Το Πεπρωμένο
Διάβασα πρόσφατα ότι ο Stephen Hawking σκοπεύει στο εγγύς μέλλον να συμμετάσχει σε ένα διαστημικό ταξίδι, ακόμα ότι σε κάποιο επεισόδιο του Star Trek υποδύθηκε το ολόγραμμα του εαυτού του. Όλα αυτά κόντρα σε αυτό που κατά γενική παραδοχή αποκαλείται πεπρωμένο.
Χωρίς να το θέλω θυμήθηκα μια συζήτηση που είχα, ανήσυχος έφηβος, στο Οράν της Αλγερίας με ένα πιστό Μουσουλμάνο, που προσπαθούσε να με πείσει ότι «Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον», σαν να μην έφθαναν οι νουθεσίες του καθηγητή μου των αρχαίων στο γυμνάσιο.
Πέρασαν τα χρόνια, δέχτηκα τις επιρροές διαφόρων πολιτισμών, άλλοτε έγινα έρμαιο αυτού που νόμιζα ότι είναι το … κισμέτ – πεπρωμένο μου και άλλες φορές, υβριστικά σχεδόν, νόμιζα πως το έπλαθα.
Τελικά μάλλον ούτε το ένα πρέπει να ισχύει αλλά ούτε και το άλλο. Μέρος του πεπρωμένου μας ίσως πλάθετε από την κληρονομιά που κουβαλάμε μέσα μας. Την «ανατροφή της ψυχής μας» όπως θα έλεγε και ο Σωκράτης. Ένα άλλο ορίζετε από τις επιλογές μας «την παιδία μας» γενικότερα, αν αποδεχτούμε ότι ένα μεγάλο μέρος των επιλογών μας υπαγορεύετε από την παιδία μας, και ένα τρίτο διαφεντεύετε από ακαθόριστους κβαντικούς παράγοντες που όποιος θέλει αποδίδει στο υπερφυσικό.
Ότι όμως και να ισχύει και σε όποια ποσοστά και να καθορίζετε το πεπρωμένο μας από παράγοντες ελέγξιμους η μη, γεγονός παραμένει ότι το Βρετανικό πείσμα του Hawking θα πρέπει να μας εμπνέει. Το Βρετανικό πείσμα που έκανε αυτό το θαυμαστό (ξέρω με τα αρνητικά του) λαό να πίνει τσάι όταν οι Γερμανοί βομβάρδιζαν.
Καληνύχτα κύριε Hawking θα προσπαθήσω και εγώ να κρατήσω “ stiff upper lip”.
ioannispk – son of a pirate
Tuesday, February 27, 2007
Monday, February 05, 2007
Friday, January 26, 2007
Sunday, January 21, 2007
ΕΧΩ ΜΙΑ ΠΙΠΑ
ΕΧΩ ΜΙΑ ΠΙΠΑ
Από τον ποιητή Νίκο Καββαδία στον ποιητή Απ. Μελαχρινό (με περικοπές)
Έχω μια πίπα ολλανδική από ένα μαύρο ξύλο,…...
Πολλές φορές, τις βραδινές σκοτεινιασμένες ώρες,
ανάβοντας την πίπα αυτή, σε μια γωνιά καπνίζω,……
Και πότε μια ψηλή, ο καπνός, γυναίκα σχηματίζει,
πότε ένα πόρτο ξενικό πολύ και μακρυσμένο.……
Έχω μια πίπα ξύλινη παράξενα γλυμμένη.
Βλέπω καπνίζοντας τα πιο παράδοξα όνειρά μου.
Σκέφτομαι: «Θα 'ναι μαγική».
Μα πάλι λέω: μη φταίειο εγγλέζικος βαρύς καπνός και η νευρασθένειά μου ?
Εγώ δεν αξιώθηκα να αποκτήσω μια τέτοια πίπα, ούτε φυσικά με δώρισε η φύση με το ταλέντο να εξωτερικεύω τα συναισθήματά μου με λόγια η εικόνες. Με δώρισε όμως με μια γερή δόση νευρασθένειας (τουλάχιστον έτσι νομίζω) και περίσσια εικόνων που πνίγονται σε μια θάλασσα από συναισθήματα, τις πιο πολλές φορές ανάκατα.
Τα παράδοξα όνειρά μου παραμένουν όχι μόνο ανεξήγητα αλλά και θαμμένα στις μνήμες μου αφού δεν βρίσκω τρόπο να τα εκφράσω. Ανήμπορος λοιπόν να βρω πρωτογενείς σκέψεις δανείζομαι λόγια και σκέψεις, κατά που μου φαίνεται κατάλληλο για κάθε περίσταση. Ας με συγχωρήσει ο Νίκος Καββαδίας αλλά τον έχω ανάγκη!
Έχω μια πίπα δανεικιά άθλια σκαλισμένη …
Ποτέ της δεν ταξίδεψε ούτε καπνό εγεύτη.
Είναι μια πίπα όλο σβηστή στείρα και ραγισμένη
που περιμένει λαγνικά ν’ ακούσει ιστορίες
για να τις πλάσει όνειρα …
Έχω μια πίπα χρόνια πια που έγινε δικιά μου
έμαθε πότε να ‘ν σβηστή και πότε να φουντώνει
κι αντάμα πλάθουμ’ όνειρα που είν’ ολοδικά μας.
Ioannispk – son of a pirate
Από τον ποιητή Νίκο Καββαδία στον ποιητή Απ. Μελαχρινό (με περικοπές)
Έχω μια πίπα ολλανδική από ένα μαύρο ξύλο,…...
Πολλές φορές, τις βραδινές σκοτεινιασμένες ώρες,
ανάβοντας την πίπα αυτή, σε μια γωνιά καπνίζω,……
Και πότε μια ψηλή, ο καπνός, γυναίκα σχηματίζει,
πότε ένα πόρτο ξενικό πολύ και μακρυσμένο.……
Έχω μια πίπα ξύλινη παράξενα γλυμμένη.
Βλέπω καπνίζοντας τα πιο παράδοξα όνειρά μου.
Σκέφτομαι: «Θα 'ναι μαγική».
Μα πάλι λέω: μη φταίειο εγγλέζικος βαρύς καπνός και η νευρασθένειά μου ?
Εγώ δεν αξιώθηκα να αποκτήσω μια τέτοια πίπα, ούτε φυσικά με δώρισε η φύση με το ταλέντο να εξωτερικεύω τα συναισθήματά μου με λόγια η εικόνες. Με δώρισε όμως με μια γερή δόση νευρασθένειας (τουλάχιστον έτσι νομίζω) και περίσσια εικόνων που πνίγονται σε μια θάλασσα από συναισθήματα, τις πιο πολλές φορές ανάκατα.
Τα παράδοξα όνειρά μου παραμένουν όχι μόνο ανεξήγητα αλλά και θαμμένα στις μνήμες μου αφού δεν βρίσκω τρόπο να τα εκφράσω. Ανήμπορος λοιπόν να βρω πρωτογενείς σκέψεις δανείζομαι λόγια και σκέψεις, κατά που μου φαίνεται κατάλληλο για κάθε περίσταση. Ας με συγχωρήσει ο Νίκος Καββαδίας αλλά τον έχω ανάγκη!
Έχω μια πίπα δανεικιά άθλια σκαλισμένη …
Ποτέ της δεν ταξίδεψε ούτε καπνό εγεύτη.
Είναι μια πίπα όλο σβηστή στείρα και ραγισμένη
που περιμένει λαγνικά ν’ ακούσει ιστορίες
για να τις πλάσει όνειρα …
Έχω μια πίπα χρόνια πια που έγινε δικιά μου
έμαθε πότε να ‘ν σβηστή και πότε να φουντώνει
κι αντάμα πλάθουμ’ όνειρα που είν’ ολοδικά μας.
Ioannispk – son of a pirate
SAVE MY WORLD
Ah! It’s times like these
Feel I falling to my knees.
Feel I calling heaven please…
SAVE MY WORLD !
The above slightly altered (last verse) from an old song a friend of mine wrote and sang (with success) when we were all young.
The group no longer exists and my now lost friend is most probably married with children. Yet the wisdom of her youth remains in my memories alive enough to trigger those depths on the soul that make man pray to preserve what is
the biggest wonder of all. OUR WORLD.Ioannispk – son of a pirate
Man-made Wonders
And there I stood speechless gazing at the wonders the Lord made man think, draft and fabricate.
The mere reflection of reality brings shivers.
Ioannispk - son of a pirate
Saturday, December 30, 2006
Το Ναυτικό Χρονόμετρο
Το ναυτικό χρονόμετρο
Ενώ δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να προσδιοριστεί αστρονομικά σε ποιο γεωγραφικό πλάτος βρισκόμαστε πάνω στην επιφάνεια της Γης, ο προσδιορισμός του γεωγραφικού μήκους δημιουργεί δυσκολίες. Μόλις οι ναυτικοί έχαναν την οπτική επαφή με τη στεριά, δεν είχαν δυνατότητα προσανατολισμού στον ωκεανό. Αν εξαιρέσουμε τη Σελήνη και τους ορατούς με το μάτι πλανήτες, ο νυχτερινός ουρανός φαίνεται ακριβώς ίδιος, είτε ταξιδεύει κάποιος κατά μήκος ενός παραλλήλου προς την Ανατολή, είτε μένει ακίνητος για κάποιες ώρες. Για να ξεπεραστεί αυτή η δυσκολία απαιτείται η κατοχή ενός ρολογιού ακριβείας κι ενός εξάντα.
Συγκεκριμένα, για κάθε μετακίνηση κατά 15ο κατά μήκος ενός παραλλήλου ανατολικά αυξάνεται η τοπική ώρα κατά 60' (=1h) και αντίστροφα, μειώνεται κατά 60' (=1h) η τοπική ώρα ανά 15ο κατά μήκος ενός παραλλήλου δυτικά. Έτσι, όταν γνωρίζουμε με ακρίβεια την τοπική ώρα δύο σημείων στην υδρόγειο, είμαστε σε θέση να υπολογίσουμε τo γεωγραφικό μήκος ανάμεσά τους. Κι εφόσον το ένα από τα δύο αυτά σημεία είναι «αμετακίνητο» σημείο αναφοράς, όπως π.χ. αυτό που ορίζεται από τον μεσημβρινό του Greenwich, παίρνουμε το απόλυτο γεωγραφικό μήκος οποιουδήποτε σημείου πάνω στην υδρόγειο. Η ανάγκη για ακρίβεια του ρολογιού είναι προφανής, γιατί για κάθε λεπτό της ώρας που αποκλίνει ένα ρολόι, η απόκλιση στην επιφάνεια της Γης φτάνει τα 110 χιλιόμετρα.
Το 1761, ο Άγγλος ωρολογοποιός John Harrison, μετά από δωδεκαετή μελέτη, δημιούργησε ένα όργανο το οποίο δεν ήταν άλλο από το γνωστό μας σημερινό χρονόμετρο.
Η αξία του καλο-κουρδισμένου χρονομέτρου λοιπόν για τον ναυτικό είναι προφανής. Πρόσφατα η μεγάλη αδελφή του πατέρα μου που την αξίωσε ο Θεός να μετρήσει περισσότερα από 100 χρόνια ναυτικής παράδοσης, σαν κόρη και γυναίκα καραβοκύρηδων, μου έκανε ένα δώρο με μεγάλη συμβολική αξία.
Είναι ένα κέντημα, φτιαγμένο από την ίδια που έχει ένα σταυρό και μια άγκυρα και την επιγραφή. «ΕΝΘΥΜΟΥ ΤΟ ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΟΝ». Ένα τέτοιο έδιναν οι μανάδες σε όλους του γιους τους όταν μπαρκάριζαν στις αρχές του 19 αιώνα. Ένα τέτοιο κρατούσε σαν φυλακτό και ο πάππους μου σαν έφυγε με τα πανιά για το Μπονοζάρι, να του θυμίζει την πατρίδα και το σπίτι του και να του δίνει δύναμη να ξεπερνά τις δυσκολίες για να γυρίσει πίσω μέχρι το επόμενο μπάρκο.
Ένα τέτοιο μου ‘δωσε και μένα η θεία μου η Καλλιόπη Γ. Παλαιοκρασσά. Η αξία του περισσότερο από προφανής και ο σημειολογικός του προσδιορισμός μια ακόμη βαριά κληρονομιά για μένα. Μακάρι να φανώ αντάξιος των προσδοκιών όλων αυτών των ψυχών που νομίζω ότι με κοιτάνε από ψηλά και συχνά ψιθυρίζουν στα αυτιά μου. Νομίζω ότι μου στείλανε τούτο το μήνυμα με την θεία Καλλιόπη μην και ξεθωριάσει το πραγματικό θαλασσινό στίγμα από την καρδιά μου και φυτρώσουν τίποτα στεριανές συνήθεις, κούφια η ώρα που τ’ ακούει.
Καληνύχτα και καλή χρονιά Θεία σε ευχαριστώ που μου θύμισες ποιος είμαι, ποια είναι η ρότα μου και πως πρέπει να αρμενίζω.
ioannispk – son of a pirate
Ενώ δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να προσδιοριστεί αστρονομικά σε ποιο γεωγραφικό πλάτος βρισκόμαστε πάνω στην επιφάνεια της Γης, ο προσδιορισμός του γεωγραφικού μήκους δημιουργεί δυσκολίες. Μόλις οι ναυτικοί έχαναν την οπτική επαφή με τη στεριά, δεν είχαν δυνατότητα προσανατολισμού στον ωκεανό. Αν εξαιρέσουμε τη Σελήνη και τους ορατούς με το μάτι πλανήτες, ο νυχτερινός ουρανός φαίνεται ακριβώς ίδιος, είτε ταξιδεύει κάποιος κατά μήκος ενός παραλλήλου προς την Ανατολή, είτε μένει ακίνητος για κάποιες ώρες. Για να ξεπεραστεί αυτή η δυσκολία απαιτείται η κατοχή ενός ρολογιού ακριβείας κι ενός εξάντα.
Συγκεκριμένα, για κάθε μετακίνηση κατά 15ο κατά μήκος ενός παραλλήλου ανατολικά αυξάνεται η τοπική ώρα κατά 60' (=1h) και αντίστροφα, μειώνεται κατά 60' (=1h) η τοπική ώρα ανά 15ο κατά μήκος ενός παραλλήλου δυτικά. Έτσι, όταν γνωρίζουμε με ακρίβεια την τοπική ώρα δύο σημείων στην υδρόγειο, είμαστε σε θέση να υπολογίσουμε τo γεωγραφικό μήκος ανάμεσά τους. Κι εφόσον το ένα από τα δύο αυτά σημεία είναι «αμετακίνητο» σημείο αναφοράς, όπως π.χ. αυτό που ορίζεται από τον μεσημβρινό του Greenwich, παίρνουμε το απόλυτο γεωγραφικό μήκος οποιουδήποτε σημείου πάνω στην υδρόγειο. Η ανάγκη για ακρίβεια του ρολογιού είναι προφανής, γιατί για κάθε λεπτό της ώρας που αποκλίνει ένα ρολόι, η απόκλιση στην επιφάνεια της Γης φτάνει τα 110 χιλιόμετρα.
Το 1761, ο Άγγλος ωρολογοποιός John Harrison, μετά από δωδεκαετή μελέτη, δημιούργησε ένα όργανο το οποίο δεν ήταν άλλο από το γνωστό μας σημερινό χρονόμετρο.
Η αξία του καλο-κουρδισμένου χρονομέτρου λοιπόν για τον ναυτικό είναι προφανής. Πρόσφατα η μεγάλη αδελφή του πατέρα μου που την αξίωσε ο Θεός να μετρήσει περισσότερα από 100 χρόνια ναυτικής παράδοσης, σαν κόρη και γυναίκα καραβοκύρηδων, μου έκανε ένα δώρο με μεγάλη συμβολική αξία.
Είναι ένα κέντημα, φτιαγμένο από την ίδια που έχει ένα σταυρό και μια άγκυρα και την επιγραφή. «ΕΝΘΥΜΟΥ ΤΟ ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΟΝ». Ένα τέτοιο έδιναν οι μανάδες σε όλους του γιους τους όταν μπαρκάριζαν στις αρχές του 19 αιώνα. Ένα τέτοιο κρατούσε σαν φυλακτό και ο πάππους μου σαν έφυγε με τα πανιά για το Μπονοζάρι, να του θυμίζει την πατρίδα και το σπίτι του και να του δίνει δύναμη να ξεπερνά τις δυσκολίες για να γυρίσει πίσω μέχρι το επόμενο μπάρκο.
Ένα τέτοιο μου ‘δωσε και μένα η θεία μου η Καλλιόπη Γ. Παλαιοκρασσά. Η αξία του περισσότερο από προφανής και ο σημειολογικός του προσδιορισμός μια ακόμη βαριά κληρονομιά για μένα. Μακάρι να φανώ αντάξιος των προσδοκιών όλων αυτών των ψυχών που νομίζω ότι με κοιτάνε από ψηλά και συχνά ψιθυρίζουν στα αυτιά μου. Νομίζω ότι μου στείλανε τούτο το μήνυμα με την θεία Καλλιόπη μην και ξεθωριάσει το πραγματικό θαλασσινό στίγμα από την καρδιά μου και φυτρώσουν τίποτα στεριανές συνήθεις, κούφια η ώρα που τ’ ακούει.
Καληνύχτα και καλή χρονιά Θεία σε ευχαριστώ που μου θύμισες ποιος είμαι, ποια είναι η ρότα μου και πως πρέπει να αρμενίζω.
ioannispk – son of a pirate
Wednesday, December 27, 2006
The mysterious island
Ερχετε εν ειρήνη να διδάξει θαλασσινή καρτερία και εγγράτεια στους στεριανούς.Σκεπασμένο μερικώς με ομίχλη δεν αποκαλύπτει τα μυστικά του, ζηλεύοντας ίσως λίγη από την δόξα της Σαλώμης, που νίκησε την λογική του πατριού της με το λίκνησμα του επτάπεπλου χορού της.
Προπομπός ένα Βρετανικό Ναρκαλιευτικό που μάλλον έτυχε στη πορεία του νησιού. Το νησί μοιάζει να το σπρώχνει ανυπόμονα.
Ποιά στεριανή λογική έρχετε άραγε να αλλώσει το θαλασσινό τούτο βουνό?
Καλά Χριστούγεννα με την ευχή ο καινούριος χρόνος να βρεί όλες τις στεριανές λογικές μας με γρεμισμένα τα τείχη και τον θαλασσινό αέρα να φυσά στα στενοσόκακα του μυαλού μας.
ioannispk - son of a pirate
Wednesday, November 08, 2006
Ανδρέας Εμπειρίκος - Σκέψεις περί του Θεού
ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ - Σκέψεις περι του Θεού
Ω, πόσον ωραία ήτο αυτή η εαρινή νύξ, πόσον λαμπροί ήσαν οι αστέρες, πόσον ακαταμέτρητον ήτο το ύψος του ουρανού! Οποία μεγαλοπρέπεια! Οποία μεγαλωσύνη! Τι ήτο αυτό το απροσμέτρητον; Ενα μεγάλο χάος, ή μια σοφή διάρθρωσης στοιχείων ασυλλήπτων από την διάνοιαν του ανθρώπου, έργον ενός εξουσιάζοντος και διευθύνοντος τα πάντα παντοδυνάμου νού; Ησαν τα πάντα τυχαία, ή ωφείλοντο εις μίαν θέλησιν και μίαν λογικήν τελείως τυχαία, ή ωφείλοντο εις μίαν θέλησιν και μίαν λογικήν τελείως υπεράνθρωπον, εις μίαν ικανότητα ίλιγγον επιφέρουσαν, της οποίας τα έργα κατέληγαν εις μίαν θεσπεσίαν αρμονίαν; Μήπως οι απέραντοι κόσμοι που την απετέλουν ήσαν το έργον όχι του Θεού, που η εκκλησία θέλει να μας επιβάλη, αλλά ενός θεού τελείως διαφορετικού, ενός θεού αλήθεια παντοκράτορος, ενός θεού αλήθεια παντοδυνάμου, που υπήρχε μέσα στα ίδια τα έργα του και σε όλα τα κτίσματά του, αποτελούντος ένα με αυτά, και υπάρχοντος παντού αλλ΄ αοράτου, όπως είναι υπαρκτόν αλλά μή ορατόν εις τους πολλούς το Μέγα Φώς το Ακτιστον, το Μέγα Φώς το Απιαστον, το εν μεγαλείω και δόξη καταυγάζον, το εις τους αιώνας άπιαστον, μα εκθαμβωτικά εις τους αιώνας των αιώνων ορατόν, μόνον εις όσους ευλογήθηκαν με την υψίστην Χάριν το Φώς αυτό να ιδούν; Μήπως άπαντα ταύτα ήσαν ο θεός, ο μόνος αληθινός - τουτέστιν μια παμμεγίστη, μια υπερτάτη δύναμις ή ενέργεια "λελογισμένη" και παντάνασσα, και επί της Γης και εν Υψίστοις; Αλήθεια, μήπως αυτά ήσαν ο Θεός και όχι εκείνος ο ηθικολόγος τύραννος και τιμωρός κριτής - τουτέστιν ένας μεγάλος Αρχων Φωτεινός, αυτόφωτος, τελείως άσχετος με τας εννοίας του Καλού και του Κακού; {...}
Ω, πόσον ωραία ήτο αυτή η εαρινή νύξ, πόσον λαμπροί ήσαν οι αστέρες, πόσον ακαταμέτρητον ήτο το ύψος του ουρανού! Οποία μεγαλοπρέπεια! Οποία μεγαλωσύνη! Τι ήτο αυτό το απροσμέτρητον; Ενα μεγάλο χάος, ή μια σοφή διάρθρωσης στοιχείων ασυλλήπτων από την διάνοιαν του ανθρώπου, έργον ενός εξουσιάζοντος και διευθύνοντος τα πάντα παντοδυνάμου νού; Ησαν τα πάντα τυχαία, ή ωφείλοντο εις μίαν θέλησιν και μίαν λογικήν τελείως τυχαία, ή ωφείλοντο εις μίαν θέλησιν και μίαν λογικήν τελείως υπεράνθρωπον, εις μίαν ικανότητα ίλιγγον επιφέρουσαν, της οποίας τα έργα κατέληγαν εις μίαν θεσπεσίαν αρμονίαν; Μήπως οι απέραντοι κόσμοι που την απετέλουν ήσαν το έργον όχι του Θεού, που η εκκλησία θέλει να μας επιβάλη, αλλά ενός θεού τελείως διαφορετικού, ενός θεού αλήθεια παντοκράτορος, ενός θεού αλήθεια παντοδυνάμου, που υπήρχε μέσα στα ίδια τα έργα του και σε όλα τα κτίσματά του, αποτελούντος ένα με αυτά, και υπάρχοντος παντού αλλ΄ αοράτου, όπως είναι υπαρκτόν αλλά μή ορατόν εις τους πολλούς το Μέγα Φώς το Ακτιστον, το Μέγα Φώς το Απιαστον, το εν μεγαλείω και δόξη καταυγάζον, το εις τους αιώνας άπιαστον, μα εκθαμβωτικά εις τους αιώνας των αιώνων ορατόν, μόνον εις όσους ευλογήθηκαν με την υψίστην Χάριν το Φώς αυτό να ιδούν; Μήπως άπαντα ταύτα ήσαν ο θεός, ο μόνος αληθινός - τουτέστιν μια παμμεγίστη, μια υπερτάτη δύναμις ή ενέργεια "λελογισμένη" και παντάνασσα, και επί της Γης και εν Υψίστοις; Αλήθεια, μήπως αυτά ήσαν ο Θεός και όχι εκείνος ο ηθικολόγος τύραννος και τιμωρός κριτής - τουτέστιν ένας μεγάλος Αρχων Φωτεινός, αυτόφωτος, τελείως άσχετος με τας εννοίας του Καλού και του Κακού; {...}
Sunday, November 05, 2006
Αποκάλυψη - Η' 10 - ΑΨΙΝΘΟΣ
Αποκάλυψις - Η' 10
Και ο τρίτος αγγελος εσάλπισε, και επεσεν εκ του ουρανου αστηρ μέγας καιόμενος ως λαμπάς, και επεσεν επι το τρίτον των ποταμων και επι τας πηγας των υδάτων. 11 και το ονομα του αστέρος λέγεται ο Αψινθος. και εγένετο το τρίτον των υδάτων εις αψινθον, και πολλοι των σνθρώπων επέθανον εκ των υδάτων, οτι επικράνθησαν.
Κατά το τρίτο σάλπισμα έπεσε από τον ουρανό μεγάλο άστρο σαν λαμπάδα και έπεσε στο 1/3 των ποταμών και στις πηγές των νερών . Το όνομα του άστρου είναι Άψινθος. Και το 1/3 των νερών έγινε Άψινθος και πολλοί άνθρωποι πέθαναν από τα νερά διότι αυτά επικράνθηκαν.
Άψινθος = Artemisia absinthium = Θεραπευτικό φυτό
Wednesday, November 01, 2006
Η κατάκτηση των ψυχών
Η κατάκτηση των ψυχών
Πρόσφατα διάβασα το θέμα μιας έκθεσης που δόθηκε για ανάπτυξη σε παιδιά της Ε’ τάξης δημοτικού σχολείου. Το θέμα έλεγε
«Ο άνθρωπος σήμερα έχει κατακτήσει το διάστημα ενώ δεν έχει καταφέρει να κατακτήσει τις ψυχές των παιδιών που πεθαίνουν από πείνα».
Παρατηρώ με θλίψη ότι η θεματολογία θέτει εμμέσως τα παιδιά μπροστά σε ένα ανύπαρκτο δίλημμα. Τεχνολογία και επιστημονική πρόοδο ή επάρκεια υλικών αγαθών για όλους. Ακόμα προτείνετε η ανάγκη της «κατάκτησης των ψυχών των πεινασμένων» ότι και να σημαίνει αυτό, σε αντίθεση με την άμεση επίλυση του επιτακτικού τους προβλήματος που είναι η σίτιση.
Πραγματικά μένω έκπληκτος που έστω και έμμεσα για πολλοστή φορά δαιμονοποιήτε η επιστήμη και η τεχνολογική πρόοδος, τίποτα δεν άλλαξε από τον Μεσαίωνα, ενώ ταυτόχρονα υπονοείτε ότι τα κονδύλια της «άχρηστης» προόδου μπορούν να μας βοηθήσουν στην «κατάκτηση των ψυχών των πεινασμένων».
Αν ο Χριστός στο όρος μπορούσε να φανταστεί το μέγεθος της βλακείας των μεταγενέστερών του ανθρώπων, σίγουρα θα την συμπεριλάμβανε στους αφορισμούς του κάνοντας σχετική μνεία σ’ αυτήν, μαζί μα την υποκρισία, που τόσο αρέσκετε στην βλακεία και την διακονεί.
Απορώ γιατί τα παιδιά δεν θέτονται μπροστά από το πραγματικό πρόβλημα που είναι, η αδυναμία των ανθρώπων να χειριστούν και να μοιραστούν, σχετικά δίκαια, τους διαθέσιμους πόρους (φυσικούς και μη) καθώς και να χαρίσουν την αγάπη τους απλόχερα.
Η λέξη και μόνο «κατάκτηση» θα πρέπει να εξαγριώνει ειδικότερα όταν αναφέρεται στην ψυχή μιας ανθρώπινης ύπαρξης. Παραθέτω απόσπασμα από τον διάλογο του Πλάτωνα «Φαίδωνων». Ο Σωκράτης λέει
«Αν βέβαια είναι αθάνατη η ψυχή, χρειάζεται τη φροντίδα μας όχι μόνο για τον χρόνο που διαρκεί ό,τι αποκαλούμε «ζω», αλλά για το σύνολο του χρόνου, γιατί από δω και πέρα ο κίνδυνος θα ήταν φοβερός να αμελήσει κάποιος για την ψυχή. Αν βέβαια ο θάνατος ήταν απαλλαγή από τα πάντα, θα αποτελούσε ανέλπιστο δώρο για τους κακούς που, πεθαίνοντας, ταυτόχρονα με το σώμα, απαλλάσσονται και από την κακία τους μαζί με την ψυχή. Στην πραγματικότητα όμως, από τη στιγμή που η ψυχή φαίνεται αθάνατη, δεν υπάρχει γι’ αυτήν καμιά άλλη δυνατότητα να ξεφύγει από τα κακά και να σωθεί από το να γίνεται όσο το δυνατόν καλύτερη και φρονιμότερη. Η ψυχή, βλέπετε, έρχεται στον Άδη χωρίς να έχει μαζί της τίποτε άλλο πέρα από την παιδεία και την ανατροφή της».
Κρατώ το τελευταίο «τίποτε άλλο πέρα από την παιδεία και την ανατροφή της». Μ’ άλλα λόγια αν πραγματικά ενδιαφερόμαστε για τις ψυχές των πεινασμένων και αφού λύσουμε το πραγματικό και ουσιαστικό τους πρόβλημα – το φαγητό – να τι εφόδια θα πρέπει να θέλουμε να δώσουμε στις ψυχές τους, αντί να επιθυμούμε να τις κατακτήσουμε.
ioannispk – son of a pirate
Πρόσφατα διάβασα το θέμα μιας έκθεσης που δόθηκε για ανάπτυξη σε παιδιά της Ε’ τάξης δημοτικού σχολείου. Το θέμα έλεγε
«Ο άνθρωπος σήμερα έχει κατακτήσει το διάστημα ενώ δεν έχει καταφέρει να κατακτήσει τις ψυχές των παιδιών που πεθαίνουν από πείνα».
Παρατηρώ με θλίψη ότι η θεματολογία θέτει εμμέσως τα παιδιά μπροστά σε ένα ανύπαρκτο δίλημμα. Τεχνολογία και επιστημονική πρόοδο ή επάρκεια υλικών αγαθών για όλους. Ακόμα προτείνετε η ανάγκη της «κατάκτησης των ψυχών των πεινασμένων» ότι και να σημαίνει αυτό, σε αντίθεση με την άμεση επίλυση του επιτακτικού τους προβλήματος που είναι η σίτιση.
Πραγματικά μένω έκπληκτος που έστω και έμμεσα για πολλοστή φορά δαιμονοποιήτε η επιστήμη και η τεχνολογική πρόοδος, τίποτα δεν άλλαξε από τον Μεσαίωνα, ενώ ταυτόχρονα υπονοείτε ότι τα κονδύλια της «άχρηστης» προόδου μπορούν να μας βοηθήσουν στην «κατάκτηση των ψυχών των πεινασμένων».
Αν ο Χριστός στο όρος μπορούσε να φανταστεί το μέγεθος της βλακείας των μεταγενέστερών του ανθρώπων, σίγουρα θα την συμπεριλάμβανε στους αφορισμούς του κάνοντας σχετική μνεία σ’ αυτήν, μαζί μα την υποκρισία, που τόσο αρέσκετε στην βλακεία και την διακονεί.
Απορώ γιατί τα παιδιά δεν θέτονται μπροστά από το πραγματικό πρόβλημα που είναι, η αδυναμία των ανθρώπων να χειριστούν και να μοιραστούν, σχετικά δίκαια, τους διαθέσιμους πόρους (φυσικούς και μη) καθώς και να χαρίσουν την αγάπη τους απλόχερα.
Η λέξη και μόνο «κατάκτηση» θα πρέπει να εξαγριώνει ειδικότερα όταν αναφέρεται στην ψυχή μιας ανθρώπινης ύπαρξης. Παραθέτω απόσπασμα από τον διάλογο του Πλάτωνα «Φαίδωνων». Ο Σωκράτης λέει
«Αν βέβαια είναι αθάνατη η ψυχή, χρειάζεται τη φροντίδα μας όχι μόνο για τον χρόνο που διαρκεί ό,τι αποκαλούμε «ζω», αλλά για το σύνολο του χρόνου, γιατί από δω και πέρα ο κίνδυνος θα ήταν φοβερός να αμελήσει κάποιος για την ψυχή. Αν βέβαια ο θάνατος ήταν απαλλαγή από τα πάντα, θα αποτελούσε ανέλπιστο δώρο για τους κακούς που, πεθαίνοντας, ταυτόχρονα με το σώμα, απαλλάσσονται και από την κακία τους μαζί με την ψυχή. Στην πραγματικότητα όμως, από τη στιγμή που η ψυχή φαίνεται αθάνατη, δεν υπάρχει γι’ αυτήν καμιά άλλη δυνατότητα να ξεφύγει από τα κακά και να σωθεί από το να γίνεται όσο το δυνατόν καλύτερη και φρονιμότερη. Η ψυχή, βλέπετε, έρχεται στον Άδη χωρίς να έχει μαζί της τίποτε άλλο πέρα από την παιδεία και την ανατροφή της».
Κρατώ το τελευταίο «τίποτε άλλο πέρα από την παιδεία και την ανατροφή της». Μ’ άλλα λόγια αν πραγματικά ενδιαφερόμαστε για τις ψυχές των πεινασμένων και αφού λύσουμε το πραγματικό και ουσιαστικό τους πρόβλημα – το φαγητό – να τι εφόδια θα πρέπει να θέλουμε να δώσουμε στις ψυχές τους, αντί να επιθυμούμε να τις κατακτήσουμε.
ioannispk – son of a pirate
Subscribe to:
Posts (Atom)
