωση?

Το οικονομικό μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού πρόσφατα αποδείχθηκε ατελέσφορο, διότι προϋποθέτει να γνωρίζουν όλοι οι συμμετέχοντες τέλεια τους κανόνες της αγοράς (το βραβείο Νόμπελ Οικονομίας το 2001 δόθηκε στον Josef Stiglinz που είπε περίπου αυτό μέσα από τα θέματα της λεγόμενης ασύμμετρης πληροφόρησης).

Μήπως είναι καιρός να αναθεωρήσουμε και το κοινωνικό μοντέλο που απορρέει από τις αρχές του νεοφιλελεθερισμού και να αναζητήσουμε κάτι καλύτερο, αφού είναι καθαρό ότι όσα δοκιμάσαμε μέχρι τώρα (αντίστοιχα πολιτικών συστήματα π.χ. τυραννία, μοναρχία, ολοκληρωτισμός, φασισμός, κομουνισμός, λαϊκές δημοκρατίες, σοσιαλισμός, πεφωτισμένες δημοκρατίες, ολιγαρχίες, θρησκοκρατίες, ηγεμονίες κτλ) δεν μας ικανοποίησαν.

Μήπως είναι καιρός να αρχίσουμε δειλά να λέμε ΟΧΙ στις εκφράσεις κοινωνικής στρέβλωσης όπως αυτές μορφοποιούνται μέσα από τα επιχορηγούμενα πανηγύρια?

ΟΧΙ άλλο άρτο και θέαμα! ΧΟΡΤΑΣΑΜΕ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ. Οι ψυχές μας και το πνεύμα μας πεινάει για μόρφωση, δικαιοσύνη και σεβασμό.

Το ΑΕΠ μας μπορεί να αυξάνεται αλλά εκτός του γεγονότος ότι ο μέσος πολίτης ΤΗΣ ΓΗΣ είναι φτωχότερος, αυτό που σίγουρα είναι φτωχότερο είναι το ίχνος που αφήνει στην ιστορία και στις ψυχές μας ο πολιτισμός που παράγουμε. Για τα οικονομικά μας υπάρχουν ένα σωρό προτάσεις. Πώς να βελτιωθεί η στρέβλωση στην αγορά, πώς να ομαλοποιήσουμε την αταξία που θα προκαλέσει η απελευθέρωση της εργασίας, πώς να εξασφαλίσουμε την αειφόρο μας ανάπτυξη.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΑΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ?

Προς το παρόν επαφιόμαστε στα χέρια των διαφόρων επίδοξων διοργανωτών λαϊκών γιορτών προς τέρψη του λαού, ίδιο όφελος φυσικά και με την λήθη για τα παρελθόντα και την τύφλωση για τα μέλλοντα εξασφαλισμένη.

Δόξα τη μακροθυμία σου και την γενναιοδωρία σου κύριε Χ που μας ταΐσες, μας πότισες και εύφρανες τα ματάκια μας με τα ωραία και θαυμαστά του κόσμου. Δεν ξέρω γιατί αλλά στο μυαλό μου ήρθε ένα απλοϊκό τραγουδάκι των αρχών του 1980 - Elusion, It’s just an elusion.

ioannispk – son of a pirate

Ο Μπάρμπα Γιαννούλης

Ο Μπάρμπα Γιαννούλης


Ο μπάρμπα Γιαννούλης ήτανε θείος της γιαγιάς μου που έζησε μεταξύ 1870 και 1940 περίπου. Ήταν τσαγκάρης στο επάγγελμα και μάλιστα καλός αφού έμαθε την τέχνη στην Πόλη. Ο μπάρμπα Γιαννούλης γύρισε στο χωριό μεσήλικας και συνέχισε να φτιάχνει παπούτσια μέχρι το θάνατό του.

Ήταν ένας γραφικός παράξενος – ΠΟΛΥ παράξενος άνθρωπος και απίστευτα μισογύνης. Τόσο που γυναικεία παπούτσια αρνειόταν πεισματικά να πιάσει στα χέρια του. Όταν τον ρώταγαν το λόγο έλεγε ότι απλά σιχαινόταν να τα πιάσει αφού οι γυναίκες τα «κατουρούν».

Ο στρημένος τούτος γέρος είχε πολλές σκοτεινές πτυχές στην ζωή του, που οι άκρες τους χάνονταν στα χαρέμια της Πόλης όπου ήταν αποκλειστικός τσαγκάρης και μέγας κατασκευαστής πασουμιών. Ο μπάρμπα Γιαννούλης ήταν όμως όπως λέγανε και «ανοιχτομάτης». Τα μάτια του βλέπανε τα όμορφα και κατά που λέγανε αυτοί που ξέρανε πρόσωπα και πράγματα, «ο διάολος που ‘χε στο παντελόνι του δεν τον άφηνε να ησυχάσει». Ο ίδιος δεν έλεγε τίποτα απολύτως!

Οι χανούμησες αντίθετα με το ότι πιθανόν να πιστεύουν οι περισσότεροι ήταν (και ίσως να συνεχίζουν να είναι) σεξουαλικώς στερημένα άτομα, και απ’ ότι φαίνεται ο μπάρμπα Γιαννούλης δρόσιζε τους κρυφούς κήπους πίσω από τα καφασωτά. Οι κακίες γλώσσες λέγανε πως τον πήρανε χαμπάρι και πας γι’ αυτό ο σουλτάνος τον ευνούχισε. Έτσι λοιπόν ο πασουμοποιός έγινε τσαγκάρης στο χωριό, έμεινε φυσικά ανύπαντρος, και απίστευτα παράξενος και μισογύνης. Η φιγούρα του τα χούγια του και η συμπεριφορά του τροφοδοτούσαν την τοπική κοινωνία με καύσιμο υλικό για σενάρια και κουτσομπολιά ενώ η παραξενιά του έμεινε να την θυμόνται ακόμα και σήμερα.

Σαν πέθανε δύο μακρινά του ανίψια (ο Διονύσης – Νιόνιος και ο Ανδρέας) έχοντας ακούσει τις διάφορες ιστορίες αποφάσισαν να λύσουν μια για πάντα το μυστήριο. Έτσι λοιπόν με διάφορα προσχήματα ζητούσαν επίμονα να ψάξουν τον πεθαμένο και πριν την ταφή αλλά και κατά την διάρκεια. Το τι έγινε στην κατά τα άλλα πένθιμη τελετή δεν είναι γνωστό αλλά εύκολα μπορεί κανείς να το φανταστεί. Ατυχώς λόγω θρησκευτικών και λαϊκών προκαταλήψεων το μυστήριο δεν διαλευκάνθηκε και παρέμεινε μέχρι σήμερα άλυτο.

Ο μπάρμπα Γιαννούλης έμεινε αθάνατος τις μνήμες της γιαγιάς μου της μάνας μου και τόσων άλλων. Έσωσε μέχρι σήμερα να τον θυμάμαι εγώ και να τον μνημονεύω. Σε ευχαριστώ μπάρμπα για την παράδοση που μου κληρονόμησες και εύχομαι το μουσουλμανικό σου κομμάτι, που όλοι άλλωστε έχουμε μέσα μας, να εισακούστηκε και τώρα να βλέπεις τα όμορφα, ανάμεσα στα «ουρί» του παραδείσου, με το πάθος σου για του κήπους πίσω από τα καφασωτά ασίγαστο.

ioannispk – son of a pirate

Pugiza Titelu

Pugiza Titelu

Διάβαζα πρόσφατα ότι επιστήμονες στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν τους μηχανισμούς που δημιουργούν την γλώσσα, έβαλαν τον κατάλληλο αλγόριθμο σε δύο ρομπότ με την εντολή να περιγράφουν (με ήχους) το ένα στο άλλο την θέση μιας μικρής μπάλας μέσα στον χώρο που βρίσκονταν.

Στην αρχή τα ρομπότ έβγαζαν βρεφικούς ήχους, αλλά πολύ σύντομα «ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ» σε ένα κοινό κώδικα επικοινωνίας. Για παράδειγμα «Pugiza Titelu» σημάνει «η μπάλα σταμάτησε αριστερά μου». Αξιοθαύμαστο !

Σχεδόν ταυτόχρονα άκουγα στις ειδήσεις για το τραγικό ατύχημα με την έκρηξη σε πετρελαιοφόρο στο Πέραμα που είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο δύο ανθρώπων. Με λύπη συνειδητοποίησα ότι εμείς, οι άνθρωποι των καραβιών, ανήκουμε σε ένα άλλο κόσμο, μιλάμε άλλη γλώσσα και οι ιδιαιτερότητες του εργασιακού μας περιβάλλοντος δύσκολα γίνονται κατανοητές. Ο πιο κάτω διάλογος μεταξύ δημοσιογράφου και ενός ναυτεργάτη είναι χαρακτηριστικός.

- Τι συνέβη κατά την γνώμη σας?
- Πήγαν να βγάλουν ένα «βάλφ» και … (η δημοσιογράφος διακόπτει)
- Τι είναι «βάλφ»?
- … Ας πούμε είναι κάτι που συνδέει και απομονώνει δυο σωλήνες και βρίσκετε ανάμεσα σε δύο «φλάντζες».
- Τι είναι «φλάντζες»?
- …
Πάλι καλά που η δημοσιογράφος είχε το θάρρος να ρωτήσει στον αέρα. Τελικά αφού δεν κατάφεραν να συνεννοηθούν ο ναυτεργάτης έφυγε και η δημοσιογράφος έβγαλε τα δικά της συμπεράσματα, με το γνώριμο ύφος του επαΐοντος που διακρίνει αρκετούς από τους εκπροσώπους αυτού του επαγγέλματος.

Μήπως ήλθε η ώρα να διδαχτούμε κάτι από τα ρομπότ?

ioannispk – son of a pirate

Ένας καλός πειρατής

Ένας καλός πειρατής

Ένας πειρατής που σέβεται την παράδοσή του δεν αρκεί να κουρσεύει μόνο τους άλλους. Αν είναι πραγματικός κουρσάρος μέχρι το κόκαλο ούτε το εαυτό του δεν πρέπει να αφήνει σε ησυχία.

Για τούτο λοιπόν και αποφάσισα να κουρσέψω τις ίδιες μου τις ιδέες και να τις πουλήσω (ακριβά η φτηνά δεν έχει σημασία), όχι στο παζάρι της ALTAMIRA αλλά σε μια άλλη ιντερνετική γωνιά, με άλλους κανόνες.

Γεννήθηκε λοιπό το “A Pirate’s Mobile Blog” http://sonofapirate.blogspot.com/

Δεν είναι τίποτα σπουδαίο, απλά εικόνες που κατά καιρούς βλέπω στα ταξίδια και τις περιπλανήσεις μου, την ώρα που τις βλέπω τις περισσότερες φορές, με την βοήθεια της τεχνολογίας της κινητής τηλεφωνίας.

ioannispk – son of a pirate

Επίσκεψη στους Άγιους Τόπους

Επίσκεψη στους Άγιους Τόπους

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μετά την επίσκεψή μου στους Άγιους Τόπους έφυγα από την Ιερή πόλη πολύ μπερδεμένος. Ίσως να φταίει το συνονθύλευμα των πολιτισμών και των θρησκειών που διαγκωνίζονται για την σωτηρία των ψυχών μας, ίσως ακόμα και να μην ήμουνα κατάλληλα προετοιμασμένος για μια τέτοια επίσκεψη.

Η ουσία παραμένει ότι έφυγα γεμάτος σκέψεις και με μια πικρή γεύση στο στόμα. Αν με ρωτήσει κάποιος τι θα προτιμούσα – τι θα ήθελα να αλλάξω, δεν νομίζω ότι θα έβρισκα εύκολη απάντηση.

Ανεξάρτητα όμως από όλα, γεγονός παραμένει ότι η συνύπαρξη τόσων διαφορετικών ανθρώπων σε ένα τόσο μικρό μέρος και για τόσα πολλά χρόνια είναι από μόνη της εντυπωσιακή. Φεύγοντας μου ήλθε στο μυαλό ένα παλιό ποίημα του Ορέστη Λάσκου, το Παρίσι, που παραθέτω αυτούσιο, περισσότερο γιατί μου αρέσει το αδιέξοδο που δημιουργεί με την πρότασή του, παρά γιατί ταιριάζει με την περίπτωσή μου .

Δικός μου σκοπός ζωής δεν υπήρξε ακριβώς αυτή η επίσκεψη, αφού πιστεύω ότι αν θέλει κανείς να βρει την ηρεμία της ψυχής του δεν είναι ανάγκη να ανατρέξει στην γενέτειρα μήτρα του. Μπορεί να « μηδενίσει » την ζωή του και να ξαναγεννηθεί όπου και να βρίσκεται, αρκεί να αναζωπυρώσει τις γενεσιουργές δυνάμεις που κρύβονται μέσα του.

Ένα κατάλαβα πάντως, ότι ο Θεός πρέπει να είναι μια πολύ μα πολύ ανεκτική οντότητα, αφού δέχεται το χάος που επικρατεί – πάντα δήθεν στο Όνομά Του και δεν πατάει το γνωστό «RESET».

ioannispk – son of a pirate

Παρίσι – Ορέστης Λάσκος

"Ξέρω έναν κύριο παράξενο πολύ
που λόγια πάντα αλλόκοτα μιλεί
για το Παρίσι
στην συντροφιά μας όταν έρθει να καθίσει.
Λένε γι' αυτόν
πως από τα μαθητικά του χρόνια είχεν ορίσει,
μοναδικό
μες στη ζωή του ιδανικό
να πάει στο Παρίσι.
Χρόνια και χρόνια τον μεθούσε
τ' ονειρεμένο αυτό ταξίδι
που ποθούσε.
Παντού για 'κείνο συζητούσε
μες στα όνειρά του αυτό θωρούσε
τόσο, που ο πόθος του με τον καιρό
του 'γινε μες στην ύπαρξή του ένα στολίδι
λαμπερό.

Να πάει στο Παρίσι...
Για το ταξίδι αυτό σκότωνε φευγαλέες επιθυμίες
και έκανε αιματηρές οικονομίες
για να το πραγματοποιήσει.
Να πάει στο Παρίσι...

Και να,
που κάποια μέρα στα στερνά
το κατορθώνει.
Κι ένα πρωί μέσα στου τρένου ένα βαγόνι
για το Παρίσι μεθυσμένος ξεκινά.
Μα,
μόλις αντίκρισε μακριά τον πύργο του ’ιφελ
ν' αχνοδιαγράφεται στο φόντο τ' ουρανού,
φριχτή μια σκέψη εισόρμησε στην κάμαρα
του νου.
Κι ύστερα; Κι ύστερα τι θα γινόταν;
Πώς θα μπορούσε πια να ζήσει
με δίχως τη λαχτάρα αυτή για το Παρίσι;
Γιατί ένιωθε τώρα καλά πως όταν
σε λίγο στο Παρίσι θα βρισκόταν
μέσα σ' ελάχιστο διάστημα ασφαλώς,
θα το βαριόταν.
Και τότε;

Και τότε
πήρε μια τεράστια απόφαση
που ως τώρα δεν ευρέθηκε να του τη συγχωρέσει
κανείς.

Αντί να προχωρήσει στο Παρίσι
κατέβηκε σ' ένα προάστιο
στο Σαιν Ντενίς.
Και το πρωί από την ίδια οδό
ξανάρθε εδώ.
Και τώρα, σαν και τότε προτού φύγει πάλι.
με μια λαχτάρα σαν και πριν μεγάλη,
μιλάει και λέει παντού, πως έχει ορίσει
μοναδικό
μες στη ζωή του ιδανικό
να πάει στο Παρίσι"

Ο Τεμπέλης Ξυλοκόπος

Ο Τεμπέλης Ξυλοκόπος

Πολλά χρόνια πριν σε ένα φτωχικό σπίτι το ανδρόγυνο μάλωνε. Οι καβγάδες τους ήταν καθημερινοί και είχαν πάντα σαν αιτία ένα λόγο. Τον ίδιο που βασανίζει πολλά ζευγάρια ακόμα και σήμερα. Τα χρήματα που είχαν ήταν λίγα.

Ο άνδρας πήγαινε στο δάσος κάθε μέρα για να κόψει ξύλα που μετά τα πούλαγε στην αγορά. Η γυναίκα έμενε στο σπίτι και ασχολιόταν με τις εκεί δουλείες.

Ο άνδρας έφευγε πρωί για το δάσος, μα κατέληγε πάντα να φθάσει στην αγορά τελευταίος και με κακής ποιότητας ξύλα και αυτό γιατί ήταν αργοκίνητος, οκνηρός και μάλλον δεν γνώριζε την δουλεία του ξυλοκόπου όσο έπρεπε, άσε που δεν του πολυάρεσε κιόλας. Φυσικό ήταν λοιπόν να μην έχει το απαιτούμενο εισόδημα από την εργασία του σε σχέση με τους άλλους ξυλοκόπους.

Οκνηρός και κουτούτσικος μπορεί να ήταν, αλλά από την άλλη πλευρά ήταν και αρκετά πονηρός, ώστε να βάλει το μυαλό του να σκεφτεί ένα τρόπο να γλιτώσει από την γκρίνια της γυναίκας του.

Με πρόφαση ένα δήθεν πόνο στην μέση του που τον εμπόδιζε να δουλέψει, και λέγοντας ότι θέλει να σκεφτεί τι άλλο να κάνει αφού η δουλεία του ξυλοκόπου δεν είχε πια μέλλον, έψαξε λοιπόν και βρήκε ένα εργάτη και του είπε.
«Θα σε πληρώνω να πηγαίνεις για ξύλα στην θέση μου». Στην γυναίκα του ανακοίνωσε πως θα γίνει έμπορος ξυλείας.

Ο εργάτης πήγαινε για ξύλα εκεί που το έλεγε ο ξυλοκόπος εργοδότης του, έπαιρνε το μεροκάματο και έδινε στον ξυλοκόπο τα ξύλα που έκοβε. Αυτός με την σειρά του τα πούλαγε. Αφού όμως ο εργάτης δεν ήταν ξυλοκόπος και απλά πήγαινε να κόψει ξύλα όπου του έλεγαν, ούτε καλή ποιότητα έφερνε ούτε ποσότητα – παρ’ όλο που δούλευε σκληρά, άσε που ποτέ δεν είχε και ακονισμένα τσεκούρια. Έτσι λοιπόν το πρόβλημα παρέμενε, αφού τα έσοδα δεν αυξάνονταν και η γκρίνια συνεχίζονταν.
Όμως τώρα ο ξυλοκόπος είχε κάποιον να κατηγορεί. Έλεγε στην γυναίκα του.

«Δεν φταίω εγώ! Ο εργάτης είναι κακός και άτιμος» Έτσι με αυτή την δικαιολογία η γυναίκα του δεν του γκρίνιαζε και τόσο πολύ. Ο ίδιος βρήκε την ησυχία του και απέκτησε χωρίς προσπάθεια σεβασμό και υπόσταση, αφού μπορούσε να πηγαίνει στα καφενεία και να συζητά με τους άλλους εμπόρους τα προβλήματα της δουλειάς τους, για όλα τα κακά της οποίας φυσικά πάντα φταίγανε κάποιοι άμοιροι άλλοι και ποτέ οι ίδιοι και οι επιλογές τους.

ioannispk-son of a pirate

Διαχειρήσιμες ποσότητες και Ανθρώπινοι πόροι

Διαχειρήσιμες ποσότητες και Ανθρώπινοι πόροι

Απόσπασμα από το Καπνισμένο Τσουκάλι του Γιάννη Ρίτσου

Και να αδελφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα.
Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ' όλες τις καρδιές, σ' όλα τα χείλη.
'Ετσι να λέμε πια τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη.
Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε,
"Τέτοια ποιήματα, σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα."
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ' τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.

Κάποτε πίστευα ότι το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου είναι προφητικό. Ότι περιγράφει ένα κόσμο που όπου να ‘ναι έρχεται να μας αγκαλιάσει όλους και να διαφεντεύει η αλληλοκατανόηση και η απλότητα σε κάθε μορφή ανθρώπινης δραστηριότητας.

Σήμερα – χρόνια μετά αναρωτιέμαι αν ο Ρίτσος δεν εξέφρασε τίποτα άλλο από αυτό που αποκαλούμε στα αγγλικά «wishful thinking». Για τι τελικά νομίζω πως όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο περιπλέκεται η ανθρώπινη έκφραση και τόσο πιο δύσκολο γίνετε συμφωνήσουν οι κοινωνίες και φυσικά τα μέλη τους.

Η ανταλλαγή ιδεών, έτσι τουλάχιστον όπως παρουσιάζεται στα πλαίσια οργανισμών, συλλόγων, πολιτικών κομμάτων, κρατών κτλ, συχνά εντάσσεται σε ένα παιχνίδι επίδειξης δύναμης και αντί να είναι διαδικασία αμοιβαίας βελτίωσης και προόδου, καταλήγει σε στείρο ανταγωνισμό. Με τον τρόπο αυτό οδηγούμαστε στην απομόνωση (όχι απαραίτητα κοινωνική) και φυσικά στην πνευματική φθορά που κάνει τον άνθρωπο «διαχειρήσιμη ποσότητα» αντί για σκεπτόμενη κοινωνική μονάδα.

Δεν θέλω να είμαι «διαχειρήσιμη ποσότητα» και δεν επιθυμώ τίποτα τέτοιο για κανένα! Δεν μου αρέσει ούτε ο όρος «ανθρώπινοι πόροι». Έχει νομίζω κάτι το μειωτικό μέσα του. Θέλω να δω να μην γίνεται πραγματικότητα η ρήση του Ιερού Αυγουστίνου (αν θυμάμαι καλά) που είπε περίπου ότι «Θα μαζεύονται οι άνθρωποι με όλα τα χαρτιά και τα μολύβια τους, θα συζητούν για ώρες, αλλά δεν θα μπορούν να καταλήξουν πουθενά».

ioannispk – son of a pirate

Ο κακός κύριος Ντί

Ο κακός κύριος Ντί

Δεν είναι μόνο η σκιά η ο ήλιος, ούτε μόνο ο χρόνος που διαμορφώνουν την διάθεση του καθένα μας. Είναι και τα καπρίτσια μιας μικρής χορδής που μας ενώνει με το σύμπαν. Κάθε φορά που τυχαίνει και χτυπά κάτι πάνω της (εσκεμμένα η μη) αυτή πάλετε και η ταλάντωσή της μεταδίδετε σε μας. Αν η ταλάντωση είναι μικρή τότε είμαστε τυχεροί και η ζωή μας, οι σχέσεις μας, ο μικρόκοσμός μας δεν διαταράσσονται πολύ, αλλιώς …

Δεν είμαστε όμως και τελείως άμοιροι ευθύνης, αφού ο καθένας μας τεντώνει την χορδή του, αλλάζοντας έτσι την συχνότητα και το εύρος της ταλάντωσης μόνος του. Βέβαια όσο πιο ισχυρός είναι κάποιος τόσο περισσότερο έλεγχο έχει στην χορδή που τον δένει με το σύμπαν, όσο πιο μικρός η και αδύναμος τόσο πιο ευαίσθητος είναι στις ταλαντώσεις, όσο μικρές και αν είναι. Είναι λοιπόν άραγε και θέμα αδρανείας η χοντροπετσίας η ευαισθησία στις ταλαντώσεις?

Ο κακός κύριος Ντί αρέσκετε να περιδιαβαίνει το σύμπαν και σαν ένα συγκρουόμενο αυτοκινητάκι να τρακάρει επίτηδες στις χορδές των ανθρώπων. Είναι ας πούμε ο κύριος Ντί ένα είδος πένας στις χορδές της κοσμικής κιθάρας. Τώρα θα μου πείς γιατί είναι κακός? Κακός γίνεται όποιος μας βγάζει από την βολή μας, όποιος μπαίνει στον μικρόκοσμό μας και σηκώνει σκόνη? Όχι απαραίτητα αν είναι μόνο σκόνη, αλλά μπορεί και ναι αν πρόκειται για κάτι σπουδαιότερο.

Είναι στα αλήθεια κακός ο κύριος Ντί η μοναχά ιδιόρρυθμος και ζαβολιάρης? Κάτι σαν καλικάντζαρος που παίζει άρπα με τα νεύρα μας? Τι θα γινόμασταν χωρίς τον κύριο Ντί ποιόν θα είχαμε να κατηγορούμε για τα κακώς κείμενα της καθημερινότητας μας?

ioannispk – son of a pirate

Συνθήκες, κανόνες και απόλυτα - Γράμμα στην Ο

Συνθήκες, κανόνες και απόλυτα

Αγαπητή Ο,

Οχι δεν εξαυλώθηκα με το διάβασμα της επιστολής σου. Μπορώ να πω πως την περίμενα κιόλας. Δεν αποτελεί βέβαια «απόλυτη έκφραση βεβαιότητας» η αναμονή μου αυτή, αλλά μόνο μια ας πούμε «συνειδητή συνθήκη» κατά την οποία η απάντηση από μέρους σου δεν ήταν αδύνατη.

Υποθέτω πως όπως σε κάθε ένα γνωστό σε μένα περιβάλλον / σύστημα υπάρχουν οι γραπτοί και οι άγραφοι «κανόνες» που θεσπίζουν τον τρόπο λειτουργίας και ανάπτυξης του συστήματος, έτσι ισχύει και σε στο δικό σου κόσμο. Είναι ας πούμε οι κανόνες "συνειδητές συνθήκες λειτουργίας" τις οποίες γνωρίζουμε, αποδεχόμαστε και σχετίζονται άμεσα με την ταυτότητα του συστήματος μέσα στο οποίο θεσπίζοντε.

Σε αντίθεση όμως με τις κατά "συμφωνία συνειδητές συνθήκες" για στις οποίες αναφέρθηκα πιο πάνω υπάρχουν στον κόσμο μου και οι ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΕΣ συνθήκες, προϊόντα της καθημερινότητας και αποτελέσματα της ψυχολογίας η και των αρχών του καθενός μας. Αυτές είναι και οι πιο επικίνδυνες αφού συχνά καταλήγουν στο ΑΠΟΛΥΤΟ. Δηλαδή αυτό που ο εκφραστής του ζητά να μην δέχεται καμία αμφισβήτηση, να μην υπάρχει καμιά πιθανότητα εξαίρεσης όπως συμβαίνει με τους κανόνες.

Φυσικά όπως γνωρίζεις υπάρχουν ελάχιστα πράγματα για τα οποία μπορούμε να είμαστε απόλυτοι. Τουλάχιστον στο δικό μου κόσμο λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων , ο θάνατος είναι ένα καλό παράδειγμα απολύτου, αλλά υπάρχουν και άλλα. Έτσι πρακτικά οι περισσότερες εκφράσεις απολύτου δεν είναι τίποτα περισσότερο από κανόνες η συνθήκες που λαμβάνουν την μορφή απολύτου, τις περισσότερες φορές δια της επιβολής, είτε λόγω εξουσίας, είτε ασκώντας ψυχολογική βία, είτε οποιαδήποτε άλλη μορφή χειρισμού της ανθρώπινης φύσης.

Η συχνή έκφραση απολύτου από την κάθε μορφή εξουσίας η διοίκησης, αναγκάζει τους δέκτες της, είτε πρόκειται για πολίτες ενός κράτους, είτε για υπαλλήλους εταιρείας, είτε για παίκτες μιας ομάδας κλπ, να αποδέχονται την έκφραση του απολύτου (οικιοθελώς – στην αντίθετη περίπτωση μπορούν να αποχωρήσουν από το σύνολο?), αφού δεν μπορούν να διαπραγματευτούν.

Αυτό που συχνά δεν διακρίνουν οι εραστές της έκφρασης του απολύτου δόγματος, είναι ότι κάθε φορά που εκφράζουν κάτι σαν απόλυτο, αυτό ισχύει μέχρι της αποδείξεως του εναντίου (π.χ ο κόσμος είναι επίπεδος – καταρρίφθηκε). Με την απόδειξη του ενάντιου υπάρχουν αυτόματα και οι παράπλευρες απώλειες, οι οποίες στην περίπτωση των εταιρειών μπορεί να είναι και καταστροφικές, ενώ σε άλλες ο δογματικός διασώζεται με μόνη φθορά τον πληγωμένο εγωισμό του.

Αυτά τα κακά λοιπόν οντότητά μου έχει η έκφραση του απόλυτου σε αντίθεση με την θέσπιση κανόνων στην οποία περίπτωση, κάθε φορά που κάποιος κανόνας δεν επαληθεύεται, όλο που έχεις να κάνεις είναι να χαρακτηρίσεις το γεγονός σαν εξαίρεση, διασώζοντας το γόητρό σου.

Ελπίζω λοιπόν να μην είσουν απόλυτα σίγουρη για την εξαύλωσή μου όπως και εγώ δεν είμουν για την απάντησή σου. Θα αναμένω νέα σου.

Φιλικά

ioannispk - son of a pirate