Περιμένοντας τους Βαρβάρους

Περιμένοντας τους Βαρβάρους

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες•
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια•
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα•
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα•
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Για μια φορά ακόμα δίψασα

Για μια φορά ακόμα δίψασα

Για μια φορά ακόμα δίψασα μονάχος.
Δροσιστικές εικόνες άρδευσαν το μεσημέρι
με την σκέψη σου να αιωρείται αχνά
πάνω από τους ντόκους μιας ακόμα ξενιτιάς.

Τάχτηκα μονάχος να υπηρετώ τις ώρες,
τις μέρες, τις σκόρπιες σκέψεις του μεσημεριού.
Αχ! να ‘μουνα λεει κένταυρος, σοφός,
ήρεμος, πλήρης να κάλπαζα στο Πήλιο.

Το πάφλασμα της γόνδολας ν’ άκουγα
λεει τώρα στου Canale Grande το έμπα.
Μ’ αντί για τούτο του Mestre τα κολιαρέικα
ταίζω Κινέζικο μαύρο άνθρακα και θειάφι.

Υφάλμυρο νερό έτρεχε κει που σκαει το
κύμα και γαργαλάει το βράχο.
Τρέχα πιες το γιε μου να γενείς του Drake
πιότερος. Του Αιγαίου γέννα πιες το!

Σκιαγμένος το πια μια και δυό.
Του πειρατή η προσταγιά όχι δεν σκώνει.
Πότισε το είναι μου και νύμφεψα την
θάλασσα, την μοναξιά, το έμπος.

Τώρα μου λείπεις ... μου λείπεις πολύ !
Πίσω δεν έχει πια γιατί τούτο το νερό
που τρέχει μέσα μου από παιδί – καιει !
Δροσίζει μονάχα τ’ απομεσήμερα στην ξενιτιά.

ioannispk – son of a pirate

Yara-Yara

Yara-Yara

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Καθώς αποκοιμήθηκες φύλαγε βάρδια ο κάβος
Σε σπίτι μέσα, ξέχασες προχτές το φυλαχτό
Γελάς, μα εγώ σε πούλησα στο Rio για δυο centavos
κι' απέ σε ξαναγόρασα ακριβά στη Βηρυτό


Με πορφυρό στα χείλη μου κοχύλι σε προστάζω
Στο χέρι το γεράκι σου και τα σκυλιά λυτά
Απάνωθέ μου σκούπισε τη θάλασσα που στάζω
και μάθε με να περπατώ πάνω στη γη σωστά


Κούκο φορούσες κάτασπρο μικρός και κολαρίνα
Ναυτάκι του γλυκού νερού
Σε πιάνει - μην το πεις αλλού - σα γάτα η λαμαρίνα
και σε σαστίζει ξαφνικό προβέτζο του καιρού


Το ντύμα πάρε του φιδιού και δώσ' μου ένα μαντήλι
Εγώ, - και σ' έγδυσα μπροστά στο γέρο Τισιανό
Βίρα, Κεφαλλονίτισσα, και μάινα το καντήλι
Σε λόφο γιαπωνέζικο κοιμάται το στερνό


Σου πήρ' από τη Νάπολη μια ψεύτικη καμέα
κι' ένα κοράλλι ξέθωρο μαζί
Πίσω απ' το φριγκορίφικο στην άδεια προκυμαία
έβενος, - γλώσσα της φωτιάς, στο βάθος κρεμεζί


Φώτα του Melbourne. Βαρετά κυλάει ο Yara-Yara
ανάμεσα σε φορτηγά πελώρια και βουβά
φέρνοντας προς το πέλαγος, χωρίς να δίνει δυάρα
του κοριτσιού το φίλημα, του στοίχισε ακριβά


Γερά την ανεμόσκαλα. Καφέ για τον πιλότο
Λακίζετε, αλυσόδετοι του στεριανού καημού
Και σένα, που σε κέρδισα μιανής νυχτιάς σε λότο
σμίγεις και πας με τον καπνό του γκρίζου ποταμού


Μια βάρκα θέλω, ποταμέ, να ρίξω από χαρτόνι
όπως αυτές που παίζουνε στις όχθες μαθητές
Σκοτώνει, πες μου, ο χωρισμός; - Ματώνει, δε σκοτώνει
Ποιος είπε φούντο; Ψέματα. Δε φτάσαμε ποτές

Olga V @ Bosporos - Southbound

Θέλω να πιώ όλο τον Βόσπορο.
Αλλάζουνε εντός μου τα σύνορα του κόσμου.









Τραγούδησε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης

Η ατσάλινη αυτή ανθρώπινη κατασκευή δεν έχει σύνορα, δεν γνωρίζει φυλετικές η θρησκευτικές διακρίσεις. Μοναχά ενώνει. Ενώνει τους ανθρώπους στον καθημερινό μόχθο για την επιβίωση, μέσα από την αγάπη για το υγρό στοιχείο.


ioannispk - son of a pirate

Το Πεπρωμένο

Το Πεπρωμένο

Διάβασα πρόσφατα ότι ο Stephen Hawking σκοπεύει στο εγγύς μέλλον να συμμετάσχει σε ένα διαστημικό ταξίδι, ακόμα ότι σε κάποιο επεισόδιο του Star Trek υποδύθηκε το ολόγραμμα του εαυτού του. Όλα αυτά κόντρα σε αυτό που κατά γενική παραδοχή αποκαλείται πεπρωμένο.

Χωρίς να το θέλω θυμήθηκα μια συζήτηση που είχα, ανήσυχος έφηβος, στο Οράν της Αλγερίας με ένα πιστό Μουσουλμάνο, που προσπαθούσε να με πείσει ότι «Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον», σαν να μην έφθαναν οι νουθεσίες του καθηγητή μου των αρχαίων στο γυμνάσιο.

Πέρασαν τα χρόνια, δέχτηκα τις επιρροές διαφόρων πολιτισμών, άλλοτε έγινα έρμαιο αυτού που νόμιζα ότι είναι το … κισμέτ – πεπρωμένο μου και άλλες φορές, υβριστικά σχεδόν, νόμιζα πως το έπλαθα.

Τελικά μάλλον ούτε το ένα πρέπει να ισχύει αλλά ούτε και το άλλο. Μέρος του πεπρωμένου μας ίσως πλάθετε από την κληρονομιά που κουβαλάμε μέσα μας. Την «ανατροφή της ψυχής μας» όπως θα έλεγε και ο Σωκράτης. Ένα άλλο ορίζετε από τις επιλογές μας «την παιδία μας» γενικότερα, αν αποδεχτούμε ότι ένα μεγάλο μέρος των επιλογών μας υπαγορεύετε από την παιδία μας, και ένα τρίτο διαφεντεύετε από ακαθόριστους κβαντικούς παράγοντες που όποιος θέλει αποδίδει στο υπερφυσικό.

Ότι όμως και να ισχύει και σε όποια ποσοστά και να καθορίζετε το πεπρωμένο μας από παράγοντες ελέγξιμους η μη, γεγονός παραμένει ότι το Βρετανικό πείσμα του Hawking θα πρέπει να μας εμπνέει. Το Βρετανικό πείσμα που έκανε αυτό το θαυμαστό (ξέρω με τα αρνητικά του) λαό να πίνει τσάι όταν οι Γερμανοί βομβάρδιζαν.

Καληνύχτα κύριε Hawking θα προσπαθήσω και εγώ να κρατήσω “ stiff upper lip”.

ioannispk – son of a pirate

No comments!

No comments !

Like a fish out of the water

 

ΕΧΩ ΜΙΑ ΠΙΠΑ

ΕΧΩ ΜΙΑ ΠΙΠΑ

Από τον ποιητή Νίκο Καββαδία στον ποιητή Απ. Μελαχρινό (με περικοπές)

Έχω μια πίπα ολλανδική από ένα μαύρο ξύλο,…...
Πολλές φορές, τις βραδινές σκοτεινιασμένες ώρες,
ανάβοντας την πίπα αυτή, σε μια γωνιά καπνίζω,……
Και πότε μια ψηλή, ο καπνός, γυναίκα σχηματίζει,
πότε ένα πόρτο ξενικό πολύ και μακρυσμένο.……
Έχω μια πίπα ξύλινη παράξενα γλυμμένη.
Βλέπω καπνίζοντας τα πιο παράδοξα όνειρά μου.
Σκέφτομαι: «Θα 'ναι μαγική».
Μα πάλι λέω: μη φταίειο εγγλέζικος βαρύς καπνός και η νευρασθένειά μου ?

Εγώ δεν αξιώθηκα να αποκτήσω μια τέτοια πίπα, ούτε φυσικά με δώρισε η φύση με το ταλέντο να εξωτερικεύω τα συναισθήματά μου με λόγια η εικόνες. Με δώρισε όμως με μια γερή δόση νευρασθένειας (τουλάχιστον έτσι νομίζω) και περίσσια εικόνων που πνίγονται σε μια θάλασσα από συναισθήματα, τις πιο πολλές φορές ανάκατα.
Τα παράδοξα όνειρά μου παραμένουν όχι μόνο ανεξήγητα αλλά και θαμμένα στις μνήμες μου αφού δεν βρίσκω τρόπο να τα εκφράσω. Ανήμπορος λοιπόν να βρω πρωτογενείς σκέψεις δανείζομαι λόγια και σκέψεις, κατά που μου φαίνεται κατάλληλο για κάθε περίσταση. Ας με συγχωρήσει ο Νίκος Καββαδίας αλλά τον έχω ανάγκη!

Έχω μια πίπα δανεικιά άθλια σκαλισμένη …
Ποτέ της δεν ταξίδεψε ούτε καπνό εγεύτη.
Είναι μια πίπα όλο σβηστή στείρα και ραγισμένη
που περιμένει λαγνικά ν’ ακούσει ιστορίες
για να τις πλάσει όνειρα …
Έχω μια πίπα χρόνια πια που έγινε δικιά μου
έμαθε πότε να ‘ν σβηστή και πότε να φουντώνει
κι αντάμα πλάθουμ’ όνειρα που είν’ ολοδικά μας.

Ioannispk – son of a pirate

Every Day Life Heros

Heckel & Deckel
















The Rock Steady Group !









The most lively eyes one ever saw!

SAVE MY WORLD

Ah! It’s times like these
Feel I falling to my knees.
Feel I calling heaven please…
SAVE MY WORLD !

The above slightly altered (last verse) from an old song a friend of mine wrote and sang (with success) when we were all young.
The group no longer exists and my now lost friend is most probably married with children. Yet the wisdom of her youth remains in my memories alive enough to trigger those depths on the soul that make man pray to preserve what is the biggest wonder of all. OUR WORLD.

Ioannispk – son of a pirate

Man-made Wonders

And there I stood speechless gazing at the wonders the Lord made man think, draft and fabricate.
The mere reflection of reality brings shivers.

Ioannispk - son of a pirate

Το Ναυτικό Χρονόμετρο

Το ναυτικό χρονόμετρο

Ενώ δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να προσδιοριστεί αστρονομικά σε ποιο γεωγραφικό πλάτος βρισκόμαστε πάνω στην επιφάνεια της Γης, ο προσδιορισμός του γεωγραφικού μήκους δημιουργεί δυσκολίες. Μόλις οι ναυτικοί έχαναν την οπτική επαφή με τη στεριά, δεν είχαν δυνατότητα προσανατολισμού στον ωκεανό. Αν εξαιρέσουμε τη Σελήνη και τους ορατούς με το μάτι πλανήτες, ο νυχτερινός ουρανός φαίνεται ακριβώς ίδιος, είτε ταξιδεύει κάποιος κατά μήκος ενός παραλλήλου προς την Ανατολή, είτε μένει ακίνητος για κάποιες ώρες. Για να ξεπεραστεί αυτή η δυσκολία απαιτείται η κατοχή ενός ρολογιού ακριβείας κι ενός εξάντα.

Συγκεκριμένα, για κάθε μετακίνηση κατά 15ο κατά μήκος ενός παραλλήλου ανατολικά αυξάνεται η τοπική ώρα κατά 60' (=1h) και αντίστροφα, μειώνεται κατά 60' (=1h) η τοπική ώρα ανά 15ο κατά μήκος ενός παραλλήλου δυτικά. Έτσι, όταν γνωρίζουμε με ακρίβεια την τοπική ώρα δύο σημείων στην υδρόγειο, είμαστε σε θέση να υπολογίσουμε τo γεωγραφικό μήκος ανάμεσά τους. Κι εφόσον το ένα από τα δύο αυτά σημεία είναι «αμετακίνητο» σημείο αναφοράς, όπως π.χ. αυτό που ορίζεται από τον μεσημβρινό του Greenwich, παίρνουμε το απόλυτο γεωγραφικό μήκος οποιουδήποτε σημείου πάνω στην υδρόγειο. Η ανάγκη για ακρίβεια του ρολογιού είναι προφανής, γιατί για κάθε λεπτό της ώρας που αποκλίνει ένα ρολόι, η απόκλιση στην επιφάνεια της Γης φτάνει τα 110 χιλιόμετρα.

Το 1761, ο Άγγλος ωρολογοποιός John Harrison, μετά από δωδεκαετή μελέτη, δημιούργησε ένα όργανο το οποίο δεν ήταν άλλο από το γνωστό μας σημερινό χρονόμετρο.

Η αξία του καλο-κουρδισμένου χρονομέτρου λοιπόν για τον ναυτικό είναι προφανής. Πρόσφατα η μεγάλη αδελφή του πατέρα μου που την αξίωσε ο Θεός να μετρήσει περισσότερα από 100 χρόνια ναυτικής παράδοσης, σαν κόρη και γυναίκα καραβοκύρηδων, μου έκανε ένα δώρο με μεγάλη συμβολική αξία.

Είναι ένα κέντημα, φτιαγμένο από την ίδια που έχει ένα σταυρό και μια άγκυρα και την επιγραφή. «ΕΝΘΥΜΟΥ ΤΟ ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΟΝ». Ένα τέτοιο έδιναν οι μανάδες σε όλους του γιους τους όταν μπαρκάριζαν στις αρχές του 19 αιώνα. Ένα τέτοιο κρατούσε σαν φυλακτό και ο πάππους μου σαν έφυγε με τα πανιά για το Μπονοζάρι, να του θυμίζει την πατρίδα και το σπίτι του και να του δίνει δύναμη να ξεπερνά τις δυσκολίες για να γυρίσει πίσω μέχρι το επόμενο μπάρκο.

Ένα τέτοιο μου ‘δωσε και μένα η θεία μου η Καλλιόπη Γ. Παλαιοκρασσά. Η αξία του περισσότερο από προφανής και ο σημειολογικός του προσδιορισμός μια ακόμη βαριά κληρονομιά για μένα. Μακάρι να φανώ αντάξιος των προσδοκιών όλων αυτών των ψυχών που νομίζω ότι με κοιτάνε από ψηλά και συχνά ψιθυρίζουν στα αυτιά μου. Νομίζω ότι μου στείλανε τούτο το μήνυμα με την θεία Καλλιόπη μην και ξεθωριάσει το πραγματικό θαλασσινό στίγμα από την καρδιά μου και φυτρώσουν τίποτα στεριανές συνήθεις, κούφια η ώρα που τ’ ακούει.

Καληνύχτα και καλή χρονιά Θεία σε ευχαριστώ που μου θύμισες ποιος είμαι, ποια είναι η ρότα μου και πως πρέπει να αρμενίζω.

ioannispk – son of a pirate

The mysterious island

Ερχετε εν ειρήνη να διδάξει θαλασσινή καρτερία και εγγράτεια στους στεριανούς.

Σκεπασμένο μερικώς με ομίχλη δεν αποκαλύπτει τα μυστικά του, ζηλεύοντας ίσως λίγη από την δόξα της Σαλώμης, που νίκησε την λογική του πατριού της με το λίκνησμα του επτάπεπλου χορού της.

Προπομπός ένα Βρετανικό Ναρκαλιευτικό που μάλλον έτυχε στη πορεία του νησιού. Το νησί μοιάζει να το σπρώχνει ανυπόμονα.

Ποιά στεριανή λογική έρχετε άραγε να αλλώσει το θαλασσινό τούτο βουνό?

Καλά Χριστούγεννα με την ευχή ο καινούριος χρόνος να βρεί όλες τις στεριανές λογικές μας με γρεμισμένα τα τείχη και τον θαλασσινό αέρα να φυσά στα στενοσόκακα του μυαλού μας.

ioannispk - son of a pirate

Αντικατοπτρισμοί

Ομίχλη, κρύο, σίδερα και φωτιά

MERRY CHRISTMAS EBENIZER !