Τέλος χρόνου
Διαβαζα ότι οι Μάια συμφωνα με ένα ημερολόγιο που είχαν κατασκευάσει (βασισμένο στους κύκλους της σελήνης και της Αφροδίτης αλλά και τον αριθμό φ), τοποθετούν το τέλος της δικής τους τουλάχιστον ύπαρξης στο 2012 (ζούν περίπου 2,000,000 Μάια σήμερα).
Διάφοροι σύγχρονοι «μελοντολόγοι» φρονούν ότι θα έπρεπε να είχαμε πανικοβληθεί ήδη αφού «ο καιρός γαρ εγγύς» κυρίως γιατί το λένε οι γραφές και όχι οι βάρβαροι.
Απ’ την άλλη μεριά θυμόμουνα το τραγούδι του Νίκου Ξυλούρη, που τόσο απλά αλλά και προφητικά έλεγε
Έβαλ’ ο Θεός σημάδι
Παληκάρι στα Σφακιά
κι ο πατέρας του στον Άδη
ακουσε μια τουφεκιά.
Της γεννιάς μου βασιλιά
Μην κατέβεις τα σκαλιά,
Πιές αθάνατο νερό
Να νικήσεις τον καιρό.
Τι κομψότητα στην έκφραση ! Πόση ομορφιά ! Χωρίς κορώνες πανικού και εσχατολογία, χωρίς την παραμικρή βλέψη για υστεροφημία – τίποτα. ‘Ετσι απλά, γρήγορα και καθαρά σαν τον ήχο της τουφεκιάς και μάλιστα δίχως αντίλαλο.
Σύντεκνε καλά τα είπες μα δεν είμαι σίγουρος πως αξίζει τον κόπο να προσπαθήσει κανείς να νικήσει τον καιρό. Σαν βαρέσει η τουφεκιά πιο καλά να σταθείς με το στέρνο ανοιχτό να σε βρεί στην καρδιά μια κι έξω, παρά να σκιάζεσαι σκυφτός μην σε βρεί το βόλι. Αυτό δεν έκανες κι εσύ άλλωστε?
Πατέρα αν ακούσεις καμμιά τουφεκιά, μην ψάξεις για αθάνατο νερό να μου δώσεις, πάρε και σύ το πειρατικό σου μουσκέτο και δως μου άλλη μια, να νταμώσουμε πιο γρήγορα. Θα φοβάμαι βέβαια και θα σκέφτομε εγωιστικά πως θα τα βγάλουν πέρα οι πίσω μoυ δίχως εμένα, αλλά ευτυχώς όπως έλεγε η γιαγιά μου «έχει ο Γιαραμπής, κι όσο έχει ο Γιαραμπής μην φοβάσαι τίποτα».
ioannispk – son of a pirate



