Pugiza Titelu
Διάβαζα πρόσφατα ότι επιστήμονες στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν τους μηχανισμούς που δημιουργούν την γλώσσα, έβαλαν τον κατάλληλο αλγόριθμο σε δύο ρομπότ με την εντολή να περιγράφουν (με ήχους) το ένα στο άλλο την θέση μιας μικρής μπάλας μέσα στον χώρο που βρίσκονταν.
Στην αρχή τα ρομπότ έβγαζαν βρεφικούς ήχους, αλλά πολύ σύντομα «ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ» σε ένα κοινό κώδικα επικοινωνίας. Για παράδειγμα «Pugiza Titelu» σημάνει «η μπάλα σταμάτησε αριστερά μου». Αξιοθαύμαστο !
Σχεδόν ταυτόχρονα άκουγα στις ειδήσεις για το τραγικό ατύχημα με την έκρηξη σε πετρελαιοφόρο στο Πέραμα που είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο δύο ανθρώπων. Με λύπη συνειδητοποίησα ότι εμείς, οι άνθρωποι των καραβιών, ανήκουμε σε ένα άλλο κόσμο, μιλάμε άλλη γλώσσα και οι ιδιαιτερότητες του εργασιακού μας περιβάλλοντος δύσκολα γίνονται κατανοητές. Ο πιο κάτω διάλογος μεταξύ δημοσιογράφου και ενός ναυτεργάτη είναι χαρακτηριστικός.
- Τι συνέβη κατά την γνώμη σας?
- Πήγαν να βγάλουν ένα «βάλφ» και … (η δημοσιογράφος διακόπτει)
- Τι είναι «βάλφ»?
- … Ας πούμε είναι κάτι που συνδέει και απομονώνει δυο σωλήνες και βρίσκετε ανάμεσα σε δύο «φλάντζες».
- Τι είναι «φλάντζες»?
- …
Πάλι καλά που η δημοσιογράφος είχε το θάρρος να ρωτήσει στον αέρα. Τελικά αφού δεν κατάφεραν να συνεννοηθούν ο ναυτεργάτης έφυγε και η δημοσιογράφος έβγαλε τα δικά της συμπεράσματα, με το γνώριμο ύφος του επαΐοντος που διακρίνει αρκετούς από τους εκπροσώπους αυτού του επαγγέλματος.
Μήπως ήλθε η ώρα να διδαχτούμε κάτι από τα ρομπότ?
ioannispk – son of a pirate
Friday, July 20, 2007
Ένας καλός πειρατής
Ένας καλός πειρατής
Ένας πειρατής που σέβεται την παράδοσή του δεν αρκεί να κουρσεύει μόνο τους άλλους. Αν είναι πραγματικός κουρσάρος μέχρι το κόκαλο ούτε το εαυτό του δεν πρέπει να αφήνει σε ησυχία.
Για τούτο λοιπόν και αποφάσισα να κουρσέψω τις ίδιες μου τις ιδέες και να τις πουλήσω (ακριβά η φτηνά δεν έχει σημασία), όχι στο παζάρι της ALTAMIRA αλλά σε μια άλλη ιντερνετική γωνιά, με άλλους κανόνες.
Γεννήθηκε λοιπό το “A Pirate’s Mobile Blog” http://sonofapirate.blogspot.com/
Δεν είναι τίποτα σπουδαίο, απλά εικόνες που κατά καιρούς βλέπω στα ταξίδια και τις περιπλανήσεις μου, την ώρα που τις βλέπω τις περισσότερες φορές, με την βοήθεια της τεχνολογίας της κινητής τηλεφωνίας.
ioannispk – son of a pirate
Ένας πειρατής που σέβεται την παράδοσή του δεν αρκεί να κουρσεύει μόνο τους άλλους. Αν είναι πραγματικός κουρσάρος μέχρι το κόκαλο ούτε το εαυτό του δεν πρέπει να αφήνει σε ησυχία.
Για τούτο λοιπόν και αποφάσισα να κουρσέψω τις ίδιες μου τις ιδέες και να τις πουλήσω (ακριβά η φτηνά δεν έχει σημασία), όχι στο παζάρι της ALTAMIRA αλλά σε μια άλλη ιντερνετική γωνιά, με άλλους κανόνες.
Γεννήθηκε λοιπό το “A Pirate’s Mobile Blog” http://sonofapirate.blogspot.com/
Δεν είναι τίποτα σπουδαίο, απλά εικόνες που κατά καιρούς βλέπω στα ταξίδια και τις περιπλανήσεις μου, την ώρα που τις βλέπω τις περισσότερες φορές, με την βοήθεια της τεχνολογίας της κινητής τηλεφωνίας.
ioannispk – son of a pirate
Wednesday, July 04, 2007
Πέντε Λεπτά Ακόμα
Πέντε λεπτά
Είναι μερικές μέρες που τις ζούμε σαν να ‘ναι οι τελευταίες. Σα να μην έχουμε άλλες ίδιες πια και να! τώρα θα τελειώσει το όνειρο. Είναι σαν τότε που παίζαμε στο δρόμο ολημερίς και μας φώναζε η μάνα στο σπίτι. Πέντε λεπτά – πέντε ακόμα ! Λες και φτάνουν να χορτάσεις ζωή.
Πέντε λεπτά ήλιο ακόμα – ξεγνοιασιά. Ούτε που το κατάλαβα πως πέρασε η μέρα.
Αύριο? Αύριο δεν ξέρω αν θα ΄χει ήλιο. Αύριο πάλι θα γίνουμε καύσιμο υλικό – αναλώσιμο να γυρίζει το κοσμικό γρανάζι, να γεμίζει ο μπεζαχτάς (όχι πάντως ο δικός μας).
Στο κοράνι τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Αν κλέψεις σου κόβουν το χέρι. Αν το επαναλάβεις τότε θα χάσεις και το άλλο. Δεν πρόβλεψε όμως ο προφήτης τιμωρία για αυτούς που κλέβουν την χαρά, την ελπίδα, την δίψα και την όρεξη για δημιουργία.
Αυτούς που μας κάνουν να ζούμε κάθε μέρα σαν να ναι η τελευταία, σαν να μην έχει αύριο να γευτούμε την χαρά της ζωής.
ioannispk – son of a pirate
Sunday, July 01, 2007
Saturday, June 30, 2007
Επίσκεψη στους Άγιους Τόπους
Επίσκεψη στους Άγιους Τόπους
Δεν ξέρω γιατί, αλλά μετά την επίσκεψή μου στους Άγιους Τόπους έφυγα από την Ιερή πόλη πολύ μπερδεμένος. Ίσως να φταίει το συνονθύλευμα των πολιτισμών και των θρησκειών που διαγκωνίζονται για την σωτηρία των ψυχών μας, ίσως ακόμα και να μην ήμουνα κατάλληλα προετοιμασμένος για μια τέτοια επίσκεψη.
Η ουσία παραμένει ότι έφυγα γεμάτος σκέψεις και με μια πικρή γεύση στο στόμα. Αν με ρωτήσει κάποιος τι θα προτιμούσα – τι θα ήθελα να αλλάξω, δεν νομίζω ότι θα έβρισκα εύκολη απάντηση.
Ανεξάρτητα όμως από όλα, γεγονός παραμένει ότι η συνύπαρξη τόσων διαφορετικών ανθρώπων σε ένα τόσο μικρό μέρος και για τόσα πολλά χρόνια είναι από μόνη της εντυπωσιακή. Φεύγοντας μου ήλθε στο μυαλό ένα παλιό ποίημα του Ορέστη Λάσκου, το Παρίσι, που παραθέτω αυτούσιο, περισσότερο γιατί μου αρέσει το αδιέξοδο που δημιουργεί με την πρότασή του, παρά γιατί ταιριάζει με την περίπτωσή μου .
Δικός μου σκοπός ζωής δεν υπήρξε ακριβώς αυτή η επίσκεψη, αφού πιστεύω ότι αν θέλει κανείς να βρει την ηρεμία της ψυχής του δεν είναι ανάγκη να ανατρέξει στην γενέτειρα μήτρα του. Μπορεί να « μηδενίσει » την ζωή του και να ξαναγεννηθεί όπου και να βρίσκεται, αρκεί να αναζωπυρώσει τις γενεσιουργές δυνάμεις που κρύβονται μέσα του.
Ένα κατάλαβα πάντως, ότι ο Θεός πρέπει να είναι μια πολύ μα πολύ ανεκτική οντότητα, αφού δέχεται το χάος που επικρατεί – πάντα δήθεν στο Όνομά Του και δεν πατάει το γνωστό «RESET».
ioannispk – son of a pirate
Παρίσι – Ορέστης Λάσκος
"Ξέρω έναν κύριο παράξενο πολύ
που λόγια πάντα αλλόκοτα μιλεί
για το Παρίσι
στην συντροφιά μας όταν έρθει να καθίσει.
Λένε γι' αυτόν
πως από τα μαθητικά του χρόνια είχεν ορίσει,
μοναδικό
μες στη ζωή του ιδανικό
να πάει στο Παρίσι.
Χρόνια και χρόνια τον μεθούσε
τ' ονειρεμένο αυτό ταξίδι
που ποθούσε.
Παντού για 'κείνο συζητούσε
μες στα όνειρά του αυτό θωρούσε
τόσο, που ο πόθος του με τον καιρό
του 'γινε μες στην ύπαρξή του ένα στολίδι
λαμπερό.
Να πάει στο Παρίσι...
Για το ταξίδι αυτό σκότωνε φευγαλέες επιθυμίες
και έκανε αιματηρές οικονομίες
για να το πραγματοποιήσει.
Να πάει στο Παρίσι...
Και να,
που κάποια μέρα στα στερνά
το κατορθώνει.
Κι ένα πρωί μέσα στου τρένου ένα βαγόνι
για το Παρίσι μεθυσμένος ξεκινά.
Μα,
μόλις αντίκρισε μακριά τον πύργο του ’ιφελ
ν' αχνοδιαγράφεται στο φόντο τ' ουρανού,
φριχτή μια σκέψη εισόρμησε στην κάμαρα
του νου.
Κι ύστερα; Κι ύστερα τι θα γινόταν;
Πώς θα μπορούσε πια να ζήσει
με δίχως τη λαχτάρα αυτή για το Παρίσι;
Γιατί ένιωθε τώρα καλά πως όταν
σε λίγο στο Παρίσι θα βρισκόταν
μέσα σ' ελάχιστο διάστημα ασφαλώς,
θα το βαριόταν.
Και τότε;
Και τότε
πήρε μια τεράστια απόφαση
που ως τώρα δεν ευρέθηκε να του τη συγχωρέσει
κανείς.
Αντί να προχωρήσει στο Παρίσι
κατέβηκε σ' ένα προάστιο
στο Σαιν Ντενίς.
Και το πρωί από την ίδια οδό
ξανάρθε εδώ.
Και τώρα, σαν και τότε προτού φύγει πάλι.
με μια λαχτάρα σαν και πριν μεγάλη,
μιλάει και λέει παντού, πως έχει ορίσει
μοναδικό
μες στη ζωή του ιδανικό
να πάει στο Παρίσι"
Δεν ξέρω γιατί, αλλά μετά την επίσκεψή μου στους Άγιους Τόπους έφυγα από την Ιερή πόλη πολύ μπερδεμένος. Ίσως να φταίει το συνονθύλευμα των πολιτισμών και των θρησκειών που διαγκωνίζονται για την σωτηρία των ψυχών μας, ίσως ακόμα και να μην ήμουνα κατάλληλα προετοιμασμένος για μια τέτοια επίσκεψη.
Η ουσία παραμένει ότι έφυγα γεμάτος σκέψεις και με μια πικρή γεύση στο στόμα. Αν με ρωτήσει κάποιος τι θα προτιμούσα – τι θα ήθελα να αλλάξω, δεν νομίζω ότι θα έβρισκα εύκολη απάντηση.
Ανεξάρτητα όμως από όλα, γεγονός παραμένει ότι η συνύπαρξη τόσων διαφορετικών ανθρώπων σε ένα τόσο μικρό μέρος και για τόσα πολλά χρόνια είναι από μόνη της εντυπωσιακή. Φεύγοντας μου ήλθε στο μυαλό ένα παλιό ποίημα του Ορέστη Λάσκου, το Παρίσι, που παραθέτω αυτούσιο, περισσότερο γιατί μου αρέσει το αδιέξοδο που δημιουργεί με την πρότασή του, παρά γιατί ταιριάζει με την περίπτωσή μου .
Δικός μου σκοπός ζωής δεν υπήρξε ακριβώς αυτή η επίσκεψη, αφού πιστεύω ότι αν θέλει κανείς να βρει την ηρεμία της ψυχής του δεν είναι ανάγκη να ανατρέξει στην γενέτειρα μήτρα του. Μπορεί να « μηδενίσει » την ζωή του και να ξαναγεννηθεί όπου και να βρίσκεται, αρκεί να αναζωπυρώσει τις γενεσιουργές δυνάμεις που κρύβονται μέσα του.
Ένα κατάλαβα πάντως, ότι ο Θεός πρέπει να είναι μια πολύ μα πολύ ανεκτική οντότητα, αφού δέχεται το χάος που επικρατεί – πάντα δήθεν στο Όνομά Του και δεν πατάει το γνωστό «RESET».
ioannispk – son of a pirate
Παρίσι – Ορέστης Λάσκος
"Ξέρω έναν κύριο παράξενο πολύ
που λόγια πάντα αλλόκοτα μιλεί
για το Παρίσι
στην συντροφιά μας όταν έρθει να καθίσει.
Λένε γι' αυτόν
πως από τα μαθητικά του χρόνια είχεν ορίσει,
μοναδικό
μες στη ζωή του ιδανικό
να πάει στο Παρίσι.
Χρόνια και χρόνια τον μεθούσε
τ' ονειρεμένο αυτό ταξίδι
που ποθούσε.
Παντού για 'κείνο συζητούσε
μες στα όνειρά του αυτό θωρούσε
τόσο, που ο πόθος του με τον καιρό
του 'γινε μες στην ύπαρξή του ένα στολίδι
λαμπερό.
Να πάει στο Παρίσι...
Για το ταξίδι αυτό σκότωνε φευγαλέες επιθυμίες
και έκανε αιματηρές οικονομίες
για να το πραγματοποιήσει.
Να πάει στο Παρίσι...
Και να,
που κάποια μέρα στα στερνά
το κατορθώνει.
Κι ένα πρωί μέσα στου τρένου ένα βαγόνι
για το Παρίσι μεθυσμένος ξεκινά.
Μα,
μόλις αντίκρισε μακριά τον πύργο του ’ιφελ
ν' αχνοδιαγράφεται στο φόντο τ' ουρανού,
φριχτή μια σκέψη εισόρμησε στην κάμαρα
του νου.
Κι ύστερα; Κι ύστερα τι θα γινόταν;
Πώς θα μπορούσε πια να ζήσει
με δίχως τη λαχτάρα αυτή για το Παρίσι;
Γιατί ένιωθε τώρα καλά πως όταν
σε λίγο στο Παρίσι θα βρισκόταν
μέσα σ' ελάχιστο διάστημα ασφαλώς,
θα το βαριόταν.
Και τότε;
Και τότε
πήρε μια τεράστια απόφαση
που ως τώρα δεν ευρέθηκε να του τη συγχωρέσει
κανείς.
Αντί να προχωρήσει στο Παρίσι
κατέβηκε σ' ένα προάστιο
στο Σαιν Ντενίς.
Και το πρωί από την ίδια οδό
ξανάρθε εδώ.
Και τώρα, σαν και τότε προτού φύγει πάλι.
με μια λαχτάρα σαν και πριν μεγάλη,
μιλάει και λέει παντού, πως έχει ορίσει
μοναδικό
μες στη ζωή του ιδανικό
να πάει στο Παρίσι"
Friday, June 29, 2007
Ο Τεμπέλης Ξυλοκόπος
Ο Τεμπέλης Ξυλοκόπος
Πολλά χρόνια πριν σε ένα φτωχικό σπίτι το ανδρόγυνο μάλωνε. Οι καβγάδες τους ήταν καθημερινοί και είχαν πάντα σαν αιτία ένα λόγο. Τον ίδιο που βασανίζει πολλά ζευγάρια ακόμα και σήμερα. Τα χρήματα που είχαν ήταν λίγα.
Ο άνδρας πήγαινε στο δάσος κάθε μέρα για να κόψει ξύλα που μετά τα πούλαγε στην αγορά. Η γυναίκα έμενε στο σπίτι και ασχολιόταν με τις εκεί δουλείες.
Ο άνδρας έφευγε πρωί για το δάσος, μα κατέληγε πάντα να φθάσει στην αγορά τελευταίος και με κακής ποιότητας ξύλα και αυτό γιατί ήταν αργοκίνητος, οκνηρός και μάλλον δεν γνώριζε την δουλεία του ξυλοκόπου όσο έπρεπε, άσε που δεν του πολυάρεσε κιόλας. Φυσικό ήταν λοιπόν να μην έχει το απαιτούμενο εισόδημα από την εργασία του σε σχέση με τους άλλους ξυλοκόπους.
Οκνηρός και κουτούτσικος μπορεί να ήταν, αλλά από την άλλη πλευρά ήταν και αρκετά πονηρός, ώστε να βάλει το μυαλό του να σκεφτεί ένα τρόπο να γλιτώσει από την γκρίνια της γυναίκας του.
Με πρόφαση ένα δήθεν πόνο στην μέση του που τον εμπόδιζε να δουλέψει, και λέγοντας ότι θέλει να σκεφτεί τι άλλο να κάνει αφού η δουλεία του ξυλοκόπου δεν είχε πια μέλλον, έψαξε λοιπόν και βρήκε ένα εργάτη και του είπε.
«Θα σε πληρώνω να πηγαίνεις για ξύλα στην θέση μου». Στην γυναίκα του ανακοίνωσε πως θα γίνει έμπορος ξυλείας.
Ο εργάτης πήγαινε για ξύλα εκεί που το έλεγε ο ξυλοκόπος εργοδότης του, έπαιρνε το μεροκάματο και έδινε στον ξυλοκόπο τα ξύλα που έκοβε. Αυτός με την σειρά του τα πούλαγε. Αφού όμως ο εργάτης δεν ήταν ξυλοκόπος και απλά πήγαινε να κόψει ξύλα όπου του έλεγαν, ούτε καλή ποιότητα έφερνε ούτε ποσότητα – παρ’ όλο που δούλευε σκληρά, άσε που ποτέ δεν είχε και ακονισμένα τσεκούρια. Έτσι λοιπόν το πρόβλημα παρέμενε, αφού τα έσοδα δεν αυξάνονταν και η γκρίνια συνεχίζονταν.
Όμως τώρα ο ξυλοκόπος είχε κάποιον να κατηγορεί. Έλεγε στην γυναίκα του.
«Δεν φταίω εγώ! Ο εργάτης είναι κακός και άτιμος» Έτσι με αυτή την δικαιολογία η γυναίκα του δεν του γκρίνιαζε και τόσο πολύ. Ο ίδιος βρήκε την ησυχία του και απέκτησε χωρίς προσπάθεια σεβασμό και υπόσταση, αφού μπορούσε να πηγαίνει στα καφενεία και να συζητά με τους άλλους εμπόρους τα προβλήματα της δουλειάς τους, για όλα τα κακά της οποίας φυσικά πάντα φταίγανε κάποιοι άμοιροι άλλοι και ποτέ οι ίδιοι και οι επιλογές τους.
ioannispk-son of a pirate
Πολλά χρόνια πριν σε ένα φτωχικό σπίτι το ανδρόγυνο μάλωνε. Οι καβγάδες τους ήταν καθημερινοί και είχαν πάντα σαν αιτία ένα λόγο. Τον ίδιο που βασανίζει πολλά ζευγάρια ακόμα και σήμερα. Τα χρήματα που είχαν ήταν λίγα.
Ο άνδρας πήγαινε στο δάσος κάθε μέρα για να κόψει ξύλα που μετά τα πούλαγε στην αγορά. Η γυναίκα έμενε στο σπίτι και ασχολιόταν με τις εκεί δουλείες.
Ο άνδρας έφευγε πρωί για το δάσος, μα κατέληγε πάντα να φθάσει στην αγορά τελευταίος και με κακής ποιότητας ξύλα και αυτό γιατί ήταν αργοκίνητος, οκνηρός και μάλλον δεν γνώριζε την δουλεία του ξυλοκόπου όσο έπρεπε, άσε που δεν του πολυάρεσε κιόλας. Φυσικό ήταν λοιπόν να μην έχει το απαιτούμενο εισόδημα από την εργασία του σε σχέση με τους άλλους ξυλοκόπους.
Οκνηρός και κουτούτσικος μπορεί να ήταν, αλλά από την άλλη πλευρά ήταν και αρκετά πονηρός, ώστε να βάλει το μυαλό του να σκεφτεί ένα τρόπο να γλιτώσει από την γκρίνια της γυναίκας του.
Με πρόφαση ένα δήθεν πόνο στην μέση του που τον εμπόδιζε να δουλέψει, και λέγοντας ότι θέλει να σκεφτεί τι άλλο να κάνει αφού η δουλεία του ξυλοκόπου δεν είχε πια μέλλον, έψαξε λοιπόν και βρήκε ένα εργάτη και του είπε.
«Θα σε πληρώνω να πηγαίνεις για ξύλα στην θέση μου». Στην γυναίκα του ανακοίνωσε πως θα γίνει έμπορος ξυλείας.
Ο εργάτης πήγαινε για ξύλα εκεί που το έλεγε ο ξυλοκόπος εργοδότης του, έπαιρνε το μεροκάματο και έδινε στον ξυλοκόπο τα ξύλα που έκοβε. Αυτός με την σειρά του τα πούλαγε. Αφού όμως ο εργάτης δεν ήταν ξυλοκόπος και απλά πήγαινε να κόψει ξύλα όπου του έλεγαν, ούτε καλή ποιότητα έφερνε ούτε ποσότητα – παρ’ όλο που δούλευε σκληρά, άσε που ποτέ δεν είχε και ακονισμένα τσεκούρια. Έτσι λοιπόν το πρόβλημα παρέμενε, αφού τα έσοδα δεν αυξάνονταν και η γκρίνια συνεχίζονταν.
Όμως τώρα ο ξυλοκόπος είχε κάποιον να κατηγορεί. Έλεγε στην γυναίκα του.
«Δεν φταίω εγώ! Ο εργάτης είναι κακός και άτιμος» Έτσι με αυτή την δικαιολογία η γυναίκα του δεν του γκρίνιαζε και τόσο πολύ. Ο ίδιος βρήκε την ησυχία του και απέκτησε χωρίς προσπάθεια σεβασμό και υπόσταση, αφού μπορούσε να πηγαίνει στα καφενεία και να συζητά με τους άλλους εμπόρους τα προβλήματα της δουλειάς τους, για όλα τα κακά της οποίας φυσικά πάντα φταίγανε κάποιοι άμοιροι άλλοι και ποτέ οι ίδιοι και οι επιλογές τους.
ioannispk-son of a pirate
Wednesday, June 27, 2007
Subscribe to:
Posts (Atom)
