Ο Σκελετόβραχος

Στο μυθιστόρημα της Εύας Βλάμη (γράφτηκε αρκετά χρόνια πριν) ο «Σκελετόβραχος», ο Γαλαξιδιώτης καπετάν Θύμιος ο Σκελετόβραχος πίστευε ότι τα πανιά θα επιβιώσουν έναντι των μηχανών. Έφτιαξε λοιπόν ένα τρανό μπάρκο και κίνησε να αποδείξει πως ελπίδα για τις μηχανές δεν υπάρχει, για να καταλήξει να χαθεί στη θάλασσα, στο μέσο ενός κυκλώνα.

Προσπάθησε ο Σκελετόβραχος΄να τονε ξορκίσει με μουσκέτα γεμάτα αλάτι και καρφιά και άλλα ναυτικά κόλπα αλλά δεν τα κατάφερε. 

Τα πανιά έχασαν οι μηχανές κέρδισαν και στην αναμπουμπούλα όλοι ξέχασαν οτι αυτό που πραγματικά νίκησε ήταν ο κυκλώνας ...

Στις μέρες μας οι "κυκλώνες" που μας απασχολούν δεν είναι πια μετεωρολογικά φαινόμενα μόνο. Είναι πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά, συνυφασμένα με τα αδιέξοδα που έχει οδηγηθεί ο κόσμος μας, που δεν τον κυβερνάνε ούτε οι μηχανές - ούτε τα πανιά αλλά η ψυχρή λογιστική και το κέρδος, αντάμα με την απίστευτη Χείμερα της αιώνια ανάπτυξης.

Ας μην πέφτουμε την πλάνη του Σκελετόβραχου, ο εχθρός δεν είναι η μέθοδος - ο δρόμος που θα φτάσουμε στην ευημερία (αφού αυτό λίγο ως πολύ είναι σχεδόν αποφασισμένο είτε από το βέλος του χρόνου είτε από την ΕΟΚ). Εχθρός είναι αυτό που έχουμε μέσα μας και μας κάνει κοντόφθαλμους εξουσιολάγνους. Σκοπός είναι να διατηρήσουμε το μπάρκο του σκελετόβραχου που το λέμε πατρίδα ατόφιο, κι ας πάει με τα πανια. Βυθισμένο και με πηγμένο το πλήρωμα, είναι χρήσιμο μόνο σαν αντιπαράδειγμα και μωρίας εγκώμιο.

Νιώθω πως είμαι πλήρωμα στο μπάρκο του Σκελετόβραχου. Ακούω τον κυκλώνα να λυσσομανά και τα καρφιά να τρίζουν καθώς τα κύματα χτυπάνε τις μπάντες. Τα μάτια μου τσούζουν από τις αλμυρές σπιλιάδες του αέρα. Πάλι όμως νομίζω πως αντί να προετοιμαζόμαστε για την πραγματική μάχη με τον κυκλώνα που μας περιβάλει, ξοδεύουμε πόρους και δυνάμεις για ανούσιες και αδιέξοδες αναμετρήσεις ανάμεσά μας.

Είναι καιρός να παραδεχτούμε πως ο Σκελετόβραχος ΕΚΑΝΕ ΛΑΘΟΣ. Δεν χρειαζότανε να τα βάλει με τις μηχανές. Για τους ανέμους και τις θύελλες έπρεπε να προετοιμάζετε και με έξυπνες κινήσεις να τις αποφεύγει, αν δεν μπορούσε να τα βάλει μαζί τους. 

Άλλωστε δια στόματος του κοινοτικού επιτρόπου επιφορτισμένου με τα οικονομικά (Κου Αλμουνια), μας έγινε γνωστό (14/09/2009) πως ... " όλοι οι πολιτικοί ηγέτες και τα κόμματα στην Ελλάδα γνωρίζουν πλήρως την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ". Που σε μένα τον αδαή σημαίνει πως ο στόχος τώρα πια είναι να επιπλεύσουμε ... με κουπιά - πανιά - η μηχανές αυτό μάλλον θα το κουβεντιάσουμε ζωντανοί και στεγνοί πια στην στεριά.

Για κοίτα φίλε μου σε τι αδιέξοδα ερχόμαστε και μετά μου λες συμπτώσεις. Ε λοιπόν δεν το πιστεύω. Ο Σκελετόβραχος έπεσε θύμα μιας σκευωρίας και της στενομυαλιάς του. Πέθανε για να αποδείξει το προφανές - πως πάνω από όλα πρέπει να βλέπεις τον πραγματικό εχθρό σου καθαρά και να μάθεις να ελίσσεσαι πολεμώντας με τα μέσα που διαθέτεις. Το πλήρωμα όπως πάντα φυσικά αμέτοχο στις αποφάσεις και ηρωικά ΠΕΘΑΜΕΝΟ.

ioannispk son of a pirate

Λόγια της πλώρης

Όχι δεν θα μιλήσουμε για τον Ανδρέα Καρκαβίτσα ούτε για το ομώνυμο βιβλίο. Η πλώρη από τα παλιά χρόνια ήταν και παραμένει ίσως το μέρος του καραβιού όπου γίνονται κουβέντες και κριτικές, μακριά από την γέφυρα, τα μάτια και τα αυτιά της τραπεζαρίας και των καπνιστηρίων.
Οι καπεταναίοι γίνονταν αντιληπτοί αν πλησίαζαν, η κουβέντα άλλαζε γρήγορα για να συνεχίσει με την απομάκρυνση του αξιωματικού. Για αυτό τον λόγο δεν ήταν λίγες οι φορές που ο Πλοίαρχος ρωτούσε δήθεν αδιάφορα τον Γραμματικό « … και τι λένε στην πλώρη?».
Αυτή η απλή ερώτηση και η απάντησή της (feedback), με όση ανακρίβεια και να περιείχε ήταν ένα είδος διορθωτικής κίνησης στο έτσι κι αλλιώς απολυταρχικό σύστημα που βασιλεύει στα βαπόρια (δεν γίνεται διαφορετικά άλλωστε).
Άκουγε ο καπετάνιος τα «λόγια της πλώρης» και ανάλογα έπαιρνε τα μέτρα του. Ετσι και οι ισορροπίες κρατιόνταν και τα συμφέροντα δεν διακυβεύονταν αλλά και η Πλοιαρχία διατηρούταν …
Στις μέρες μας αναρωτιέμαι αν αυτή η ερώτηση τίθεται ποτέ από τους άρχοντες και κυβερνώντες προς τους … «Γραμματικούς» τους, για τον κοσμάκη δεν το κουβεντιάζουμε, μόνο ειρωνικά τον ρωτάνε κάτι δημοσιογράφοι "... εσείς τι λέτε? ... ποια είναι η γνώμη σας?".
Αν ΝΑΙ τότε οι γραμματικοί δεν έχουν το δάχτυλο στον σφυγμό του λαού. Τους ξεφεύγουν πολλά και δίνουν λάθος πληροφορίες (feedback). Η πάλι καλά τα λένε οι γραμματικοί αλλά οι «καπεταναίοι» έχουνε τα αυτιά τους βουλωμένα.
Αν από την άλλη αυτή η ερώτηση δεν τίθεται ποτέ, έ τότε τι να πω μάλλον δεν κάνουν για καπεταναίοι.
Νομίζω ότι στα 150 χρόνια ύπαρξης του Ελληνικού κράτους τα … «λόγια της πλώρης» η δεν έφτασαν ποτέ στα αυτιά της εξουσίας, η μεταδίδονται παραφρασμένα. Δεν εξηγείται αλλιώς η παντελής έλλειψη κατανόησης μεταξύ λαού και κυβερνώντων. Ενός λαού που συνεχίζει μαζοχιστικά να συντηρεί με την ψήφο του μια κατάσταση προφανώς άρρωστη, που προάγει τους αμόρφωτους εγωπαθείς «ταγούς» και καταβαραθρώνει κάθε μορφή ΚΑΛΟΥ Κ ΑΓΑΘΟΥ, μετατρέποντας τον πολίτη σε αυλικό ραγιά, που το μόνο που προσδοκά είναι η ελεημοσύνη αυτών που ο ίδιος (ενδεχομένως μη έχοντας εναλλακτική πρόταση) εξέλεξε.

Άντε αλλάξτε κουβέντα τώρα γιατί πλησιάζει ο Καπτα Γιώργος / Καπτα Κώστας η όπως αλλιώς τόνε λένε, γιατί βαριακούει λιγάκι και μας βλέπω στον μπαλαούρο.

ioannispk son of a pirate

Διψα για Ζωη

- Άντε γεια σας και αν Θέλει ο Αη Νικόλας θα ξαναβρεθούμε.

Κάτι τέτοιο θα είπαν όταν τα δέσανε προσωρινά - μέχρι να ανοίξει πάλι η αγορά. Φυσικά το προσωρινό έγινε μόνιμο και οι οικονομικές συνθήκες τα καταδίκασαν να σαπίζουν στην ντάνα.

Δεν θα αναφερθώ ούτε στα καμένα ούτε στο όνειρο του Ομπάμα για καθαρή ενέργεια. Το μέλλον, τουλάχιστον όσο απομένει στα πλαίσια του βιολογικού μου προσδόκιμου, φαντάζει συννεφιασμένο.
Ο κόσμος μοιάζει με καράβι που κάνει τα τελευταία ταξίδια του, λίγο πριν το δέσουν "προσωρινά" όσο να κοπάσει η κρίση. Φυσικά για τους ναυτικούς που ξέρουν καλά αυτή την διαδικασία, η ντάνα είναι ισοδύναμη με την βαριά σκουριά - το θάνατο.

Είχα την τύχη να ζήσω τις "καλές" εποχές, όταν τα βαπόρια αρμένιζαν περήφανα και τα ματσακόνια αντηχούσαν στην κουβέρτα. Τα κολολαδωμένα ποδάρια γύριζαν το στρόφαλο και η προπέλα σκάλιζε την πορεία μαστορικά.

Ταυτόχρονα ζω τον εφιάλτη του κάθε ανθρώπου που αγαπά την θάλασσα και το θαλασσινό επάγγελμα. Στη κουβέρτα ησυχία και μόνο γλάροι κάθονται στα ρέλια. Στον μηχανοστάσιο νεκρική σιγή. Ακούς μονάχα σταγόνες νερού να πέφτουν από τα μπούνια στην σεντίνα και να αντηχούν μέχρι ψηλά τα σπειράγια.

Ας μου σβήσει κάποιος την δίψα για ζωή. Ας ξεριζωθούν οι ναυτικές μνήμες από την ψυχή μου. Δεν θέλω να σβήσω άπραγος στην ντάνα. Θέλω να με καταπιεί το κύμα μάχιμο.

ioannispk - son of a pirate

ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ

Σπάνια παρακολουθώ ειδήσεις στην τηλεόραση, αφού προτιμώ την έντυπη ενημέρωση. Μου ταιριάζει καλύτερα. Προ ημερών όμως έκανα μια εξαίρεση και να τα "καινά" δαιμόνια εμφανίστηκαν πάλι.

Άκουσα εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου να υποστηρίζουν κάθιδροι πως μόνο αυτοί έχουν την λύση για την ευημερία του λαού και πως ότι έγινε μέχρι τώρα δεν είναι παρά ένα μικρό λάθος που όλοι δικαιούνται να κάνουν (τώρα πως γίνεται και τα λάθη επαναλαμβάνονται από την εποχή του Καποδίστρια μέχρι σήμερα αυτό δεν το ξέρω - αδαής γαρ). Κατάλαβαν λέει όμως καλά τι πρέπει να γίνει για αυτό και στο εξής θα φροντίσουν να "τρώμε με χρυσά κουτάλια", τα οποία ελπίζω να μην παραγγείλουν σε γνωστούς οίκους κοσμημάτων (αλλοδαπών και ημεδαπών) διότι είναι πανάκριβοι.

Χωρίς να θέλω σκέφτηκα ένα ωραίο προεκλογικό φιλμάκι κινουμένων σχεδίων που κυκλοφορεί αυτή την εποχή στην Ιαπωνία. Η ιστορία εκτυλίσσετε περίπου έτσι ...

Ένα ζευγάρι δειπνεί καθισμένο αντικριστά σε ένα ρομαντικό εστιατόριο.
Ο καλοβαλμένος άνδρας λέει στην όμορφη συνδαιτυμόνα του.

- Αν με παντρευτείς θα πληρώνω όλα τα έξοδα σου. Τα παιδιά θα πηγαίνουν στα καλύτερα σχολεία και δεν θα χρειάζεται να στεναχωριέσαι για την ιατρική περίθαλψη αφού θα φροντίσω και για αυτό. Ακόμα θα ενισχύω το εισόδημα σου ώστε να μπορείς να ξοδεύεις περισσότερα και φυσικά θα φροντίσω να ζούμε στο κατάλληλο σπίτι σε ασφαλή και όμορφη γειτονιά.

- Και πως θα τα κάνεις όλα αυτά με τα εισοδήματα που έχεις ? (ρωτά η κοπέλα).

- Α! αυτό θα το σκεφτώ αφού παντρευτούμε! (απαντά αποστομωτικά ο άνδρας).

Ας αναλογιστούμε τις ομοιότητες που έχει ένα γάμος με την διακυβέρνηση μιας χώρας από τα εκλεγμένα κόμματα (συμπολίτευση και αντιπολίτευση).
Σε αντίθεση μάλιστα με τον γάμο, που μπορεί να είναι και βραχύβιος, τα κόμματα (δεν είναι και πολλά) είναι σχεδόν διαχρονικά και οι επιλογές τόσο μα τόσο περιορισμένες. Στην πράξη είναι σαν να κοιτάς ένα κλασικό Εγγλέζικο δρόμο με κολλητά αραδιασμένα σπίτια (Terraced Houses) και να σου ζητάνε να διαλέξεις αν θες να μείνεις στο 105 η στο 107 - ούτε καν απέναντι.

Πραγματικά ελπίζω αυτά που άκουσα στην τηλεόραση για το μέλλον να μην έχουν καμία σχέση με το Γιαπωνέζικο φιλμάκι και οι δικοί μας "Γαμπροί" να έχουν λογαριάσει καλά το κόστος του γάμου έχοντας εξασφαλίσει τους κατάλληλους πόρους ... αφού προσωπικά μου είναι αδιάφορο αν θα μένω στο 105 η στο 107. Έτσι κι αλλιώς η στέγη στάζει και τα ποντίκια αλωνίζουν.

ioannispk son of a pirate

Επιθεώρηση πλοίου

5 Αυγούστου 2009 - The New York Times

Στο Λούβρο πολλοί φωτογραφίζουν, λίγοι παρατηρούν

Το να περάσει κανείς ένα πρωινό χαζεύοντας τον κόσμο που κοιτάζει τα έργα τέχνης δεν είναι επιστημονικό πείραμα. Είναι όμως αφορμή για να θέσει το μόνιμο ερώτημα: Τι ακριβώς αναζητούμε όταν τριγυρίζουμε τα μουσεία ως τουρίστες; Τις προάλλες, δύο κορίτσια με λουλουδάτα φορέματα τριγύριζαν στο Λούβρο. Σταματούσαν σε κάποια γλυπτά και τα περιτριγύριζαν. Κοιτούσαν αργά και δεν βιάζονταν. Το ασυνήθιστο ήταν ότι σταματούσαν.

Και πιο κάτω …

Οι ταξιδιώτες που έκαναν τον μεγάλο γύρο της Ευρώπης τον 18ο αιώνα περνούσαν μήνες και χρόνια μαθαίνοντας γλώσσες, συζητώντας με διανοούμενους και φτιάχνοντας σκίτσα των όσων έβλεπαν. Μετά οι φωτογραφικές μηχανές αντικατέστησαν τα σκίτσα, η ευκολία ήρθε στη θέση της ουσιαστικής ενασχόλησης και πολύς κόσμος έχασε την επιθυμία να κοιτάει πραγματικά. Φανταζόμαστε ότι επειδή η μηχανή μας έχει αιχμαλωτίσει μια εικόνα ή επειδή αυτή βρίσκεται αιωνίως διαθέσιμη στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ, η ενασχόληση με το πρωτότυπο είναι χαμένος χρόνος.

Με αφορμή τα πιο πάνω σκέφτηκα πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος που εμείς οι «ναυτικοί», στεριανοί και μη βλέπουμε και επιθεωρούμε τα καράβια. Μοιάζει πολύ με τον τρόπο που οι άνθρωποι κοιτάνε τα μουσεία. Κανείς δεν μπαίνει πια στον κόπο να παρατηρήσει ούτε να σκιτσάρει. Τα καράβια είναι μόνο μια συλλογή ψηφιοποιημένων εικόνων στον υπολογιστή.
Παρόλο που μου αρέσει η νέα τεχνολογία και προσπαθώ να την ακολουθώ όσο μπορώ, δεν παύω να πιστεύω ότι εκτός από τρόπους καλής συμπεριφοράς πρέπει να διδάσκουμε στα παιδιά μας και την «λελογισμένη χρήση της τεχνολογίας».

Δεν υπάρχει τίποτα πιο άμεσο από την όραση, την ακοή, την αφή, την όσφρηση και την γεύση στην επιθεώρηση ενός πλοίου. Μάλιστα την γεύση κι ας κρύβει μύριους κινδύνους με μικρόβια και όσοι έχουν επαφή με τα βαπόρια είμαι σίγουρος ότι ξέρουν τι εννοώ.

Λέω λοιπόν να αφήσουμε στην άκρη τις αδιάβροχες, φανταστικές myriad pixel digital cameras και να κρατήσουμε λίγο σημειώσεις στο μπλοκάκι μας (οι ποιο μοντέρνοι στο moleskin) και ακόμα καλύτερα ας κάνουμε νοητές σημειώσεις. Ξέρω πως όλα αυτά είναι λιγάκι ρομαντικά και ακόμα ενάντια στους κανόνες. Δεν είναι με άλλα λόγια καθόλου politically correct, αλλά από την άλλη ποιος είπε ότι μου αρέσει το political correctness ?

Καλό Αύγουστο – ioannispk son of a pirate

Οι εκλογές τελείωσαν

Οι εκλογές τελείωσαν. Με εξαίρεση ελάχιστους οι ποιο πολλοί θεωρούν ότι νίκησαν, ενώ μερικοί βλέπουν τους εαυτούς τους ως Μεγάλους Μάγιστρους και ρυθμιστές των πραγμάτων.
Η ουσία είναι ότι περίπου 47% των ψηφοφόρων απείχε των εκλογών - που θυμίζω έγιναν για το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Φυσικά λίγος λόγος έγινε για αυτό και ακόμα λιγότερο ασχολήθηκαν οι υποψήφιοι με εξηγήσεις για το πως νομίζουν ότι μπορούν να εκπροσωπήσουν την χώρα μας καλύτερα.
Αναρωτιέμαι αν η απαξίωση δεν είχε να κάνει με το θεσμό αλλά με τα πρόσωπα που δείχνουν να μην κατανοούν τον ρόλο τους αφού ακόμα και τις Ευρωεκλογές επιμένουν να διεξάγουν με ΤΟΠΙΚΑ και ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ.
Θυμίζω ακόμα ότι το Ευρωκοινοβούλιο δεν είναι το ίδιο πράγμα με την "Commission" τα μέλη της οποίας διορίζονται και δεν εκλέγονται και αλίμονο είναι υπεύθυνα για τις περισσότερες Ευρωπαϊκές αποφάσεις.
Δεν θυμάμαι να άκουσα από κανένα σχετική αναφορά στην προφανή αυτή έλλειψη Δημοκρατίας στους κόλπους της Ε ΕΝΩΣΗΣ, που λόγω μεγέθους πλέον αναρωτιέμαι αν παραμένει Γεωπολιτική και Οικονομική ένωση η απλά μια μεγιστοποιημένη αγορά που διευκολύνει τις πωλήσεις και τις εν γένη επιχειρηματικές δραστηριότητες, αδιαφορώντας για τα υπόλοιπα.

ioannispk son of a pirate

Don't Vote your self down the drain

Οι πολιτικές υποσχέσεις καταλήγουν σύντομα στον υπόνομο ειδικά μετά από ¨νίκες" πραγματικές και μη.
Μετά μένουν τα γνωστά ποιόν ξέρεις, ποιος σε ξέρει, τι μπορείς να δώσεις, τίνος γνωστός είσαι κτλ.

Σε αυτές τις εκλογές ας μην στείλουμε τις συνειδήσεις μας στον υπόνομο. Ας πράξουμε με την στάση μας ανάλογα με το τι μας προστάζει αυτή η εσωτερική φωνή που έχουμε μέσα μας και ΟΧΙ με γνώμονα το τι μπορεί να κερδίσουμε από τον Α η τον Β.

Κάθε στάση που πηγάζει από εσωτερική διεργασία είναι ωφέλιμη και αποδεκτή. Καταδικαστέα είναι μόνο τα πελατολόγια και τα κομματολόγια, η ασυνειδησία, τα κοπάδια των οπαδών - χρωματιστών προβάτων που βελάζουν εχθρικά το ένα στο άλλο θριαμβολογώντας την νίκη τους.

Ας θριαμβεύσει για μια φορά η μοναδικότητα και η ιδιαιτερότητα του καθένα μας όποια και να είναι. Δεν νοείται νίκη "ομοίου επί ομοίω" - δεν υπάρχει λογική ισότητας και κοινού συμφέροντος βασισμένη σε πολεμικές κραυγές και αλλαλαγμούς.

ΚΑΛΕΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

ioannispk son of a pirate

Συνταγή πολιτικής μακροβιότητας

Λοιπόν θα χρειαστείτε

1. Μερικά κόμματα με όσο το δυνατόν πιο ασαφείς προτάσεις.
2. Δύο η τρεις αρχηγούς κομμάτων με πλατύ χαμόγελο (γνώσεις και ευφυΐα όχι απαραίτητες).
3. Μερικές ντουζίνες φανατισμένους οπαδούς.
4. Μια χώρα αγανακτισμένη με πλήθος προβλημάτων (όσο ποιο πολλά τόσο ποιο καλά).
5. Πολίτες (αν είναι δυνατόν χωρίς ενδιαφέροντα, γνώσεις η πολιτικές απόψεις και προτάσεις).

Με τα πιο πάνω στο χέρι διεξάγετε δημοκρατικές εκλογές ( τι έχετε να φοβηθείτε άλλωστε) και φροντίζετε τα κόμματα να μη απηχούν την γνώμη και τα θέλω των πολιτών. Οι πολίτες με τον χρόνο θα αδιαφορήσουν αφήνοντας την ψηφοφορία στα χέρια των οπαδών (Βλέπε 3 πιο πάνω) - άρα η μακροβιότητα του κόμματός σας είναι εξασφαλισμένη !!!

Καλές Ευρω-εκλογές

ioannispk son of a pirate

Πολιτικές Ορθότητες

Πρόσφατα μου εξηγούσε κάποιος σε τι τρομερούς κινδύνους εκθέτω τον εαυτό μου περπατώντας στο σπίτι η στο γραφείο με ένα φλιτζάνι (γιατί εγώ τέτοιο έχω ακόμα κούπες - cups - δεν αγόρασα) καφέ η τσάι στο χέρι. Για αυτό λέει και οι ΑΓΡΥΠΝΟΙ φρουροί των πολυεθνικών εταιρειών (οσονούπω και κρατικών - τα έχω μπερδέψει τώρα τελευταία), έχουν απαγορεύσει τέτοιες ανάρμοστες συμπεριφορές στους υπαλλήλους τους.

Φοβερό πραγματικά !!!
Μπορεί λέει να πέσει το καυτό υγρό πάνω μου και να προκαλέσει έγκαυμα, η ακόμα χειρότερα μπορεί να χυθεί πάνω στο ανήλικο παιδί μου προκαλώντας μόνιμες βλάβες. Και ναι μεν στην πρώτη περίπτωση πρόκειται περί αυτο-αυτοτραυματισμού και η μόνη ζημιά που προξενώ στην κοινωνία είναι οικονομική επιβαρύνοντας με την ανοησία μου το σύστημα υγείας, στην δεύτερη τα πράγματά είναι διαφορετικά.

Σαν ανεύθυνος γονιός ανατρέφω λάθος ένα μελλοντικό πολίτη και άρα υπομονεύω την ευνομούμενη κοινωνία με τις πράξεις μου. Σημαδεμένο για πάντα το παιδί μου (ψυχικά και σωματικά) και με βαριά τα συμπλέγματα κατωτερότητας που θα αντλεί από την καταγωγή του σαν απόγονος ενός ανεύθυνου ανόητου ταραξία, μπορεί να μετατραπεί ποιος ξέρει σε τι ! Για τούτο ακριβώς λοιπόν και το κράτος που πάντα φροντίζει για το μέλλον του (για του παιδιού και το δικό μου δεν είμαι και τόσο σίγουρος), αν δεν συνετιστώ μπορεί και να μου αφαιρέσει την κηδεμονία.
Και όλα αυτά γιατί περπατάω μέσα στο σπίτι η στο γραφείο με ένα φλιτζάνι καφέ η τσάι στο χέρι. Ευτυχώς που δεν καπνίζω διότι τότε δεν την γλίτωνα την αγχόνη.

Η όλη υπόθεση μου θυμίζει την γιαγιά μου ... ναι την γιαγιά μου. Κάθε χρόνο αγόραζε ένα κατσικάκι για να το μεγαλώσει. Το φρόντιζε, το τάιζε τα καλύτερα, ενδιαφερόταν με μητρική αγωνία για την υγεία του και σχεδόν κάθε εβδομάδα το ζύγιζε για να δει το βάρος του και αν έτρωγε καλά. Ακόμα το έπλενε για να μην είναι λερωμένο και μυρίζει.
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΣΦΑΞΕΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ !!!!

Λες να είμαστε κατσικάκια ??? Δυσκολεύομαι να φανταστώ οτι το ενδιαφέρον των πολυεθνικών και μη εταιρειών για τους εργαζομένους τους είναι γνήσιο και άδολο και πείτε με καχύποπτο όσο θέλετε.
Ακόμα αδυνατώ να δω το κράτος σαν στοργικό "πατερούλη" να σκύβει πάνω από τα πιθανά μελλοντικά μου προβλήματα, αυτά που δεν έχουν γίνει ακόμα, και εξασκώντας αγνή - ευγενική πειθώ να με προστατεύει. "Μη αγόρι μου το φας ξεστό αυτό, θα καείς και θα χαλάσεις τα δοντάκια ... τζιζ!"

Λοιπό προτιμώ χίλιες φορές να έχω την γνώση του τι πρέπει να κάνω και πως να προστατευτώ, από μια στείρα απαγόρευση "πάντα για το καλό μου".

ioannispk son of a pirate

ΥΓ
Γιατί οι πολυεθνικές εταιρείες που τόσο νοιάζονται δεν απαγορεύουν στα στελέχη τους να κάνουν budgie jumping, sky diving, mountain cl limping, extreme survival και πλείστες τόσες άλλες δραστηριότητες που συχνά καταλήγουν όχι μόνο σε ατυχήματα αλλά και σε διαρροή πόρων, αφού όχι λίγες φορές δραστηριοποιούνται ελικόπτερα, commandos, ασθενοφόρα, διασώστες κτλ για κατεβάσουν απο την "Χ" βουνοκορφή τον ενίοτε τραυματισμένο Chief Executive και την κομπανία του που είχαν πάει για να αναζητήσουν την Ευρασιατική μπλε ορχιδέα ?

Χωρίς αλληλεγγύη οι εργαζόμενοι σε περιόδους οικονομικής κρίσης

ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΑΥΤΟΥΣΙΟ.
ΑΛΛΩΣΤΕ ΤΙ ΕΧΩ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ ???


Χωρίς αλληλεγγύη οι εργαζόμενοι σε περιόδους οικονομικής κρίσης

Οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, τις οποίες διοργανώνουν τα εργατικά συνδικάτα είναι αναιμικές.

Εκατομμύρια άνθρωποι, οι οποίοι ζουν στις ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης, πλήττονται από τις συνέπειες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Παρά το γεγονός αυτό, όμως, ακόμη και οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, τις οποίες διοργανώνουν τα εργατικά συνδικάτα είναι αναιμικές, όπως επισημαίνεται σε δημοσίευμα της ιστοσελίδας της Deutsche Welle ("DW").

Για τους αποκαλούμενους μέσους εργαζόμενους, τα τελευταία 20 χρόνια δεν ήταν η εποχή των παχιών αγελάδων. Ακόμη κι όταν η αξία των μετοχών στα διεθνή χρηματιστήρια έσπαγε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, οι εργαζόμενοι είχαν ελάχιστο έως καθόλου μερίδιο από τα κέρδη αυτά.

«Αντίθετα, έπρεπε να εργάζονται περισσότερο, αποδεχόμενοι σημαντικές περικοπές των δικαιωμάτων τους», είπε, μιλώντας στη «DW», ο Αμερικανός καθηγητής Ρίτσαρντ Σένετ, ο οποίος διδάσκει σήμερα κοινωνιολογία και ιστορία στο φημισμένο πανεπιστήμιο της βρετανικής πρωτεύουσας «London School of Economics».

Μάλιστα, ο Αμερικανός καθηγητής πρόσθεσε πως αυτό οφείλεται στο σύστημα της βραχυπρόθεσμης αύξησης των κερδών, το οποίο εφαρμόστηκε σε βάρος της μακρόπνοης δημιουργίας αξιών. Επισήμανε δε ότι ο προσανατολισμός αυτός - με τη σειρά του - προκάλεσε ένα κοινωνικό έλλειμμα στις επιχειρήσεις.

Επίσης, ο κ. Σένετ ανέφερε πως «κατά την τελευταία 15ετία, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά αυτών των αλλαγών στην οργάνωση της εργασίας, στο πεδίο της new economy, είναι η αποδυνάμωση των διαπροσωπικών σχέσεων και δεσμών. Είναι η απώλεια ταυτότητας αυτών των σχέσεων».

«Οι εργαζόμενοι έγιναν χαμαιλέοντες"

Σύμφωνα με τον Αμερικανό καθηγητή της κοινωνιολογίας, οι εργαζόμενοι έγιναν χαμαιλέοντες και επικεντρώθηκαν σε βραχυπρόθεσμες συνεργασίες. «Προτίμησαν να αυξήσουν την αξία τους στην αγορά και αποστασιοποιήθηκαν από το μακροπρόθεσμο κέρδος», πρόσθεσε χαρακτηριστικά, μιλώντας στη «DW».

Σημείωσε δε πως, κυρίως, στους κλάδους των χρηματοοικονομικών, των μέσων ενημέρωσης, της υψηλής τεχνολογίας και στη βιομηχανία της τέχνης, εκείνο που μετράει περισσότερο είναι η αφοσίωση στην επιχείρηση και όχι οι σχέσεις με τους άλλους απασχολούμενους σ' αυτήν. Κι αυτό - όπως είπε - καθόρισε αποφασιστικά την καθημερινότητα των ανθρώπων στις επιχειρήσεις όπου απασχολούνται.

«Όταν βιώνει κάποιος μια οργάνωση εργασίας, που λειτουργεί ως περιστρεφόμενη πόρτα, όπου οι άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν, δεν είναι δυνατό να σφυρηλατηθούν δεσμοί. Οι σχέσεις των ανθρώπων που βιώνουν την ίδια κατάσταση είναι επιφανειακές. Άλλωστε, δεν προλαβαίνουν να γνωριστούν καλά. Δεν αναπτύσσουν εμπιστοσύνη μεταξύ τους, αλλά ούτε και αλληλεγγύη».

Σύμφωνα με τον καθηγητή Σένετ, στο σημείο αυτό εντοπίζεται και η δυσκολία να οργανώσει κάποιος ανθρώπους της «νέας οικονομίας» σε συνδικάτα. Όπως ανέφερε, τα δεδομένα αυτά, σε συνάρτηση με τον ανταγωνισμό και την πίεση για υψηλές αποδόσεις, λειτουργούν σε βάρος της ανάπτυξης συλλογικότητας, η οποία, όμως, συνιστά προϋπόθεση για την ανάληψη κοινής δράσης. «Κι αυτό», κατέληξε, «σε περιόδους οικονομικής κρίσης έχει ολέθριες συνέπειες».

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΓΙΑΝΝΗ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ioannispk son of a pirate

Κίνα

Πριν πολλά χρόνια ο παππούς μου ταξίδευε μεταξύ Κίνας και Αυστραλίας, χρονοναυλωμένος από την Κινέζικη κυβέρνηση, που τότε προσπαθούσε να πείσει όλο τον κόσμο πως η πολιτιστική επανάσταση ήταν η μόνη σωτηρία από τον αδηφάγο καπιταλισμό και τον αρρωστημένο Σταλινικό κομουνισμό.
Κάθε φορά που το βαπόρι κόντευε να ξεφορτώσει καλούσαν τον παππού μου και τον Πρώτο Μηχανικό σε τραπέζι όπου γίνονταν δέκτες της γνωστής προπαγάνδας, λάμβαναν ακόμα ένα βιβλιαράκι του Μάο και τους καρφίτσωναν μία ακόμα κονκάρδα της επανάστασης στο πέτο.
Αυτά τα δώρα κατέληγαν σε μένα για να γίνουν ένα ωραίο εξωτικό παιχνίδι στα παιδικά μου μάτια.

Μετά από κάμποσα ταξίδια και αφού αναπόφευκτα είχαν αναπτυχθεί φιλίες μεταξύ των ντόπιων και του πληρώματος, πλησίασε τον παππού μου ένας στρατιωτικός αξιωματούχος και του έδωσε ένα γράμμα στα κινέζικα λέγοντας ...
« Κράτησε το και όταν μια μέρα ο Λαός μου φτάσει και στην χώρα σου να το δείξεις. Θα σου είναι πολύ χρήσιμο».

Ο παππούς ζήτησε να του εξηγήσει τι λέει και έλαβε την απάντηση πως έγραφε κολακευτικά λόγια για τον Έλληνα καπετάνιο που τόσο βοήθησε τον Κινεζικό λαό στην ανάγκη του και πως ο Κινεζικός λαός θα του είναι ευγνώμων.

Παρ’ όλο που ο παππούς διασταύρωσε το περιεχόμενο του γράμματος και με άλλους , όταν μετά από μήνες γύρισε στην πατρίδα και διηγήθηκε την ιστορία, η γιαγιά - στυλοβάτης της οικογένειας και τότε και αλλά και σήμερα μέσω της μνήμης της, ανατρίχιασε !

Δεν έχουμε ανάγκη εμείς τέτοια γράμματα βρόντηξε και τα ξεπλυμένα γαλανά της μάτια πέταξαν φλόγες.
Εμείς χτίσαμε τον τόπο τούτο – την ζωή μας, με την ψυχή και το μυαλό μας. Ούτε χάρες ζητήσαμε ούτε και θέλουμε, άλλωστε τι νόημα θα 'χει να κάνουμε τους Κινέζους φίλους με χαρτιά? Ο σκοπός είναι να μας εκτιμήσουν για αυτό που είμαστε !

Άρπαξε το χαρτί το τσαλάκωσε μπροστά σε όλους μας και το πέταξε στα σκουπίδια.

Και δεν θέλω να ξανακούσω κουβέντα είπε !

Αχ και να ζούσες σήμερα γιαγιά …

Να έβλεπες τον Κινέζο πρόεδρο Ψυχρό και Αγέλαστο,παγερό μπροστά στο προεδρικό μέγαρο. Αλύγιστο κάτω από τον Ελληνικό ήλιο και ασυγκίνητο από την ομορφιά της Ακρόπολης. Με άψογο καπιταλιστικότατο κουστούμι και ύφος αυτοκράτορα.

Ήρθε με το αέρα του κατακτητή (οικονομικού στις μέρες μας) , κουβέντιασε για καπιταλιστικές business, πήρε το Λιμάνι ξέρεις αυτό που όσο κι αν ψάξεις δεν θα βρεις άλλο, και την υπόσχεση για 3,2 Δις. Ευρώ εισαγωγές από μέρους μας, ενώ υποσχέθηκε να εισάγει 200 εκατομμύρια ευρώ προϊόντα από εμάς.

Πραγματικά εποικοδομητική συμφωνία κάναμε …

Αχ γιαγιά μήπως έκανες λάθος που πέταξες το χαρτί? Δεν μου φαίνεται πως οι Κινέζοι νοιάζονται για το ποιοι είμαστε αλλά για το πόσα μπορούμε να τους πληρώσουμε.

更更好 - Που στα απλά Κινέζικα σημαίνει " όσο πιο πολλά τόσο πιο καλά".

ioannispk – son of a pirate

Παλιές Ιστορίες - Τόσο Φρέσκες

Θυμάμαι χρόνια πριν ένα παλιό χαβουζάτο καραβάκι, ήτανε δεν ήτανε 3000 τόνοι που φόρτωνε βωξίτη από την Ιτέα και τον ξεφόρτωνε στην Μασσαλία. Μετά και αφού το πλήρωμα έπλενε σχολαστικά τ αμπάρια, φόρτωνε "γενικό φορτίο¨δηλαδή ότι βάλει ο νους του καταναλωτικού ανθρώπου και ξεφόρτωνε λίγο στην Βηρυτό του Λιβάνου, λίγο στην Συρία και ότι απέμενε στην Αίγυπτο.

Είχε κάτι το ιδιαίτερο εκείνο το βαποράκι. Πρώτα από όλα 'έκαναν εντύπωση οι γλάστρες με τα βασιλικά στην πρύμη, μετά τα πλεχτά με βελονάκι κουρτινάκια στα φιλιστρίνια πρόδηναν την παρουσία γυναικών και τελευταίο οι χαρούμενες φωνές των παιδιών που ακούγονταν στα καταστρώματα.

Το σκαρί ήτανε σχεδόν σάπιο και συχνά έκανε νερά, οι σωστικές βάρκες δεν έπεφταν στην θάλασσα (τουλάχιστον όχι εύκολα) και οι σχεδίες ήτα τρύπιες. Μ' όλα τούτα όμως αντιμετώπιζε τις φουρτούνες στο Κόλφο Λέων μια χαρά και παρέδιδε τα φορτία του στην ώρα τους και στεγνά, κι ας χάνανε οι ξύλινες μπουκαπόρτες και οι τρύπιοι μουσαμάδες, κι ας ήταν σάπια τα μετζανιά, κι ας σταμάταγε κάθε λίγο η παλιά και κουρασμένη PIELSTIK.

Μετά απο τόσα χρόνια και αναπολώντας τις παιδικές μου μνήμες, νομίζω ότι τα κατάφερνε για δυό βασικούς λόγους

1. Είχε για πλήρωμα πραγματικές ακούραστες ναυτικές ψυχές.
2. Ήτανε ένα χαρούμενο κομμάτι της θάλασσας αφού έδινε ζεστό καλό ψωμί σε τόσο κόσμο.

Τα κατευόδια λοιπόν το συνόδευαν πάντα και ο Ποσειδώνας / Άι Νικόλας έβαζε σχεδόν χωρίς αμφιβολία το χέρι του σε κάθε ταξίδι. Όσο για τους πειρατές ... ποιος θέλει να μπλέξει με ένα μάτσο παιδιά, γλάστρες με βασιλικά και κουρτινάκια με βελονάκι?

Σήμερα τα βαπόρια είναι μεγάλα και περήφανα, χίλιοι οργανισμοί τα επιθεωρούν για να είναι σίγουροι πως όλα είναι στην εντέλεια αλλά παρόλα αυτά ... είναι κατά την γνώμη μου άψυχα. Δεν λέω για βασιλικά, αλλά παιδικά γέλια δεν νομίζω να έχω ακούσει για χρόνια.
Πρόσφατα μόνο σε ένα μικρό λιμάνι στην Τουρκία είδα κάτι που έμοιαζε με σκιά παιδιού να τρυπώνει ένοχα στο accommodation από το boat deck και θυμήθηκα πάλι τα παλιά. Σήμερα τα βαπόρια δεν είναι χαρούμενα μέρη που πλέουν στην θάλασσα και δίνουν ζεστό ψωμί, είναι απλά εργαλεία μεταφοράς του στεριανού βάσανου στην θάλασσα.

Χρόνια μετά την πρώτη γνωριμία μας με το καραβάκι, το είδα ξανά ν αργοπεθαίνει στους ντόκους της Damietta. Χωρίς κουρτινάκια και βασιλικά, χωρίς παιδικές φωνές και πάνω απο όλα με ένα πλήρωμα κουρασμένο, χωρίς όραμα ΜΠΑΙΛΝΤΙΣΜΕΝΟ (όπως θα έλεγε και η γιαγιά μου). Το χαιρέτισα γιατί ήξερα πως η ξασπρουλιάρα γοργόνα που τούχαν ζωγραφίσει στην πλώρη ήταν ο ψυχοπομπός του.

Σαν το καραβάκι εκείνο στην Damietta μου μοιάζει τούτες τις μέρες οι Ελλάδα και πάνω από όλα εμείς το πλήρωμα είμαστε Μπαιλντισμένοι. Κουραστήκαμε αγάντα στο αγάντα κι οι καπεταναίοι ... μπαταχτσήδες άναυτοι. Διότι όσο καλό τσούρμο και να έχεις αν δεν είναι καλό το κουμάντο κάμε καλή ασφάλεια έλεγε ένας συμπατριώτης μου καραβοκύρης, υπονοώντας το σίγουρο χαμό και προσβλέποντας σε πιθανή αποζημίωση. Μονάχα που στην περίπτωσή μας αποζημίωση δεν υπάρχει, υπάρχει μονάχα ο χαμός.

Ο Γιάννης Ρίτσος έγραψε "Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις" και μετά τόκανε τραγούδι ο Μίκης Θεωδωράκης για να το τραγουδήσουμε όλοι αργότερα.
Σήμερα νομίζω πως ο ποιητής έκανε ένα μεγάλο ρομαντικό λάθος ... ΤΗΝ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΝΑ ΤΗΝ ΚΛΑΙΣ !!!
Γιατί Ρωμιοσύνη είναι ψυχή, είναι ιδέα, είναι ακριβώς οι χαρούμενες παιδικές φωνές στο πιο παράξενο μέρος, όπως το κατάστρωμα ενός μικρού φορτηγού πλοίου, νύχτα έξω από το Σρόμπολι (Stromboli). Αυτό είναι Ρωμιοσύνη! και τέτοια νομίζω πως δεν υπάρχει πια, η είναι λιγοστή.

Μπορεί να γέρασα πια και να μην μπορώ να δω τη σύγχρονη πραγματικότητα, αλλά θαρρώ πως χωρίς αυτή την Ρωμιοσύνη ελπίδα δεν υπάρχει.


ioannispk - son of pirate

ΕΝΑΣ ΔΟΚΙΜΟΣ ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΕΝ ΩΡΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Αυτές τις δύσκολες μέρες που οι περισσότεροι κάνουμε την αυτοκριτική μας και αναλογιζόμαστε το παρελθόν μας ελπίζοντας οτι θα γίνει οδηγός για ένα καλύτερο μέλλον, όλο και πιο συχνά μου έρχεται στο μυαλό το ποίημα το συνάδελφου ναυτικού Νίκου Καββαδία
"Ενας Δόκιμος στην Γέφυρα εν ώρα κινδύνου". Το παραθέτω αυτούσιο πιο κάτω.

Πράγματι οι ομοιότητες που παρουσιάζει η τρέχουσα παγκόσμια κοινωνικο-οικονομική κατάσταση με πλοίο εν μέσω τυφώνα είναι ανατριχιαστικές. Και γίνονται ακόμα πιο ζωντανές για όσους είχαν την "τύχη" να ζήσουν οι ίδιοι τέτοιες στιγμές.

"κι εγώ κοιτάζοντας χλωμός τον άγριο Ινδικό - πολύ αμφιβάλω αν φτάσουμε μια μέρα στην Μπατάβια".

Τραγικό συναίσθημα να γνωρίζεις τον προορισμό σου και ανήμπορος να αντιμετωπίσεις τα στοιχεία της φύσης να ομολογείς το φθαρτό και ασήμαντο της ύπαρξής σου μπροστά στις κοσμικές δυνάμεις.

Φαντάσου όμως πόσο τραγικότερα θα ήταν τα πράγματα αν ο προορισμός ούτε γνωστός ήταν ούτε ορατός και ακόμα χειρότερα η κατάσταση κινδύνου στην οποία είχε περιέλθει το πλοίο να ήταν αποτέλεσμα ιδίων ενεργειών. Γιατί έτσι είναι κατα την γνώμη μου η κατάσταση σήμερα στην οικονομία αποτέλεσμα ιδίων ενεργειών.

Γράφει Η Ναυτεμπορική σήμερα ημέρα Κυριακή 26/10/2008, του Αγίου Δημητρίου ...

"Η παγκόσμια οικονομική κρίση σήμανε αιφνιδιαστικά συναγερμό σε όλες τις ελληνικές επιχειρήσεις, ενώ ο προβληματισμός και η αβεβαιότητα εξακολουθούν να διατηρούν μέχρι σήμερα ένα κλίμα νευρικότητας και ανασφάλειας σε όλους μας."

Πόσο γνωστά είναι στους ναυτικούς αυτά τα συναισθήματα ...

Η θάλασσα τη γέφυρα με κύματα γεμίζει ...

Πόσο μοιάζουν με τους εφιαλτικούς τριγμούς της λαμαρίνας που μάχεται να κρατήσει τα κύματα απ' έξω. Πόσο μοιάζουν με το αγωνιώδες αγκομαχητό του καραβιού που πληγωμένο κάνει την ύστατη προσπάθεια να σηκωθεί μια ακόμα φορά πάνω από το κύμα, με την κουβέρτα του (κατάστρωμα) θαλασσωμένη?

"Τρίζουνε τα κουβούσια (στόμια αμπαριών), χαλασμός ούτε που το βλέπεις το κάσσαρο και εκείνη η παλιά ρωγμή να εκεί λίγο πιο πλώρα απο το accommodation άνοιξε πάλι...
Τρέχα μαστρο Μπάμπη ανήμερα την γιορτή της γυναίκας σου να την κολλάς όλη νύχτα μπας και προλάβουμε να σωθούμε, μπας και μας δώσει ο Άγιος μια μικρή παράτα ακόμα (extension μας αρέσει να το λέμε) και ζήσης και του χρόνου να δεις την κόρη σου την Κυριακή παντρεμένη.
Κι εσύ Παίση, να χαρής τ' όνομά σου το Άγιο, το νου σου τον Στέλιο το μικρό μη φοβηθεί και πάει και σαλτάρει.
Βούτα στα νερά Geoffrey και κόλα, μάτιζε τα σάπια σίδερα μα την Σκωτσέζική σου πίστη και αν μας γλυτώσεις θα σε πνίξω στο Malt και θα σε παντρέψω στο μοναστήρι του Άι Νικόλα στη Στάχλα.
Μην το φοβάσαι κόκκινε ... νερό μονάχα είναι και κιό που σε γαργαλάει είναι το ρεύμα της ηλεκτοκόλλησης, δικό μας πράμα δηλαδή.
Αγάντα όλοιιιιιι ... Ένα ακόμα έσκασε! Αγάντα ψυχή μου και δεν σε παραδίνω ακόμα".

Όπως όλοι οι ναυτικοί δεν λυπάμαι και τόσο για μένα διότι η ζωή στάθηκε πολύ ευγενική μαζί μου. Την έζησα όσο χρειάστηκε για να έχω ένα σάκο γεμάτο μνήμες και εμπειρίες, που όπως ο πατέρας μου τον κρατώ έτοιμο πίσω από την πόρτα για να τον πάρω μαζί μου στο επόμενο μπάρκο όποτε και να είναι αυτό, ακόμα και αν είναι το τελευταίο.

Λυπάμαι όμως από καρδιάς τους ... ΔΟΚΙΜΟΥΣ, τα παιδιά, που ούτε τον σάκο πρόλαβαν να γεμίσουν και ούτε είδανε χρυσά γαλόνια στο μανίκι τους.

Γέρασα, γίνομαι όλο και πιο πολύ σαν τον πρόγονό μου τον γεροπαράξενο μπάρμα Γιαννούλη που έσωσε να φτάσει με τα πανιά στο Μπονοζάρι (Buenos Aires). Όλα του φταίγανε και πιο πολύ ο ατμός και οι μηχανές.

Όμοια και γώ κοντόφθαλμα συνεχίζω να μην μπορώ να δώ πως το ναυάγιο του κόσμου μου μπορεί να δώσει έναυσμα στην δημιουργία ενός άλλου. Πως αυτό που θεωρώ εγώ χρυσό στο μανίκι μπορεί να μην είναι ακριβώς χρυσός αλλά χρυσόχροη χειροπέδα που με κρατά δέσμιο στις σάπιες αρχές ενός στρεβλού κόσμου.

Κύριε...ετούτο το κορμί το τόσο αμαρτωλό
σε λίγο στις υδάτινες ειρκτές νεκρό θα πέσει...
Μα τέσσερα όμως σκέφτομαι γαλόνια εγώ χρυσά
κι ένα θλιμμένο δόκιμο, που δε θα τα φορέσει...

Αν είναι να σωθεί λοιπόν Θεέ μου κάποιος, ας είναι οι Δόκιμοι κι ας πρέπει να μπαρκάρουν σε φελούκες και μονόξυλα μετά. Κ ας βάλουνε καλαμένια γαλόνια η καλύτερα ας ξεχάσουν τι είναι τα γαλόνια, γιατί μα την πίστη μου αυτά μας φάγανε, ΤΑ ΓΑΛΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΛΗΣΤΙΑ.

ioannispk - son of a pirate

ΕΝΑΣ ΔΟΚΙΜΟΣ ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΕΝ ΩΡΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Στο ημερολόγιο γράψαμε: "Κυκλών και καταιγίς".
Εστείλαμε τοS.O.S. μακριά σε άλλα καράβια,
κι εγώ κοιτάζοντας χλωμός τον άγριον Ινδικό
πολύ αμφιβάλλω αν φτάσουμε μια μέρα στη Μπατάβια.
Μα δε λυπάμαι μια σταλιάν - Εμείς οι ναυτικοί
έχουμε, λένε, την ψυχή στο διάολο πουλημένη.
Μια μάνα μόνο σκέφτομαι στυγνή και σκυθρωπή,
που χρόνια τώρα και καιρούς το γιο της περιμένει.

Το ξέρω πως η θέση μας είναι άσχημη πολύ.
Η θάλασσα τη γέφυρα με κύματα γεμίζει
κι εγώ λυπάμαι μοναχά που δεν μπορώ να πω
σε κάποιον, κάτι που πολύ φριχτά με βασανίζει.

Θεέ μου! είμαι μοναχά δεκαεννιά χρονών,
κι έχω σε μέρη μακρινά πολλές φορές γυρίσει.
Θεέ μου! έχω μιαν άκακη, μια παιδική καρδιά,
αλλά πολύ έχω πλανηθεί, κι έχω πολύ αμαρτήσει.

Συχώρεσέ με...Κάποτες όπου 'χα πιει πολύ
και δεν εκαταλάβαινα το τι έκανα, στο Αλγέρι,
για μιαν μικρήν Αράπισσα, που εχόρευε γυμνή,
επέταξα κατάστηθα σε κάποιον το μαχαίρι.

Συχώρεσέ με...Μια βραδιά θολή στο Σάντα Φε,
καθώς κάποια με κράταγε σφιχτά στην αγκαλιά της,
ετράβηξα απ' την κάλτσα της μια δέσμη από λεφτά
που όλη τη μέρα εμάζευεν απ' την αισχρήν δουλειά της.

Κι ακόμα, Κύριε...ντρέπομαι να το συλλογιστώ,
(μα ήτανε τόσο κόκκινα κι υγρά τα ωραία του χείλια
και κάποια κάπου ολόλυζε κιθάρα ισπανική...)
κοιμήθηκα μ' έναν μικρόν εβραίο στη Σεβίλλια.

Κύριε...ετούτο το κορμί το τόσο αμαρτωλό
σε λίγο στις υδάτινες ειρκτές νεκρό θα πέσει...
Μα τέσσερα όμως σκέφτομαι γαλόνια εγώ χρυσά
κι ένα θλιμμένο δόκιμο, που δε θα τα φορέσει...

Ας γίνει το θέλημά Σου

Πρόσφατα παρακολούθησα μια ταινία στην τηλεόραση. Η πρωταγωνίστρια είχε την τύχη / ατυχία να έχει ενοράσεις από το μέλλον. Έβλεπε λοιπόν τον θάνατο του συζύγου της από ατύχημα, και μοίρια άλλα δεινά που ακολουθούσαν το γεγονός συμπεριλαμβανομένης και της ψυχολογικής της κατάρρευσης.

Αφού πέρασε κάμποσο χρόνο προσπαθώντας να ξεδιαλύνει τι συνέβαινε, αποδέχθηκε το γεγονός και βάλθηκε με όλες τις δυνάμεις της να το αποτρέψει.
Παρ΄’όλες όμως τις προσπάθειες και κυριολεκτικά στο «παρά πέντε» το μοιραίο συμβαίνει και τα γεγονότα που ακολουθούν εξελίσσονται όπως τα είχε επανειλημμένα «βιώσει», αφού οι ενοράσεις της έμοιαζαν ζωντανές και πραγματικές.

Θα μου πεις, δεν μας λες και τίποτα καινούργιο, «Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον» κτλ.
Φυσικά και δεν επικαλούμαι κανένα ιδεολογικό νεοτερισμό, απλά στην τρέχουσα παγκόσμια κοινωνική και οικονομική κατάσταση, οι όποιες μοιρολατρικές τάσεις έχουν ξεφύγει από τον ορθολογισμό του καθενός αναδύονται και σαν κακομαθημένα παιδιά βγάζουν την γλώσσα στα «οικονομικά μοντέλα» και άλλες επιστημονικοφανείς «μαγγανείες» είχαν κατά καιρούς εφεύρει οι κατά τα άλλα Κοινωνικές επιστήμες, διότι τέτοιες λέγετε ότι είναι οι Οικονομικές.

Η πρωταγωνίστρια του έργου, ‘έτρεξε, προσπάθησε, παρακάλεσε, κατέφυγε σε κάθε λογής μέσα και μεθόδους για να καταλήξει κλαίουσα στο μέσο της Αμερικάνικης υπαίθρου να αποδέχεται την οργή των «Θεών» - το πεπρωμένο. Που όμως παρότι σκληρό είναι κατά κάποιο τρόπο λυτρωτικό αφού της επιτρέπει να ξεφύγει από την κόλαση της γνώσης του μέλλοντος.

Πρωινές, μεσημεριανές εφημερίδες, περιοδικά, ιστοσελίδες, συζητήσεις σε σπίτια φίλων, όλα μετατρέπονται σε εφιαλτικές ενοράσεις του μέλλοντος. Βλέπω τον εαυτό μου πένητα και δυστυχή, αδύναμο να παρέχει τα προς το ζην στην οικογένεια και φυσικά να αντεπεξέλθει στις ανειλημμένες υποχρεώσεις.

Έχοντας εξ ιδεολογίας και προ πολλού απεμπολήσει το πρότυπο του κυνηγού / τροφοσυλλέκτη και αισθανόμενος άβολα με τις γεωργικές ενέργειες φαντάζομαι ότι η μόνη λύση που μου απομένει είναι η αλιεία σε μια θάλασσα στερεμένη από ψάρια.

Μεσούσης λοιπόν της οικονομικής κρίσης και των μηντιακών καταστροφολογικών κρεσέντο (τα οποία αλλάς ενστερνίζομαι ενδεχομένως και ακούσια), προσεύχομαι να πάψουν οι Κασσάνδρες (και μη) να μελλοντολογούν, να σταματήσουν οι φωνές του ορθολογισμού μέσα μου να αλλάζουν και να σφαλίσουν τα μάτια μου – να μην βλέπουν άλλο το αύριο.

Αν κρίνω από την ταινία που μου έδωσε το έναυσμα, και φυσικά τις πλείστες προγονικές μου καταβολές (βρίθει ο αρχαιοελληνικός κόσμος από τέτοιες), οι όποιες ατομικές τουλάχιστον, προσπάθειες είναι μάλλον καταδικασμένες σε αποτυχία, ενώ η έλευση του τραγικού μελλούμενου λυτρώνει.

Ας γίνει λοιπόν ότι είναι να γίνει και σύντομα. Να σταματήσω να αισθάνομαι όπως τα δόλια αμνοερίφια στο χωριό μου το Πάσχα που αραδιάζονταν έξω από το σφαγείο να αναμένουν το μοιραίο όντας μάρτυρες του τέλους των ομοειδών τους. Η γνώση του μέλλοντος δεν είναι ευλογία, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΡΑ!

Ίσως πάλι να έχω τραγικά άδικο που σκέπτομαι έτσι, αφού οχυρωμένος πίσω από το μικρόψυχο και ενδεχόμενα μικρονοηκό προσωπικό μου συμφέρον, κλεισμένος μέσα στον κάστρο – μικρόκοσμο μου,αδυνατώ να δω το συνολικό μελλοντικό καλό. Και ποιο είναι αυτό

Η μυθολογία μας διδάσκει πως ο Φοίνικας αναγεννάτε από τις στάχτες του, όμοια δυνατός και καλύτερος από πριν.

Μπορεί λοιπόν ο κόσμος που θα προκύψει από τούτη την δίνη και την καταστροφή να είναι πιο δίκαιος. Πιο κατάλληλος να αναπτυχθούν ελεύθερα δημιουργικά πνεύματα δικαίου και όχι κιτρινιάρικα πρικρόχολα ανθρωπάκια που αφού έχουν κατρακυλήσει τον κόσμο στα τάρταρα ομολογούν δήθεν με αυτοκριτική διάθεση πως ...

"Εντόπισα μία αδυναμία, στη φιλοσοφία σχετικά με την οικονομία. Δεν γνωρίζω πόσο σημαντικό ή μόνιμο είναι, αλλά η διαπίστωση αυτή με έχει συγκλονίσει Ήταν λάθος μου που θεώρησα ότι το ίδιον συμφέρον των οργανισμών, ιδίως των τραπεζών, ταυτίζεται με τη μέγιστη δυνατή προστασία των συμφερόντων των μετόχων τους και των μεριδίων τους στις επιχειρήσεις".

Ευχαριστούμε πολύ κύριε Γρίνσπαν (Alan Greenspan), υποθέτω πως τώρα θα μας πείτε πως εν τη απουσία άλλων προτάσεων το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι TO LAY BACK AND THINK OF ENGLAND, επί το Ανγγλοσαξωνικότερο.

Για κοίτα … δεν κατάφερε ο κύριος Γρίνσπαν να καταλάβει αυτό που το σύνολο των τσομπαναρέων και μη γνωρίζει. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΤΟΝ ΛΥΚΟ ΝΑ ΦΥΛΑΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ, γιατί ο συνάδελφος του οικονομολόγος Κέινς το είπε πιο κομψά

"Καπιταλισμός είναι η εκπληκτική πεποίθηση ότι οι κακοηθέστεροι των ανθρώπων θα κάνουν τα πιο πονηρά πράγματα για το μέγιστο καλό του συνόλου των συνανθρώπων τους".
Τζον Μέιναρντ Κέινς Οικονομολόγος (1883-1946) - Λόρδος του Τίλτον
(John Maynard Keynes)
Αν πάλι όλα τούτα τα δεινά δεν είναι τίποτα άλλο από δοκιμασίες που έχει για μας ο Ύψιστος στο σχέδιό Του και μας ζητά να θυσιάσουμε αυτό που πρόσκαιρα θεωρούμε πολύτιμο, για να κερδίσουμε μια θέση δικαίου κοντά Του, ΓΕΝΝΗΘΗΤΩ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ.

Βέβαια και ενώ η άνευ όρων παραίτηση στο Θείο θέλημα είναι εκ των ουκ άνευ στις τάξεις των πραγματικών και ουσιαστικών πιστών, δυστυχώς είναι μάλλον δύσκολο για αρκετούς από εμάς να αφεθούμε ολοκληρωτικά, παρ’ όλο που σχεδόν σαδιστικά γνωρίζουμε πως μια τέτοια άφεση λυτρώνει και απελευθερώνει.

Προσεύχομαι λοιπόν μεταξύ άλλων να γίνει το Θέλημα Σου και προσδοκώ όχι στην σωτηρία του οικονομο-κοινωνικού εκτρώματος που αποκαλούμε σύγχρονο κόσμο, αλλά στην διατήρηση των όποιων αγαθών ιδεών κατάφερε να συσσωρεύσει το είδος μας, ώστε μέσα από αυτές να ξαναγεννηθεί ένας νέος κόσμος.

ioannispk - son of a pirate

Ωδή Τετάρτη - Ανδρέα Κάλβου

Καθίζηση στα χρηματιστήρια

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ ON LINE Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008 19:17

Κατάσταση γενικευμένου πανικού επικράτησε σήμερα στα χρηματιστήρια. Οι επενδυτές φοβούνται ότι παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες των κυβερνήσεων και των κεντρικών τραπεζών, η παγκόσμια οικονομική ύφεση δεν θα αποτραπεί.

Ωδή Τετάρτη - Ανδρέα Κάλβου εκδόθηκε στην Γενεύη το 1824.

ΕΙΣ ΣΑΜΟΝ

Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι·
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.

Αυτή (και ο μύθος κρύπτει
νουν αληθείας) επτέρωσε
τον Ίκαρον· και αν έπεσεν
ο πτερωθείς κ' επνίγη
θαλασσωμένος·

Αφ' υψηλά όμως έπεσε,
και απέθανεν ελεύθερος.-
Αν γένης σφάγιον άτιμον
ενός τυράννου, νόμιζε
φρικτόν τον τάφον.

[δ'-κγ']

Εάν φιλοτιμούμεθα
'να την ξαναποκτήσωμεν
μ' ίδρωτα και με αίμα,
καλόν είναι το καύχημα
της αρχαίας δόξης.

Γεννημένος στην Ζάκυνθο το 1792 και μεγαλωμένος στο Λιβόρνο, έζησε στην Αγγλία και στην Ελβετία μέχρι που ξέσπασε η Ελληνική επανάσταση.

Τούτος ο γνήσιος Έλληνας με τον πολυκοσμικό και πολυπολιτισμικό χαρακτήρα που περιέχει ο όρος τα είπε θαυμάσια «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία» ! Στα χρόνια του βλέπεις η γνώση και ο πολιτισμός μάλλον ήταν δεδομένα η ανακλώνταν πάνω στους πολίτες από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Στις μέρες μας αποδείχνεται περίτρανα ότι όσο αφορά τουλάχιστον στον χρηματοοικονομικό τομέα, η ελεύθερη λειτουργία του οδήγησε σε πτώση όπως αυτή του Ίκαρου που γράφει ο ποιητής .

«Αυτή επτέρωσε τον Ίκαρον· και αν έπεσεν ο πτερωθείς κ' επνίγη θαλασσωμένος».

Ο άμοιρος ο Ικαρος στερούμενος απλών πρακτικών γνώσεων βρέθηκε πνιγμένος στην θάλασσα και στερήθηκε και την ζωή αλλά και την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ που τον έσπρωξε και πετάξει αρχικά.

Όμοια λοιπόν κατά την γνώμη μου το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα κατακρημνίζετε και βρίσκετε να ψυχομαχά στις θάλασσες του χρέους από ένα και μόνο λόγο.

ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

Γιατί η ελευθερία δεν θέλει μόνο αρετή και τόλμη, αυτά χρειάζονται τουλάχιστον στην αρχή, μετά χρειάζεται βαθιά γνώση, αυτογνωσία και σεβασμός διάχυτος. Αυτές οι αρχές, οι ικανές και αναγκαίες συνθήκες για … «την διατήρηση της ελευθερίας» λείπουν. Είναι ξεχασμένες και passe.

Υπάρχει λοιπόν ελπίδα? Θέλω να πιστεύω πως πάντα υπάρχει ο λίχνος του φωτός, μόνο που βρίσκετε «υπό τον μόδιο». Για να φωτίσει πρέπει κάποιος – κάτι να το ξεσκεπάσει. Αρκεί μια ιδέα να συνεπάρει τα πλήθη προς το φως και τον πολιτισμό που χαρίζει η γνώση και η χαρά της διαχείρισης της ελευθερίας.

Θα θυμάμαι πάντα τα λόγια που μου είπε ένας γέρος μοναχός στην Χίο

«Μην πολεμάς να αποκτήσεις αυτά που δεν μπορείς να πάρεις μαζί σου φεύγοντας» !

Δάσος η ψυχή μου γέροντα και δεν ημερεύει …

ioannispk – son of a pirate