A Pirate's Mobile Blog

The world as seen by a "PIRATE" (?).

Follow the link below to see ...

http://sonofapirate.blogspot.com/

Friday, October 20, 2006

Ελληνική Ύπαιθρος

Χαμένο κάπου στο κέντρο της Πελοποννησιακής γης, το πέτρινο τούτο κτίσμα μοιάζει μνημείο στην δύναμη της φθοράς του χρόνου όταν αυτή ενισχύεται από την ανθρώπινη εγκατάλειψη.

Και δεν είναι απαραίτητο η εγκατάλειψη να σχετίζεται με την αδιαφορία. Στη σκέψη μου έρχεται το τραγούδι του Λάκη Χαλκιά, για τον μετανάστη που δουλεύει στην Γερμανική φάμπρικα και ακούει τον εργοδηγό να του λέει- «με τους εργάτες μην μιλάς, την ώρα σου να την κρατάς τον γιό σου μην το λησμονάς, πεινάει κι είναι κρίμα». Νομίζω ο συσχετισμός είναι καθαρός και προς αποφυγήν συγκινήσεων δεν παραθέτω περισσότερες σκέψεις.

Οι ακρογωνιαίες πέτρες μοιάζουν χαρακιές που έκαμε κάποιος με σκοπό να θυμίζουν τα πιο σημαντικά στάδια στην κατασκευή του σπιτιού. Άλλωστε το ίδιο δεν κάνουν και οι άνθρωποι με τα παιδιά τους όταν χαράζουν την πρόοδο του ύψους τους σε κάποιο έπιπλο? Φυσικά το ίδιο έκαναν και οι πιστολάδες της Αμερικάνικης δύσης για να μετρούν τα θύματα τους. Λοιπόν ίσως οι πέτρες αυτές να λειτουργούν αμφίδρομα σημαδεύοντας όχι μόνο χρονικές περιόδους αλλά και καημούς. Θύματα των καταστάσεων που ερήμωσαν την Ελληνική ύπαιθρο.

Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει η φύση που πάντα με κατευναστικό ρόλο, αμβλύνει, μακιγιάρει τις ασχήμιες και στο τέλος σκεπάζει και καλύπτει με το αέναο, ανθισμένο ενίοτε, πράσινο.

ioannispk - son of a pirate

ΥΓ

Οι οχτώ χωριάτες

Στίχοι: Γιώργος Σκούρτης

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού

Ήσανε οχτώ χωριάτες
κι είχαν κι οι οχτώ παιδιά
φύγανε σαν μετανάστες
παρατήσαν τα χωριά

Μόλις φτάσανε στα ξένα
βρήκαν οι μισοί δουλειά
και τους άλλους λησμονήσαν
πριν περάσει μια βραδυά

Ήσανε οχτώ χωριάτες
και ξεκίνησαν μαζί
άλλοι πήγανε στον νότο
κι ένας στην Ανατολή

Και περάσανε τα χρόνια
γέρασαν στην ξενητειά
κάπου κάπου σιγοκλαίνε
και θυμούνται τα παλιά

Ήσανε οχτώ χωριάτες
κάποιος λέει ακόμα ζουν
τα παιδιά τους μεγαλώσαν
κι άλλη γλώσσα πια μιλούν

Ήσανε οχτώ χωριάτες
μετανάστες στον χαμό
τα χωράφια παρατήσαν
και κερδίσαν τον καημό


Posted by Picasa

3 comments:

Anonymous said...

Διάβασα το κείμενο, αλλά το πλήρες νόημα μου διαφεύγει. Είναι σαν κάτι να λείπει. Εκει ειδικά στο συσχετισμό του μετανάστη που κατ' ανάγκη αδιαφορεί.
Τελικά πράγματι κάτι δεν δένει με σένα και την στεριά.
Μείνε με την θάλασσα.

Μαρία

ioannispk said...

Μαρία,

Είπα να πιάσω να ασχολούμε με την στεριά ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ.

Αλλά μάλλον έχεις δίκιο.

Τέλος πάντων ο Χαλκιάς είναι ο ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ. Ο πιστολάς είναι το κράτος και γενικότερα το σύστημα που μας έδιωξε και μας διώχνει απο τον τόπο μας.

Anonymous said...

ΦΑΜΠΡΙΚΑ :
Η φάμπρικα, η φάμπρικα δεν σταματά
δουλεύει νύχτα-μέρα
και πώς τον λεν' το διπλανό
και τον τρελλό τον Ιταλό
να τους ρωτήσω δεν μπορώ
ούτε να πάρω αέρα
Δουλεύω μπρος στη μηχανή
στη βάρδια 2-10
κι από την πρώτη τη στιγμή
μου στείλανε τον ελεγκτή
να μου πετάξει στο αυτί
δυό λόγια νέτα-σκέτα
Ακουσε φίλε εμιγκρέ
ο χρόνος είναι χρήμα
με τους εργάτες μη μιλάς
την ώρα σου να την κρατάς
το γιο σου μην τον λησμονάς
πεινάει κι είναι κρίμα.
Κι έτσι στο πόστο μου σκυφτός
ξεχνάω τη μιλιά μου
είμαι το νούμερο 8
με ξέρουν όλοι με αυτό
κι εγώ κρατάω μυστικό
ποιό είναι τ΄όνομά μου.